تصویر برگزیده

«محمد یزدان پرست» در گفتگو با آرتنا:

تنها سر بی کلاه در این مملکت، سر رزمندگان است

آرتنا: دبیرکل خانه ایثارگران گفت: بیان ابعاد مختلف دفاع مقدس و جنگ تحمیلی از طریق سینما و تلویزیون نباید انحصاری شود.

به گزارش خبرگزاری هنر «آرتنا»، دکتر محمد یزدان پرست از رزمندگان دفاع مقدس و دبیرکل خانه ایثارگران کشور در مورد سینمای دفاع مقدس در گفتگو با حسن رضائیان خبرنگار «آرتنا» بیان داشت:  به نظر من دفاع مقدس اول باید تعریف شود که ما به چه چیزی دفاع مقدس می گوییم بعد عوامل درونی و برونی آن را هم مورد بررسی قرار دهیم که چه عواملی باعث شد تا دفاع مقدس شکل بگیرد.
وی با اشاره به عوامل درونی و بیرونی شکل گیری دفاع مقدس افزود: عوامل درونی آن همان بچه رزمنده هایی بودند که یقینا شما می دانید که با سن پایین؛ یعنی جوانی که باید سینما، پارک و مدرسه  و یا دنبال بازی های جوانی اش می رفت، تمام زندگی خود را در داخل کوله پشتی ریخته و به جبهه ها رفتند. از طرف دیگر می بینیم که همرزمان آن ها یک سری پیرمرد و آدم های کهنسال هم بودند. ترکیبی از جوانان و نوجوانان و کهنسالان دفاع مقدس را شکل دادند که در جنگ حضور داشتند.
یزدان پرست با بیان اینکه حضور در جبهه های جنگ برای حفظ دکترین نظام بود تصریح کرد: اگر نگاهی به سن افراد در دوران دفاع مقدس داشته باشیم، می بینیم که کهنسال نیستند. جوانان آن دوران الان سنی بالای چهل سال دارند و در ترکیب سن کهن سالی قرار گرفته اند. یکی از دوستان می گفت که وقتی مسئولین بعد از جنگ نشستند و برنامه ریزی کردند، بیشتر به این موضوع می پرداختند که چه کنند تا جبران کسری ها و خسارات وارد شده به این قشر تامین شود. اگر نگاه کنیم می بینیم که نه حقوق زمان جنگ و نه زمان بعد از جنگ به آنها داده شده است. حقوق زمان جنگ این رزمندگان این بود که همه در راه خدا می جنگیدند و هیچ کس دنبال حقوق و درآمد و کسب مال به جبهه وارد نشده بود. آنها برای حفظ دکترین جان خود را می دادند.
دبیرکل خانه ایثارگران کشور با تاکید بر این موضوع که تنها سر بی کلاه در این مملکت، سر رزمندگان است، اضافه کرد: بعد از جنگ هم افراد فرصت طلبی که اصلا نمی دانستند جبهه چیست و حتی پایشان را هم در جبهه نگذاشته بودند و خواب جبهه را هم ندیده بودند، هیچ امکاناتی برای رزمندگان نگذاشتند که بخواهند از آن استفاده کنند. کفگیر هم ته دیگ خورده بود. هر جا که این رزمندگان مراجعه می کردند با جواب "نه" مواجه می شدند. تنها سر بی کلاه در این مملکت، سر رزمندگان ما است. همه بردند و خوردند و استفاده هایشان را هم کردند. هنوز طبع بلند بی نیازی و منش قوی همین ایثارگران و رزمندگان این اجازه را نمی دهد که دست روی دیگری دراز کنند و خواسته ای داشته باشند. هنوز آن حجب و حیای خود را حفظ کرده اند چون نظام را دوست دارند. تا به امروز هر چه بوده جهت دار بوده است و عده ای دنبال این بودند که جنگ را انحصاری کنند.
یزدان پرست با اشاره به این موضوع که جنگ تحمیلی نباید انحصاری شود ابراز داشت: به طور مثال من فیلمی راجب جنگ ندیده ام، اما همین تک و توک فیلمهایی هم که وجود دارد، اصل را رها کرده و به جزئیات پرداخته اند. ای کاش به اصل آن ورود می کردند که برای چه جنگ بوجود آمد؟ برای چی ما به جبهه رفتیم؟ و چه کسانی بودند که به جبهه رفتند؟ در همین تعداد اندک فیلم هم نتوانستند جان کلام را ادا کنند. جنگ نباید انحصاری شود. یک میلیون جوان غیرتمند ایرانی و مسلمان حضور داشتند. ما رزمندگانی را داریم که شهید شده اند در حالی که در جنگ های تن به تن در جبهه 50 عراقی را با سر نیزه کشته اند، ولی هیچ اسمی از آنها نیست. سینمای جنگ باید سمت و سوی خود را از آنجا شروع کند.
دبیرکل خانه ایثارگران کشور در ادامه با بیان این مطلب که خورده نگری در سینمای جنگ دیدن برای دفاع مقدس جالب نیست، اظهار داشت: کسانی که متولی این موضوعات و دنبال این بحث ها هستند باید فکرشان را بیشتر معطوف این موضوعات کنند. خورده نگری و فقط یک محدوده خاص را دیدن در بحث سینمای دفاع مقدس نمی تواند زیاد جالب باشد. چون این ژانر باید به سمت حرکت و جوششی که در دوران دفاع مقدس وجود داشته، برود. من می بینم در فیلمهای جنگی هر بمبی که منفجر می شود، آتش بلند می شود. در صورتی این طور نیست، زیرا خمپاره وقتی می خورد آتشی ندارد. یک مشت ترکش و خاک در هوا می پاشید. به نظر من آنهایی که فیلمهای سینمای جنگ را می سازند، کارشناس واقعی این موضوع نیستند. آدرس ما را باید از کسی بپرسید که بلد باشد و نشانی غلط ندهد. متولیان این بخش باید از حالتی که دارند بیرون بیایند و به موضوعات عمق نگری داشته باشند و منشور سینمای دفاع مقدس خیلی از بحث هایشان را از دیگران بگیرند. تاکنون تقریبا هیچ مصاحبه ای با رزمندگان نشده است و از این امر غافل مانده اند.
یزدان پرست در خاتمه خاطر نشان کرد: همه پدرها و مادران شهیدان سنشان بالارفته و فوت می شوند. چقدر مصاحبه با اینها شده؟ اصلا نشده است .اینها اسناد جنگ هستند و باید در مورد خصوصیات فرزندانشان حرف بزنند. همه غافل مانده اند. هیچ مصاحبه ای در مورد زندگی جانبازان و آزادگانی که سند تاریخ ما در جنگ هستند، انجام و آرشیو نشده است. اگر قرار است فیلم جنگی ساخته شود باید از این اسناد موجود خوب استفاده شود. آقایان خیلی دیر متوجه شده اند که باید سراغ این بحث بیایند. این اتفاق و این سئوالات باید همان موقع که جنگ تمام شد، پرسیده می شد. دو دهه فراموش کردند و الان ذهنشان جرقه زده که باید دنبال این موضوع بیفتند که خیلی دیر شده است.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید