تصویر برگزیده

اختصاصی آرتنا/

نوستالژی به سبک دهه 50 /نگاهی به فیلم «خداحافظی طولانی»

آرتنا: فیلم «خداحافظی طولانی» جذابیت «شب های روشن» را ندارد و نباید هم داشته باشد چون خیلی از آن دنیا فاصله گرفته. صحنه های اضافی زیاد است و اگر موسیقی فیلم نبود، کندی داستان در خیلی جاها مخاطب را اذیت می کرد.

نوشته: صلاح الدین حسین پناهی/ خبرگزاری هنر «آرتنا»

شاید اگر در کارنامه فرزاد موتمن «شب های روشن» نبود اکنون راحت تر می توانستم درباره فیلم «خداحافظی طولانی» بنویسم. شب های روشن توقع هر مخاطبی که فیلم را دیده از موتمن بالا برده. از شب های روشن تا امروز هیچ فیلمی در حد آن را از موتمن ندیده ایم. خداحافظی طولانی تا حدی یادآور نوستالوژی های دهه 50 ایران است.
تمامی المان های دهه های 50 را با همان روشهای فیلم برداری گذشته می توانیم در فیلم ببینیم. در ابتدا وقتی مرد از زندان ازاد می شود به جامعه باز می گردد و عاشقانه هایی که برایش رخ می دهد،ایده و فکر تکراری است . اما وقتی به بطن قصه میرسیم اتفاقات جدیدتری هم می بینیم که با فیلم هایی از این دست تفاوت دارد. مهم ترین فاکتور فیلم انسجام است که کارگردان به خوبی توانسته به فرم قوام ببخشد و داستان را هرچند گاهی هم کلیشه را به کمک بیاورد ولی موفقانه پیش برود. حتی وقتی که یحیی(آقاخانی) می بیند که برادرزنش در نبود او اثاثیه را به مبلغ کمی فروخته  باز هم کارگردان سعی می کند تمام دیالوگ ها را به بخش های بعدی و قبلی فیلم سنجاق کند.
نکته دوم بازی سعید آقاخانی است، یک بازی قابل قبول تر از پیش، و کارگردان با هدایت این بازیگر در نقش جدی توانسته ثابت کند که می تواند هر بازیگری را همانطور که بخواهد به سمتی که خودش می خواهد هدایت کند. ساره بیات هم در بعضی سکانسها خوب است و در بعضی بد. چهره دراماتیک و نگاههای مثل گلشیفته فراهانی در نقش زنهایی که همیشه چشمشان اشکبار است ، بخشی از چهره بیات شده که خواسته  و ناخواسته مخاطب این نگاه های او را به ذهن می آورد و کاش که اینگونه نبود و ساره بیات بیشتر خودش بود تا یک زن کتک خور. و لبخند دلنشین بعضی صحنه ها را همیشه همراه می داشت.
هرچند فیلم آن جذابیت شب های روشن را ندارد و نباید هم داشته باشد چون خیلی از آن دنیا فاصله گرفته.  در شب های روشن اتفاقات آرام ولی جالب می افتاد ولی اینجا صحنه های اضافی زیاد است و داستان کند پیش می رود و اگر موسیقی فیلم نبود کندی داستان در خیلی جاها مخاطب را اذیت می کرد.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید