تصویر برگزیده

در نشست نقد و بررسی فیلم «رای باز» عنوان شد؛

برخی فیلم‌ها را با پخش نکردن نمی‌توان از یادها برد

آرتنا: فیلم «رای باز» در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درآمد.

به گزارش خبرگزاری هنر «آرتنا»، فیلم «رای باز» به کارگردانی و تهیه‌کنندگی «مهدی نوربخش» و نویسندگی «مهدی نوربخش» و «رضا کیانیان» دوشنبه ۱۷ شهریور در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درآمد و سپس نشست نقد و بررسی آن با حضور «رضا درستکار» منتقد سینما، «فرشاد بشیرزاده» فیلمبردار و «مجید مشیری» بازیگر این فیلم برگزار شد.

در ابتدای این نشست فرشاد بشیرزاده درباره فیلمبرداری این فیلم گفت: این فیلم در ۱۴ روز و به صورت فشرده اما در یک فضای بسیار صمیمی ساخته شد. این فیلم بدون هیچ پشتیبانی و حمایت دولتی، در ۱۴ روز با تعداد زیادی از بازیگران و لوکیشن‌های بسیار ساخته شد، امروز پس از ۱۳ سال این چنان این فیلم اهمیت بسیار زیادی دارد، و با نگاه انتقادی خود از وضعیت اجتماعی، حرف‌های زیادی برای مخاطب امروز خود دارد.

در ادامه رضا درستکار با اشاره به اهمیت این فیلم در تاریخ سینمای ایران گفت: این فیلم با گذشت ۱۳ سال هم چنان به عنوان یک سند تاریخی قابل توجه و ارجاع است. همچون بسیاری از فیلم‌هایی که در دهه ۵۰ با کارگردانی کیمیایی، تقوایی، مهرجویی و.. ساخته شدند، که تا ابد در تاریخ سینمای ما ثبت می‌شوند، نمی‌شود این فیلم‌ها را با پخش نکردن، به حاشیه برد و آن‌ها را به فراموشی سپرد و از تاثیر چشم گیر آن‌ها در سطح جامعه، چشم پوشی کرد، نقد اجتماعی این فیلم پس از گذشت ۱۳ سال هم چنان تیز و برنده است، چراکه این فیلم به مسائل اجتماعی و فرهنگی اشاره می‌کند که ما همواره در جریان زندگی روزمره با آن‌ها درگیر و روبرو هستیم، به همین دلیل نکاتی که این فیلم به آن‌ها می‌پردازد و برای مخاطب در قالب یک روایت داستانی به تصویر می‌کشد، هم چنان زنده و در جامعه حضور دارد.

در بخش دیگری از این نشست مجید مشیری با ابراز خوشحالی برای بازی در این فیلم گفت: خیلی خوشحال هستم که در این فیلم بازی کردم، امروز پس از ۱۳ سال از تصمیمی که گرفتم، خوشحال هستم، بازی در این فیلم برای من نکات بسیار زیادی داشت، اگرچه بازی در برخی از صحنه‌ها بسیار سخت بود، اما با صحبت‌های مهدی نوربخش همه چیز به خوبی جلو می‌رفت، من در صحنه‌هایی خود چیزهایی به فیلم نامه اضافه می‌کردم، بخش‌هایی هم همزمان در صحنه و با خواست مهدی به فیلم نامه اضافه می‌کریدم، تعامل من با مهدی در این فیلم به گونه‌ای بود که ما با هم در این فیلم کوچک‌ترین مشکلی نداشتیم، امروز از این بابت بسیار ناراحت هستم که چرا هیچ وقت به این فیلم اجازه پخش داده نشد، فیلمی که واقعیت زندگی ما بود، مطمئن هستم اگر امروز این فیلم در سطح کشور پخش شود، قطعاً مخاطبان با آن ارتباط برقرار خواهند کرد.

در ادامه فرشاد بشیرزاده به سیاه و سفید بودن این فیلم اشاره کرد و گفت: از ابتدا مبنا بر این بود که این فیلم سیاه و سفید باشد، البته در بخش‌هایی از فیلم تیره‌گی بیشتر و در بخش‌های دیگر روشنایی بیشتری داریم، بخش بسیار کوتاهی از این فیلم نیز با خواست مهدی نوربخش رنگی است، در مجموع تمام فیلم در تیره‌گی به سر می‌برد، سعی کردیم تا آنجا که می‌توانیم نسبت‌های سیاه و سفید را حفظ کنیم.

رضا درستکار نیز در ادامه گفت: این فیلم وام داره یک دوره تاریخی در سینمای ایران است، رضا موتوری، کندو و... که در آن تصویر قهرمان در سطح شهر، در خیابان با مشکلات و مسائلی که مواجه می‌شود به تصویر کشیده می‌شود، قهرمان با فردیت خود در مواجه با مشکلات می‌ایستند، مبارزه می‌کند اما شکست می‌خورد.

وی افزود: سینمای شهری و خیابانی دهه ۵۰ که سپس در آثار نوربخش نیز ادامه پیدا می‌کند، ابتدا متاثر از سینمای قهرمان محور وسترن است و سپس چون مسائل روز جامعه، یعنی مسائل واقعی افراد در سطح شهر و در جریان زندگی واقعی را بیان می‌کند، متاثر از سینمای نئورئالیسم ایتالیا است، چرا که این فیلم‌ها در نوع خود می‌کوشند به واسطه قهرمان، به مسائل واقعی جامعه بپردازند.

رضا درستکار در بخش دیگری از صحبت‌های خود به اکران نشدن این فیلم اشاره کرد و گفت: مکانیزم اکران اجازه نمایش این فیلم را نداد، این فیلم اگرچه امروز نیز حرفی برای گفتن دارد، اما بهتر بود در دوران تاریخی خود در آن لحظه برای مخاطبان جامعه به نمایش در می‌آمد، بسیاری از فیلم‌هایی که در گذشته ساخته شده‌اند، اگر از آن بستر خارج شوند، و بدون در نظر گرفتن شرایط تاریخی و اجتماعی ساخته شدن آن‌ها، امروز در این وضعیت به نمایش گذاشته شوند، بسیاری از ایده‌های درون فیلم قربانی و از بین می‌رود.

وی در بخش پایانی صحبت‌های خود گفت: متاسفانه امروز در سینما و تلویزیون ما فیلم‌های بسیار بدی ساخته می‌شوند، به طوری که به یقین می‌توانم بگویم، نمایش این فیلم‌ها در سطح کشور، ذهن مخاطب را نابود می‌کند، ما امروز از طریق پخش فیلم‌هایی که از نظر اجتماعی و فرهنگی در پایین‌ترین سطح هستند، نه تنها مشکلات خود را حل نمی‌کنیم، بلکه ضربه شدیدی به فرهنگ خود می‌زنیم، فرهنگ ما قطعاً با نمایش سریال‌ها و فیلم‌هایی که حتی مخاطبان خود را نیز سرگرم نمی‌کنند، نابود می‌شود، امیدوارم امروز نیز فیلم‌هایی از نوع فیلم‌های افرادی هم چون نوربخش ساخته شود، فیلم‌هایی که با نقد اجتماعی خود، جامعه ما را در قالبی مثبت تکان می‌دهند.

فیلم «رای باز» حکایت صابر، جوان جنگ زده جنوبی است که رای بازش پس از نه سال صادر می‌شود. او طی ۴۸ ساعت مرخصی قصد دارد تا همراه با «آنکل» هم بند سابقش در تهران بزرگ، از «شریف» همکار سابقش انتقام بگیرد.

این فیلم در بیست و یکمین دوره جشنواره فیلم فجر (۱۳۸۱) حضور داشته ‌است. همچنین در هفتمین دوره جشن خانه سینما (۱۳۸۲) تندیس بهترین چهره‌پردازی را کسب کرده ‌است.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید