تصویر برگزیده

به کجا چنین شتابان؛

جامعه و موسیقی عرفان زده ی معاصر

آرتنا: در یک دهه ی اخیر بویژه درین چند سال بر خلاف ادعای بعضی ها فضای موسیقی ایرانی دچار رخوت و پس رفت شده است.

zoom
جامعه و موسیقی عرفان زده ی معاصر

نوشته:مسعود جاهد

کافیست آثار جاودانه ی اساتید موسیقی را از دوران جنبش مشروطیت تا نیمه ی دهه ی هفتاد را بیطرفانه و منصفانه بازنگری کنیم آنوقت می بینیم فاصله ی آن با کارهایی که امروز با رنگ و لعاب عرفان به خورد جامعه می دهند از زمین است تا آسمان است .باید پرسید اگر مولانایی نبود این موزیسین های کم دانش و کم تجربه از کدام منبع تغزیه می کردند؟همانطور که می دانیم تصنیف چکیده ی موسیقی ست و هنر آخر یک آهنگساز می باشد. متاسفانه باید گفت: آهنگسازان جوان دراین زمینه ضعیف هستند و شناخت کافی از شیوه ی ساخت و پرداخت آن ندارند . در واقع در دانشگاهها و آموزشگاهها به این بخش کمتر اشاره و پرداخته می شود و آثار گذشتگان نیز کمتر مورد آنالیز و تجزیه و تحلیل دقیق و علمی قرارمی گیرد. همانطور که می دانیم یک آهنگساز در این مرحله با تمام تجارب و دانش اش دست به ساخت آن می زند.

موسیقیدانان قدیم در ارتباط ارگانیک و نزدیک با جامعه بودند و نسبتا شناختی از فرهنگ عامه داشته اند و روحیات و سلیقه های اجتماعی را خوب می شناختند.به همین خاطر بوده که طی سالهای گذشته توانسته اند آثار ماندگاری بیافرینند.

در این میان بدون درک درست از شعر و موسیقی و باورها و آیین های مردم امکان موفقیت ممکن نیست،به همین دلیل اکنون رابطه ی بین هنرمندان موسیقی با جامعه دچار شکاف عمیقی شده است.

اکثر آهنگ هایی که ارایه می شود زیر سایه اشعار مولاناست.اشعاری که یقینا خوانندگان و سازندگان آن نه شناخت کافی از آن دارند و نه به آن باور دارند.این اشعار کاملا در تناقض با زندگی، عقاید و رفتار اجتماعی شان است .ریتم قطعات و آهنگها با تمپو و سرعت اغراق آمیز و تصنعی و با تکنیک فرازونشیب های بی حد واندازه و مهم تر ازهمه تکراری و کسل کننده است.

صداهای یکنواخت ، بی ریشه و غیرموسیقیایی از حنجره ی خوانندگان نوپا بگوش می رسد که تشخیص آنها از یکدیگر کار دشواریست.خودشان می نوازند و خودشان گوش می دهند .مردم درین قافله کجای کارند. معلوم نیست! عرفان زدگی مد امروز ، بیماری و ویروسی ست که فضای موسیقی جدید ایرانی را تسخیر کرده است. قطعا مولانا افتخار بزرگ ایرانیان است و اشعارش نیز همینطور.اما استفاده ی ابزاری و بی رویه از آن نوعی شارلاتانیسم در هنر محسوب می شود.

۲۳:۴۰ ::: ۱۸ / ۱۰ / ۱۳۹۳

ARTNA آرتنا-> موسیقی - یادداشت و مقالات -

تگ ها: مسعود جاهد

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید