ماه رمضان
تصویر برگزیده

کمند امیرسلیمانی:

در تئاتر آزاد‌تر از تلویزیون هستم

آرتنا: کمند امیر‌سلیمانی این روزها با نمایش «تو دهنتُ می‌بندی یا من؟» روی صحنه فرهنگسرای نیاوران است؛ نمایشی که در آن نقش زنی را بازی می‌کند که به گفته خودش در اطراف‌مان بسیار دیده می‌شود.

zoom
در تئاتر آزاد‌تر از تلویزیون هستم

به گزارش خبرگزاری هنر «آرتنا»، کمند امیر‌سلیمانی این روزها با نمایش «تو دهنتُ می‌بندی یا من؟» بر صحنه فرهنگسرا نیاوران حضور دارد. نمایشی که در آن در کنار بهاره رهنما، نقش زنی جوان را بازی می‌کند که از شک و تردید به خیانت شوهرش رنج می‌برد. متن این نمایش را بهاره رهنما بر اساس داستانی از خودش نوشته است و داود بنی اردلان کارگردانی آن را بر عهده دارد.
کمند امیر‌سلیمانی که در کارنامه هنری‌اش، حضوری پررنگ‌تر در تلویزیون داشته، کار خودش را از تئاتر شروع کرده و دانش‌آموخته بازیگری است. او معتقد است در تئاتر آزادی‌ها و راحتی‌هایی وجود دارد که او را ترغیب می‌کند بیشتر در این عرصه فعالیت کند.
به مناسبت اجرای نمایش «تو دهنتُ می‌بندی یا من؟»، سایت ایران تئاتر به سراغ کمند امیرسلیمانی را رفته و با او گفت‌وگویی انجام داده است که می‌خوانید.
چه شد که تصمیم گرفتید بعد از «دورهمی زنان شکسپیر»، بازهم تئاتر  کار کنید و دوباره با بهاره رهنما هم‌بازی شوید؟
من سفر بودم که بهاره رهنما با من تماس گرفت و پیشنهاد بازی در این نمایش را داد که بر اساس یکی از داستان‌های خودش نوشته بود. خودش پیشنهاد من را برای بازی در نقش شیوا به کارگردان داده بود که با استقبال آقای بنی‌اردلان مواجه شده بود. من هم که از نمایش «دورهمی زنان شکسپیر» تجربه خیلی خوبی با بهاره رهنما داشتم و می‌‌دانستم این نمایش تماشاچی‌های خاص خودش را دارد، تصمیم گرفتم دوباره با او همکاری کنم و کار را قبول کردم.
در این نمایش نقش یک زن خانه‌دار را بازی می‌کنید که از فکر خیانت همسرش رنج می‌برد. شخصیت شیوا را چگونه می‌بینید و چگونه به این نقش نزدیک شدید؟
شخصیت شیوا شاید شخصیت خیلی از زن‌های جامعه باشد. زن‌هایی که بسیار ما در اطراف‌مان می‌بینیم. زن خانه‌اند، زندگی‌شان را دوست دارند و در ظاهر زندگی خوب و موفقی دارند. اما واقعیت این است که بارها و بارها مورد خیانت قرار می‌گیرند، اما به زندگی مشترک خود ادامه می‌دهند. زن‌هایی که این خلاء عاطفی را با چیزهایی دیگر پر می‌کنند. شیوا می‌داند همسرش، سعید، کار بدی انجام داده است، با این حال مدام درباره‌اش حرف می‌زند. همان‌طور که خودش در نمایش می‌گوید، احساس می‌کند لیاقتش همین خیانت است و به داستان مادر و پدر خودش اشاره می‌کند. زوج‌هایی مانند شیوا و سعید بسیار در اطراف‌مان هستند و این خیلی عجیب است. اول احساس یک زوج خوشبخت را به شما می‌دهند، اما نزدیک که می‌شوی، می‌بینی داستان به طور کل چیز دیگری است.
کمند امیر‌سلیمانی در صحنه‌ای از نمایش «تو دهنتُ می‌بندی یا من؟»
با وجود این‌که موضوع اصلی نمایش خیانت سعید است، اما در نهایت خیانت دوست صمیمی شیوا، سارا، بیشتر در ذهن می‌ماند و پررنگ‌تر می‌شود. با این حال انگار نمایش قصد ندارد او را قضاوت کند.
بله درست است. در زندگی اتفاقاتی می‌افتد که توجیه منطقی ندارند. سارا نه بازی می‌کند و نه قصد بهم زدن زندگی دوستش را دارد. سارا واقعا شیوا را از ته دل دوست دارد. آدم فکرش را نمی‌کند، اما گاهی وقت‌ها داستان زندگی این‌طور پیش می‌رود.
با این حال شاید کسانی در میان تماشاگران باشند که با شیوا همذات پنداری کنند ولی همین انفعال و سکوت را در زندگی خودشان پیش گرفته باشند، کاری که در نهایت شیوا هم انجام می‌دهد. فکر نمی‌کنید شیوا می‌توانست واکنش متفاوت‌تری داشته باشد؟
من فکر می‌کنم به دیدگاه و تفکر خود آدم بستگی دارد. کسانی که این مسئله را تجربه کرده‌اند و این موضوع برایشان آشناست، شاید مدام رفتار و واکنش خودشان را در ذهن‌شان مرور کنند و به راه‌هایی فکر کنند که امتحان نکرده‌اند و عکس‌العمل‌هایی که نشان نداده‌اند. به این که کار درست چه بوده. با این حال کار درستی واقعاً وجود ندارد و آدم‌ها انتخاب‌های متفاوتی می‌کنند. این انتخاب و واکنش شیواست. با این حال امیدوارم نمایش باعث شود افرادی که این مسئله را تجربه کرده‌اند، دوباره فکر کنند و با نگاهی دوباره ماجرا را برای خود بازیابی کنند.
کار کردن با بهاره رهنما چگونه است؟
بهاره خیلی آدم خاصی است. همه چیزش بیشتر از حد معمول است؛ ابراز احساسات، حضورش و.... شما می‌توانید در حضورش یا لذت ببرید یا حوصله‌تان سر برود. اما برای من کار کردن و حضور در کنارش خیلی جالب و هیجان‌انگیز است. تجربه کار کردن با او هم تجربه بسیار لذت بخشی است.
کمند امیر‌سلیمانی و بهاره رهما نقش دو دست صمیمی را در این نمایش بازی می‌کنند
بعد از این آیا قرار است بیشتر در تئاتر فعالیت داشته باشید و شما را در این حوزه بیشتر ببینیم؟
واقعیت این است که تمرکز کاری من بیشتر در تلویزیون است. اما در حال حاضر تنوع نقش‌های تلویزیون کم شده و از طرفی دیگر درهای تئاتر با نقش‌‌ها و راحتی‌های و آزادی‌های بیشتری باز است. همین نقش شیوا را اگر در تلویزیون می‌خواستم بازی کنم، هزاران مانع و خودسانسوری سر راهم وجود داشت. اما در تئاتر می‌توانم آن چیزی را که واقعاً در قبلم هست، نشان دهم و بازی کنم، مانند همین نمایش و نقش شیوا. من از هفت سالگی با تئاتر شروع کردم، با این حال در چند وقت اخیر از آن فاصله گرفته بودم اما دوباره به این حیطه برگشتم.
در حوزه‌های دیگری به جز تلویزیون و تئاتر هم فعال هستید؟
من فعالیت رادیو را دوباره شروع کردم که برای خودم تجربه بسیار جالی است. شاید به سنی رسیده‌ام که ابن فعالیت‌ها برایم جذابیت خاص خودشان را دارند. در رادیو برایم جالب است که فقط صرفاً از صدایم استفاده می‌کنم. تدریس در دانشگاه را دارم و سعی دارم جوری برنامه‌ریزی کنم که در سال در دو تئاتر حضور داشته باشم.
تجربه کار کردن با کارگردان جوانی مانند داود بنی‌اردلان چگونه بود؟
من به اعتماد بهاره رهنما جلو رفتم و به خاطر تایید ایشان اعتماد کردم. در مواقع دیگر شاید آنقدر سریع جلو نمی‌رفتم و اعتماد نمی‌کردم، اما همان‌طور که بهاره گفته بود، شد و بسیار از اعتمادی که کردم خوشحالم.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید