تصویر برگزیده

محمد علی قربانی در گفتگو با «آرتنا»:

دوره جنگ گذشته است

آرتنا: آرتنا: مجلات ما امروز جمعی از داستان و مقاله و شعر و تحقیق و سرگرمی است حالا با حجمی کمتر از جنگ و مدت زمان بازه ی انتشار منظم.

گفت و گو: حامد حامدی
دوره ی گذشته نام این بخش «جنگ و زندگی نامه غیر داستانی » بود .این دوره عنوان این بخش تغییر کرده . شما با این تغییر یعنی حذف زندگی نامه ی داستانی موافقید؟
من از ابتدا به  دبیر جشنواره هم گفتم که این تفکیک درست نیست. در واقع تقسیم بندی قبلی هم چندان درست نبود .وقتی چیزی مثل یادنامه با بخش زندگی نامه ی غیر داستانی تلفیق می شود معلوم است در داوری اولیه یادنامه ها را کنار می گذارند و منطقی هم هست.
اگر من هم داور باشم در مقایسه ی  کتابی که تمام زندگی شهیدی را پوشش داده و  کتابی که در مورد چند شهید چند صفحه نوشته مسلما اولی را انتخاب می کنم. مشکل در شیوه ی تقسیم بندی حوزه هاست.
ببینید مثلا همین بنیاد شهید به مراکز خودش تکلیف کرده که یادنامه تولید کنند .این حجم تولید را اضافه کنید به یادنامه هایی که بنیاد حفظ آثارتولید می کند و یا برای همایش ها تولید می شود .
یعنی این حجم دیده نمی شود؟
متاسفانه با این تقسیم بندی ها نه. مشکل اینجاست که یادنامه با حجم بالایی که دارد از چرخه ی داوری حذف می شود و برای جنگ که تولیدی ندارد بخش مستقل می گذارند. تازه وقتی دقیق تر نگاه می کنیم می بینیم که بیشتر آثار تولیدی در این دوره قبلا تولید شده بودند ! آثاری که در این دوره به اسم جنگ به دست ما رسیده بود گرد آوری و تلخیص از کتاب هایی بود که قبلا چاپ شده بودند. مثلا پایین فلان خاطره و بهمان مقاله آدرس کتابی را داده بوده اند ! این نشان می دهد که اینها جنگ نیست و تنها گردآوری مطالب است .
می شود گفت مجلات نوعی از جنگ هستند ؟
مجلات بیشتر خصوصیات جنگ را دارد .شاید بهتر است بگوییم جنگ ها بیشتر خصوصیات مجلات را دارند!مجلات ما امروز جمعی از داستان و مقاله و شعر و تحقیق و سرگرمی است حالا باحجمی کمتر از جنگ و مدت زمان بازه ی انتشاری منظم .
اصلا فکر نمی کنید دوره ی جنگ گذشته؟
دقیقا .جنگ برای زمانی بود که مردم دوست داشتند همه چیز بخوانند.در اوایل انقلاب این  گونه بود . مردم دوست داشتند مقاله  و شعر و داستان و ... بخوانند و می رفتند کتابی را تهیه می کردند که جمعی از همه ی اینها را داشت .
وقتی به همان زمان هم نگاه می کنیم میبینیم مثلا جنگ «بچه های مسجد» بعد از مدتی مثلا یک شماره اش را اختصاص می داد به نمایشنامه .در شماره بعد فقط شعر داشت و ...همین طور .آن دوره اینطور نگاه می کردند که مجموعه ای از این کتاب چه ها یک جنگ شود که در بردارنده ی همه ی مخاطبان باشد.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید