ماه رمضان
تصویر برگزیده

در نشست عوامل دو نمایش دانشجویی:

اجرای تئاتر در کشور خیلی محدود است

آرتنا: نشست خبری دو نمایش «بالاخره این زندگی مال کیه» به کارگردانی اشکان خیل نژاد و صدای آهسته برف به کارگردانی جابر رمضانی پیش از ظهر امروز در خانه هنرمندان ایران برگزار شد.

zoom
اجرای تئاتر در کشور خیلی محدود است

به گزارش خبرگزاری هنر «آرتنا»، این دو نمایش قرار است در قالب فصل تئاتر جوان که از تئاتر دانشجویی حمایت می کند در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه بروند.
در ابتدای این نشست اشکان خیل نژاد کارگردان نمایش بالاخره این زندگی مال کیه گفت: نمایش ما بار اول در جشنواره چهاردهم دانشجویی اجرا و در بخش بازیگری و کارگردانی اثر برگزیده اعلام شد ، در تالار مولوی هم به روی صحنه رفت و عنوان پرفروش ترین تئاتر دانشجویی را از آن خود کرد.
وی افزود: ویژگی این اجراها که در مدت 40 روز در تماشاخانه ایرانشهر برگزار می شود حضور گروه های جوان است ، جریانی در ایرانشهر راه افتاده و آن هم باز شدن مخاطب متفاوت تر است که کارهایی را دنبال می کنند ، پراز ایده و نوآوری هستند و از جریان تئاتر دانشجویی وام می گیرند.
این کارگردان جوان اضافه کرد: این اجرا را گروه تئاتر تازه به روی صحنه می برد که متشکل از هوتن شکیبا، نوید محمد زاده ، یوسف پابیری، اشکان خیرنژاد و آرمان کوچکی است که امیدوارم بعدها بیشتر راجع به این نمایش بشنوید.
خیل نژاد درباره اجرای مجدد این نمایش توضیح داد: ادبیات نمایشی ما ظرفیت دوباره به اجرا رفتن را دارد و این اتفاقی است که در همه جای دنیا می افتد ، کارگردان هایی هستند که پس از مدتی خوانش جدیدی را نسبت به انچه قبلا اجرا کرده اند ارائه می دهند.
وی توضیح داد: موضوع مشترک میان این نمایشنامه و نمایشنامه پیشین فقط متن بوده و در طراحی اجرا، میزانسن و غیره تفاوت های زیادی صورت گرفته است. کاری را که با حدود 8 ماه تمرین فقط 20 روز به صحنه بردیم و این درحالی است که کار ما ظرفیت بسیار بیشتری برای اجرا دارد.

8 ماه تمرین کردیم و باید اجرای مناسبی داشته باشیم
در ادامه این نشست نوید محمد زاده بازیگر این نمایش با اشاره به اجرای مجدد این اثر گفت: اجرای تئاتر در کشور خیلی محدود است، مگر چند نفر یک نمایش را می بینند. ما 8 ماه تمرین کرده ایم و این کار باید اجرا شود برخی اجراها در اوج استقبال مخاطب به پایان می رسند درحالی که نمایش تازه دارد در بخش مخاطب جان می گیرد.
در ادامه خیل نژاد اضافه کرد: نترس بودن ما به دلیل جسارتی است که ویژه نسل جوان است و با همین جسارت است که برای اجرا در تماشاخانه ایرانشهر سراغ چهره های مردمی تر و یا عام تر نمی رویم و حتی اگر از این چهره ها کمک بگیریم ، با همان شیوه خودمان کار می کنیم.
این دانشجوی تئاتر اضافه کرد: همه ما به دنبال اتفاقات خوب هستیم بنابراین اگر نمایش ما کیفیت داشته باشد، مخاطب استقبال می کند چون مخاطب تئاتر ایستا نیست که نخواهد ذائقه اش را تغییر بدهد.
او در عین حال یادآور شد: البته پیش از این هم دو نمایش برگزیده جشنواره تئاتر دانشگاهی در همین تماشاخانه اجرا داشتند و جریانی ایجاد کردند که باعث شد مخاطبان تازه ای به تماشاخانه ایرانشهر بیایند.

وجه مشترک ما دانشجویی بودن مان است
به گزارش ایرنا، قرار است همزمان با نمایش«بالاخره این زندگی مالی کیه؟» نمایش دیگری با نام «صدای آهسته برف» به کارگردانی جابر رمضانی دیگر دانشجوی تئاتر اجرا شود. این دو گروه جوان نیز صبح امروز 23 مهر ماه در نشستی خبری در خانه هنرمندان ایران توضیحاتی درباره آثار نمایشی خود ارایه کردند.
در این نشست جابر رمضانی کارگردان نمایش «صدای آهسته برف» با ارایه توضیحاتی درباره این نمایشنامه گفت: متن این اثر نوشته مشترک من و پیام سعیدی است که آن را براساس ایده یک نمایشنامه ترکی با نام «بهمن» که هنوز در ایران ترجمه نشده است ، نوشته ایم و آن را به عنوان کاری جدید از گروه تئاتر «سورخ تو دیوار» اجرا می کنیم.
این دانشجوی تئاتر در پاسخ به پرسشی درباره ارتباط این نمایش با سینمای ترکیه توضیح داد: این نمایش از نظر موضوعی ارتباطی به سینمای ترکیه نداشته، ولی از نظر فضا و فرم اجرا این ارتباط وجود دارد. اصولا این نمایش فضای بسیار خاصی دارد و تماشاگر آن با یک تئاتر، قصه و روایت معمولی روبرو نخواهد شد ضمن اینکه قصه نمایش در آناتولی سال 2013 می گذرد.
در ادامه این نشست، این دو کارگردان جوان که نمایش هایشان در برنامه ای با عنوان «فصل جوان تماشاخانه ایرانشهر »اجرا می کنند، با ابراز قدردانی از مدیریت این تماشاخانه به دلیل اعتماد به گروه های جوان ابراز امیدواری کردند با اجرای این نمایش ها، تماشاگران تازه تری به تماشاخانه ایرانشهر بیایند.
جابر رمضانی درباره اجرا در ایرانشهر گفت: ما در تالار مولوی این تجربه را داشتیم که تماشاگر به خاطر خود نمایش بیاید نه یک اسم خاص و اینجا هم همین دغدغه را داریم. حضور گروه های جوان اتفاق خوشایندی است که باید در «ایرانشهر»، تالار «مولوی» و حتی «کارگاه نمایش» تئاتر شهر که دیگر وجود ندارد، رخ بدهد.
وی ادامه داد: حتی اگر بخواهیم با چهره های مردمی تر و آشناتر همکاری کنیم، باز هم چندین ما تمرین خواهیم داشت و شیوه کارمان را تغییر نمی دهیم.
رمضانی در باره اجرای همزمان هر دو نمایش نیز گفت: وجه مشترک ما دانشجویی بودن مان است و همکاری مان هم کاملا مشترک است . حتی تبلیغات و برنامه افتتاحیه مان هم مشترک است و بلیت مشترک هم پیش بینی کرده ایم.
در ادامه این نشست، نوید محمدزاده بازیگر دیگر نمایش «بالاخره این زندگی مال کیه؟» که همکاری های متعددی با اشکان خیل نژاد داشته است، به آشنایی و سابقه همکاری اش با این کارگردان جوان اشاره کرد و افزود: ما از سال 83 با هم هستیم و حالا دیگر خیلی خوب حرف یکدیگر را می فهمیم. ما معتقدیم یا کاری انجام ندهیم، یا کاری درست به صحنه بیاوریم.
او که همراه با اشکان خیل نژاد و چند هنرمند جوان دیگر در تئاتر، گروه تئاتر «تازه» را ایجاد کرده اند، درباره شکل گیری این گروه توضیح داد: این نام را برای گروه مان انتخاب کردیم، چون در هر کارمان ، نگرش تازه ای دارد. نمی خواهیم آثارمان، نسخه دسته چندم آثار یک کارگردان دیگر باشند چون معتقدیم مهم نیست در هنر بهترین یا بدترین بود، مهم این است که هر کس کار خودش را ارائه دهد.

این گروه ذهن بسیار خلاقی دارد
همچنین هومن کیایی دیگر بازیگر نمایش «بالاخره این زندگی مال کیه؟»که تجربه هایی در تئاتر دانشگاهی و پروژه های تصویری داشته است، با ابراز خرسندی از همکاری با این گروه ها گفت: بعد از چند تجربه در تئاتر، بیشتر در پروژه های تصویری فعالیت داشتم و معمولا گروه های تئاتری چنین بازیگری را به راحتی نمی پذیرند، اما این دو گروه به راحتی مرا پذیرفتند و همین برایم بسیار جذاب است. از سوی دیگر آنها ذهن بسیار خلاقی دارند و مدام دنبال کشف تجربه های تازه هستند.
او ، اضافه کرد: اعضای این گروه ها برای اجرای هرنمایش چندین ماه تمرین می کنند چیزی که حتی در تئاتر حرفه ای ما خیلی مرسوم نیست و این برای یک بازیگر بسیار ایده آل است.
کیایی که پیش از این تجربه موفقی در نمایش «اسکیس» با جابر رمضانی داشته است، توضیح داد: بعد از آن نمایش، برخی از دوستان فکر می کردند ما با هم اختلاف داریم که دیگر با هم کار نکرده ایم در حالی که اصلا چنین نیست بلکه فضای کارها به گونه ای نبوده که بتوانیم با یکدیگر کار کنیم.
سپس فربد فرهنگ بازیگر نمایش «صدای آهسته برف» توضیحاتی درباره همکاری اش با گروه تئاتر «سوراخ تو دیوار» ارائه کرد.
وی گفت: این گروه نگاه و ایده های بسیار خوبی دارند. البته این نمایش اولین همکاری من با جابر رمضانی است و نمایشی است که موقعیتی بسیار ویژه ، پیچیده و حساس دارد و من هم به خاطر بازی در آن، تمام کارهایم را کنار گذاشتم و امیدوارم به نتیجه دلخواه کارگردان برسیم.
مریم نورمحمدی بازیگری که چهارمین تجربه همکاری با این گروه را دارد، نیز گفت: شیوه کار جابر رمضانی از اولین کارش تا به امروز بسیار تغییر کرده است. اصولا شیوه کار او در هر نمایش متفاوت است و این برای من نکته جذابی است.
در حاشیه این نشست، اشکان خیل نژاد کارگردان جوان تئاتر درباره وضعیت مجموعه تئاتر شهر و تاثیر کم شدن سالن های آن در فعالیت آینده نسل جوان گفت: به عنوان یک مخاطب تئاتر شهر فکر می کنم فقط سالن اصلی باید کار کند و بقیه سالن ها به سالن تمرین تبدیل شوند چون امنیت جانی ندارند. همچنان که تئاتر شهر در آغاز فقط برای فعالیت تالار اصلی طراحی و ساخته شده است. اما کم کردن سالن ها به معنای آن نیست که جایگزینی برای این سالن ها ساخته نشود. همه ما از کم شدن امکانات اجرایی ناراحتیم چون قبل از کم کردن هر امکان، باید جایگزینی برای آن درست شود.
اما نوید محمدزاده در این زمینه گفت: نظر من این است که کلا تالار اصلی را خراب کنند چون بدترین سالن برای اجرای تئاتر است. کم شدن سالن های تئاتر شهر یعنی کم کردن فضا و در این میان، جوانان قربانی می شوند در حالیکه من گروه هایی می شناسم که با پنج اجرا در کارگاه نمایش تئاتر شهر ذوق زده می شوند. اما تغییر مدیریت ها در تئاتر هربار اتفاقات تازه ای را رقم می زند. مدیر قبلی برای کارگاه نمایش سالن انتظار و کافی شاپ درست کرد و مدیر جدید آن را خراب می کند.
دو نمایش «بالاخره این زندگی مال کیه؟»و «صدای آهسته برف» از روز دوشنبه 28 مهرماه اجرای خود را در سالن دکتر ناظرزاده تماشاخانه ایرانشهر آغاز می کنند.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید