تصویر برگزیده

اختصاصی آرتنا/

فروپاشیدگی مطلق

آرتنا: احسان طهماسبی معتقد است که «استراحت مطلق» بدون هرگونه شعارزدگی، اغراق وارائه راهکارهای غیر اصولی و از بالا به پایینی به صورت کاملا واقع گرایانه واقعیت تلخی را به تصویر می کشد که درآن یک نوع نهیلیسم ماندگار شده در جامعه به تصویر کشیده شده است.

نوشته: احسان طهماسبی / خبرگزاری هنر «آرتنا»

“استراحت مطلق” فیلمی در ادامه ی سینمای عبدالرضا کاهانی است. کارگردانی که بعد از نشان دادن راه خلاصی و رهایی در فیلم “آدم ها” به سمت روایت قصه زندگی نسل سرخورده و مایوسی رفته تا درفضایی ابزورد، تباهی فردی و   اجتماعی مردان وزنان قصه هایش را به تصویر بکشد. تصویر نابودی نسلی که در فیلم ”بی خود و بی جهت” در فضای مذهبی بزرگ شده اند و انتخابهایشان با عقایدشان سازگار نیست تا داستان پلیدی و پوچی ساکنان طبقه ی آسیب پذیر جامعه که در  فیلم “اسب حیوان نجیبی است” راهی خیابان ها شده و یک شب سرخوردگی و بی هویتی دیگر را صبح می کنند و در نهایت فیلم “استراحت مطلق” که بگوید چطور شخصیت و روابط و زندگی طبقه فرودست دچار تباهی و نابودی اخلاقی و اجتماعی شده است.
فیلم نوشت استراحت مطلق اصراری برای استفاده ازروش های متداول برای شروع و پایان رایج یک داستان روزانه ندارد. هیچ پند و نصیحت به شکل مستقیم در فیلم بیان نمیشود و هیچ کجای داستان به توضیح راه حل های حل مشکل شخصیت های فیلم نمی پردازد. فیلم هرچه را که باید بگوید در بازی بی نظیر بازیگرانش و المان هایی که در طول فیلم با آنها برخورد میکنیم، بیان می کند. از شخصیت عصبی و افسرده ای که مجید صالحی بازی کرده تا حامد (با بازی بابک حمیدیان) که عصبی، سرخورده، بی مسئولیت و غیرقابل اعتماد است. بهترین شخصیت پردازی فیلم در بازی رضا عطاران و فریده فرامرزی محقق شده است. عطاران و فرامرزی دو کاراکتر با خصوصیات اخلاقی دو قطبی را به نمایش گذاشته اند که در آن رضوان (با بازی فرامرزی) یک زن خانه دار سرخورده و به ظاهر معمولی که گاهی طنزگونه ریش های بلند شوهرش را مسخره می کند و گاهی دیوانه وار به سر شوهرش که تا  قبل از آن مطیع و فرمان بردارش بود فریاد می کشد. از سویی دیگر شوهرش (با بازی عطاران) نوعی مشنگی دراماتیک دارد که گاهی تماشاگر را میخنداند، گاهی سرحالش می آورد، گاهی ناراحتش میکند و گاهی حرصش را در آورده و کلافه اش میکند. (دیالوگ های حذف شده در سکانس صحبت عطاران درباره ی ریش بلندش که به شکل جالبی دچار سانسور شده حکایت از همین روحیه طنزگونه ی حقیقی عطاران دارد که به گونه ای هنرمندانه ی توسط بازیگر و کارگردان کنترل شده است.) در فیلم نسبتا کوتاه کاهانی (با زمان تقریبی 75 دقیقه) می توان سکانس های زیادی را نام برد که استفاده از المان ها در جهت مثبت به کمک داستان آمده است. از استفاده ی عروسک معروف (مستر دماغ) در ماشین عطاران که میتواند تاییدی بر روحیه ی خیرخواهی او در کمک به علیدوستی باشد تا کلمه ی (امید) نوشته شده بر روی درب گاراژ کثیف و بدبوی محل زندگی حامد و برگشت حامد از گاراژ با اتوبوسی که نوشته ای بر روی آن مبنی بر انتظار ظهور وجو دارد.
بازی رضا عطاران و فریده فرامرزی در کنار یکدیگر و رابطه ی حقیقی زن و شوهری این دو، تاثیر بسزایی در جهت ایجاد تصاویر مستند در فیلم داشته است. اینکه زن و شوهر داستان در مذاکرات خصوصی شان چه کارهایی میکنند و چه حرفهایی میزنند کمک موثری به تماشاگر است تا درک بهتری از فیلم داشته باشند. استفاده از الفاظ رکیک هم هرچند باعث شده که تماشای فیلم برای گروه سنی زیر چهارده سال توصیه نشود اما کمک دیگری بر پذیرش این حقیقت که این طبقه از جامعه دچار چه معظلات اخلاقی و اجتماعی هست می کند. (یکی دیگر از سکانس هایی که کاهانی در آن به سانسور عجیبی روی آورده تا امکان نمایش این سکانس را پیدا کند مربوط به لانگ شاتی می شود که در آن درست کردن مواد مخدر توسط حامد و دوستش انجام میشود)
علاوه بر تمام نکات مثبت فیلم، پوستر فیلم یکی از بهترین پوسترهای فیلم های سالهای اخیر است. عکس ترانه علیدوستی که با چشمانی غمگین و مضطرب به شیشه ی خرد شده ی ماشين عطاران نگاه میکند که همسر سابق اش در ترافيک آن را شکسته بود. انگار که زن مظلوم فیلم، که شاید بزودی برای یک استراحت مطلق و همیشگی آماده می شود، تکه های شخصیت خورد شده ی خودش را می بیند و خرد شدن آینده اش را تماشا میکند و سعی در چسب زدن و کنارهم قرار دادن شیشه ی ماشین دارد با این امید که بتواند با تکه های بهم چسبیده شده ی شخصیتش بازهم به مسیری که انتخاب کرده ادامه دهد.
“استراحت مطلق” بدون هرگونه شعارزدگی، تظاهر، اغراق وارائه راهکارهای غیر اصولی و از بالا به پایینی به صورت کاملا واقع گرایانه واقعیت تلخی را به تصویر می کشد که درآن یک نوع نهیلیسم ماندگار شده در جامعه ی جوانان و مخصوصا طبقه اجتماعی متوسط و رو به پایین وجود دارد و از دیدگاه سینمایی و جامعه‌شناسی یک اثر هنری مستقل و فاخر به حساب می آید.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید