ماه رمضان
تصویر برگزیده

اختصاصی آرتنا/

بازیگرانی با آینده‌ای درخشان؛ اگر

آرتنا: در نمایش «مسافری شیری» به کارگردانی «رضا جوشعار» از بندرعباس هیچ پشت صحنه‌ای وجود ندارد، برای همین هیچ نوع دکوری وجود نداشته و کار تنها با فضاسازی اجرا می‌شود.

zoom
بازیگرانی با آینده‌ای درخشان؛ اگر

نوشته: میم. نون/ خبرگزاری هنر «آرتنا»

«مسافر راه شیری» نمایشی ست از رضا جوشعار از شهر بندرعباس؛ برای مخاطب کودک و نوجوان که ارتباط لازم را با تماشاگر برقرار می‌کند. نکته بارز این نمایش بازیگران کودک و نوجوان آن هستند که به خوبی نقش‌شان را ایفا ‌کرده و یک سر و گردن بالاتر از بازیگران مثلاً حرفه‌ای عمل می‌کنند؛ بازیگرانی که اگر راه‌شان را درست در پیش بگیرند و شرایط مهیا باشد آینده‌ای درخشان خواهند داشت.

داستان این نمایش درباره کودکی است که دچار معلولیت جسمی است و مورد بی‌مهری اهالی یک روستا قرار می‌گیرد. مردم تصمیم می‌گیرند او را به دلیل زشتی و معلولیت از روستای خود بیرون کنند. اما وقایعی اتفاق می‌افتد که باعث می‌شود مرتبه این کودک از اهالی روستا بالاتر برود.

این نمایش 11 قصه‌گو دارد که از پنج تا 30 سال سن دارند و خودشان هم بازی می‌کنند. در شیوه اجرایی‌اما، تماشاگران همه چیز را می‌بینند، برای همین هیچ پشت صحنه‌ای وجود ندارد و از شیوه فاصله‌گذاری استفاده شده است.  برای همین هیچ نوع دکوری وجود نداشته و کار تنها با فضا سازی اجرا می‌شود.

موسیقی این نمایش از ویژگی‌های برتر آن است. موسیقی کاملاً زنده و توسط کودکان اجرا می‌شود و جزو ویژگی‌های مثبت کار است؛ استفاده از ترانه‌های محلی و موسیقی محلی و تلفیق آن با موسیقی مدرن یکی از محاسن این کار است؛ البته در پاره‌ای بخش‌های پایانی کمی کسل‌کننده است. مسلما اگر از موسیقی محلی استفاده بیشتری می شد تاثیرگذاری نمایشی کار دوچندان بود.

بازیگران که همگی کودک و نوجوان هستند از بازیگران مثلاً حرفه‌ای بهتر ایفای نقش می‌کنند؛ از نظر بیان، بدن و احساس و تخیل ذهنی و به طور کلی از تمام ابزار بازیگری بهره می‌گیرند و هماهنگی بین‌شان عالی‌ست.

طراحی لباس بازیگران بسیار متناسب با حال و هوای کودکان است. استفاده از تنوع رنگی و لباس‌های شاد از ویژگی‌های بارز آن است. کارگردان به خوبی توانسته در یک فضای خالی و استفاده از فاصله‌گذاری ذهنی با تماشاگران ارتباط لازم را برقرار کند و تمام صحنه خالی را با بدن بازیگران جان ببخشد.

طراحی میزانسن‌ها و ایجاد اشکال و فضاهایی مثل چاه و... با استفاده از بازیگران بسیار خلاقانه است؛ بازیگران بسیار زیرکانه فرم‌های نمایشی را ایجاد می‌کنند و در این کار یک سر و گردن بالاتر از بازیگران کارکشته عمل می‌کنند و واقعاً اگر حمایت شوند آینده درخشانی خواهند داشت.

اما مشکل اصلی کار متن آن است؛ نمایشنامه تعلیق لازم و کافی را ندارد و با پیش کشیدن داستان های فرعی یکسره راه اصلی خودش را گم می‌کند؛ ترانه‌ها به خوبی نوشته شده‌اند اما در بسیاری جاها کلیشه‌ای هستند و تازگی و طراوت کافی را ندارند. همچنین عدم داستان‌پردازی و قصه گویی مناسب از معضلات متن نمایشی آن است.
متاسفانه در بین آثار نمایشی؛ نمایشنامه‌هایی که برای کودک و نوجوان نوشته می‌شود از استحکام کافی برخوردار نیستند. با وجود اینکه از نظر ادبیات داستانی ما منابع خوبی داریم اما استفاده مطلوبی از آنها نمی‌کنیم؛ هنرمندان ما می‌توانند با تکیه بر داستان‌های کهن و با روایتی نو در این زمینه نمایشنامه‌های کودک و نوجوان خوبی را تولید کنند.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید