ماه رمضان
تصویر برگزیده

با پیام معاون وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی صورت گرفت:

پاسداشت استاد مجاهدی در یازدهمین شب شاعر

آرتنا: «محمدعلی مجاهدی» شاعر آیینی و پیشکسوت استان قم در یازدهمین برنامه شب شاعر با پیام معاون امور فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در تهران مورد تجلیل و پاسداشت قرار گرفت.

zoom
پاسداشت استاد مجاهدی در یازدهمین شب شاعر

به گزارش خبرگزاری هنر «آرتنا»، در این برنامه که با حضور شاعران کشوری، مطرح و همچنین جوان و نیز تعداد زیادی از شعرای قم در سالن سوره حوزه هنری تهران برگزار شد، سید عباس صالحی معاون امور فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با ارسال پیامی از نیم قرن خدمات محمدعلی مجاهدی که مسئولیت دبیرخانه دائمی شعر آیینی و همچنین انجمن هنرهای ادبی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان قم را عهده دار است، تقدیر کرد.
متن کامل پیام معاون امور فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به یازدهمین شب شاعر پاسداشت استاد محمد علی مجاهدی که توسط همایون امیرزاده مشاور وی در این مراسم قرائت شد، بدین شرح است:

دل سرا پرده ی محبت اوست         دیده آیینه‌دار طلعت اوست
من که سر درنیاورم به دو کون            گردنم زیر بار منت اوست
تو و طوبی و ما و قامت یار                 فکر هر کس به قدر همت اوست
گر من آلوده دامنم چه عجب                همه عالم گواه عصمت اوست
من که باشم در آن حرم که صبا     پرده دار حریم حرمت اوست
بی خیالش مباد منظر چشم         زان که این گوشه جای خلوت اوست

شعر، آنگاه شعر می‌شود که بتواند به وجه نامکشوف عالم دست یابد و رازهای نهفته‌ای که نمی‌توان در روزمرگی‌ها به آن رسید را بگشاید. شعر، عالمی است کمی مرتفع‌تر از اینجایی که ما زندگی می‌کنیم. شعر، ساحتی است کمی وسیع‌تر از دنیای صفر و یک این روزهای ما. خانه شعر کمی آنسوتر از روستای فطرت ماست.
چیستی شعر را ادیبان اهل فن به گونه‌های مختلفی بیان کرده‌اند، اما شعر، گونه‌ای از وحی است که بر شاعران یعنی پیامبران واژه ها  نازل می‌شود. رحمت خداوند موجب شده است که لطافت‌های وحی و شمیم دلنواز رشحات ملکوت، گاه در نسیم شعر به دل شاعران نازل شود. انگار که پنجره بهشت خدا در آخرالزمان گاه به روی قلب شاعران باز می‌شود، پس شعر گونه‌ای از وحی است که نازل می‌شود.
اما نکته مهم‌تر این است که آیا هر شعری گونه ای از وحی است؟ یقیناً خیر؛ شعری عطر وحی را ساطع می کند که یقیناً متصل به آیینه جمال و جلال خداوند باشد. به عبارت اینگونه است که تعیّن جلالت و جمالت خداوند در شعر ظهور کرده است و اگر بخواهد این‌گونه باشد هیچگاه امکان ندارد مفاهیم پیش پا افتاده بر شعر نازل شود. قطعاً آنچه در مقام شعر وحیانی نازل می‌شود چیزی متصل به ذات احدیت است.
در دنیای ما نزدیک‌ترین مخلوقات به جمال و جلال الهی ذوات مقدس معصومین علیهم السلام هستند. هر کس بخواهد به آن مقام نائل گردد ناگزیر است سر بر دیوار همسایه عرش مکنون خداوند بگذارد یعنی اگر شعری بخواهد به مقام وحیانی برسد باید خود را به ملکوت کرامت ذوات مقدس معصومین علیهم السلام برساند . بی شک شعری که مدح اهل بیت علیهم السلام است در  آستانه  دم جبرییل ایستاده است. پس سراغ شعر وحیانی جز در ساحت اهل بیت علیهم السلام نباید برویم و این خیال خامی است که فکر کنیم هر آنچه شعر است می‌تواند وحیانی باشد.
هر آنچه تا امروز شاعران سروده اند وما با خواندن آن سبک بال خود را در عرش الهی می بینیم همه و همه عنایات اهل بیت  علیهما السلام است ولاغیر . شاید بتوان این گونه گفت که از قرن چهارم تا امروز هر بیتی که ماندگار شده است، پهلویی به محبت کوثری زده است.
استاد محمد علی مجاهدی بیش از 50 سال از عمر ادبی خویش را در این فضا تنفس کرده است و چه خوش است هم نفسی با جبرییل امین و خاکساری خاندان نورانی وحی که بقیه الله اند در زمین .
از این استاد فرهیخته همین انتظار میرفت که تاکنون بسیاری از شاعران و نویسندگان ادبیات آیینی شاگردی او را کرده اند و امیدواریم پس از این همه چون گذشته آثار نابی به خصوص در حوزه پژوهش شعر آیینی و ولایی خلق گردد.
دور مجنون گذشت و نوبت ماست      هر کسی پنج روز نوبت اوست
ملکت عاشقی و گنج طرب         هر چه دارم ز یمن همت اوست
من و دل گر فدا شدیم چه باک         غرض اندر میان سلامت اوست
فقر ظاهر مبین که حافظ را         سینه گنجینه محبت اوست

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید