تصویر برگزیده

«امیرعلی جوادیان» در گفتگو با آرتنا:

بعضی ها یک شبه جشنواره برگزار می کنند

آرتنا: «امیرعلی جوادیان» گفت: بهتر است قبل از برگزاری جشنواره شورای سیاست گذاری از داورها تشکیل بدهند و با کارشناسان آیتم ها را بررسی کنند تا هدف جشنواره ها صرفا جایزه دادن نباشد.

به گزارش خبرگزاری هنر «آرتنا»، سیزدهمین جشنواره دو سالانه عکس این روزها در حال برگزاری است وهمین بهانه ای شد تا برویم سراغ امیرعلی جوادیان تا درباره جشنواره های عکسی که فراخوان آن ها در و دیوار دود گرفته شهر را پر کرده است گفت و گو کنیم.

«امیرعلی جوادیان» درباره تعدد جشنواره ها به خبرنگار آرتنا گفت: تعدد جشنواره ها لطمه ای به عکاسی نمی زند بلکه به بخش آماتوری قضیه کمک می کند تا کسانی که در فضای هنرهای مختلف مثل هنر عکاسی آماتور هستند هدایت و در آن ها انگیزه ایجاد شود و همچنین کارهای اساتید مختلف را ببینند.
نایب رئیس انجمن عکاسان بحران افزود: هرچه بودجه به سمت هنر هدایت شود بهتر است زیرا اگر جلوی این جشنواره ها را بگیریم این بودجه دیگر صرف هنر نمی شود. این موضوع بارها تجربه شده است. مثلا این بودجه صرف کارهای عمرانی یا حداقل عمرانی هنر شده است. ما ساختمان ها و تالارهای هنری زیاد داریم ولی خروجی هنری نداریم. مثل مساجد ما! ما مساجد زیاد داریم ولی مسجد رو کم شده. ما ایرانی ها در بخش سخت افزاری خوب کار می کنیم. ساختمان های قشنگ می سازیم ولی علاقمندان به هنر را کم پرورش می دهیم.
وی گفت: من تا این لحظه هشت جشنواره را داوری کرده ام و هنوز تا پایان سال چند جشنواره دیگر را نیز داوری خواهم کرد. مثلا در سمنان کسانی هستند که انگیزه زیادی دارند و می خواهند در این جشنواره ها شرکت کنند و حضورشان باعث می شود که خود را محک بزنند. اساتیدی که دعوت می شوند هم به آنها کمک می کنند.
جوادیان به این سوال که آیا تعدد جشنواره ها باعث از بین بردن خلاقیت عکاسان نمی شود در حالی که فقط درباره موضوع مورد علاقه داوران و برای کسب جایزه عکاسی کنند، این چنین جواب داد: بسیاری از افراد صاحب نامی که در هنر آمده اند از همین جا شروع کرده اند. آنان به این دلیل در جشنواره شرکت کرده اند که کارشان را محک بزنند و وقتی برنده شده اند برایشان انگیزه ایجاد شده است و توانسته اند کارشان را ادامه بدهند. این ها اصلا منافاتی با هم ندارند. حتی خود جشنواره ها هم اهدافی دارند و این برای خود جشنواره ها کمک است. وقتی نمایشگاهی برپا می شود عامه مردم با هنر عکاسی و با موضوعات مختلف آشنا می شوند. مثلا موضوع عاشورا یکی از موضوعات پر پتانسیل در کشوراست  و ما می توانیم درباره این موضوع انواع جشنواره ها را داشته باشیم.
امیر علی جوادیان عضو هیأت مؤسس انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس درباره داوری جشنواره ها که گفته می شود برگزیدگان از شاگردان و یا دوستان هیئت داوران هستند عنوان کرد: متاسفانه این موضوع اتفاق افتاده است. بعضی از داوران دانشجویانی دارند که گاها قبل از داوری عکسشان را به اساتیدشان نشان می دهند. بلاخره آفت هایی وجود دارد. بهتر است سراغ این آفت ها نرویم و اصل قضیه را خراب نکنیم. بالاخره جشنواره برگزار می شود و یک نفر جایزه می گیرد. ما به این نیت نگاه کنیم که هدف جشنواره خوب است حالا گاهی ممکن است کسی کم لطفی کند و شاگردهای خودش را برنده کند. ولی بهتر است ما به دیده اغماض نگاه کنیم.
جوادیان در پایان درباره نظارت بیشتر بر روی جشنواره ها تصریح کرد: اگر کارشناسان و افراد صاحب نام هنری را قبل از برگزاری جشنواره دعوت کنند تا موضوع و آیتم جشنواره را مرور و کم و کاست قضیه را بررسی کنند مسلما راندمان کار بالا می رود. من نهادی رامی شناسم که یک شب تصمیم گرفت جشنواره ای برگزار کند. حتی در آیین نامه دقت نکردند که آن را خوب تدوین کنند. یعنی برای بهتر برگزار شدن جشنواره از کارشناسان دعوت نمی کنند. کسانی که می خواهند جشنواره برگزار کنند ابتدا شورای سیاست گذاری از داورها تشکیل بدهند. یعنی داور را دعوت کنند تا آیتم ها بررسی شوند. مثلا در شهرهای جنوبی کشور فلان رسم هست، ما این آیتم را مطرح کنیم برای مسابقه یا نه! افراد با تجربه ای هستند که تمام ایران را عکاسی کرده اند و می توانند در این زمینه مشاوره بدهند. ولی لطمه آن اینقدر زیاد نیست که ما جشنواره را کنسل کنیم. اگر بخواهیم بین بد وبدتر یا بین خوب و خوبتر انتخاب کنیم خوب است که جشنواره برگزار کنیم. ولی خوبتر آن این است که از کارشناس ها قبل از برگزاری دعوت کنند و هدف جشنواره ها صرفا جایزه دادن نباشد.
وی افزود: ایران ظرفیت و منابع عکاسی زیادی دارد و خب همین جشنواره ها باید عکاسان و مردم را هدایت کنند به این سمت که به این موضوعات توجه کنند. در حقیقت پتانسیل خوبی در کشور وجود دارد که ثبت می شود. می بینید که بسیاری از رسم ها دارد از بین می رود و عکاسان باید این ها را برای تاریخ فرهنگی کشور ثبت و ضبط کنند. مثلا عکاس صاحب نامی در شمال ایران که سال ها عکاسی کرده بود یک روز اتفاقی به جنگل می رود تا عکاسی کند ومی بیند که از ژاپن آمده اند دنبال فلان رسم در فلان روستا. در حالی که همان عکاس که بومی آنجا بود از این رسم خبر نداشت. این مطالعه دقیق و حرفه ای آن ها را از آن سر دنیا می رساند.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید