تصویر برگزیده

نگاهی به نمایش «پلیس» ؛

نمایش پلیس از ریتم مناسب و خوبی برخوردار نیست

آرتنا: نمایش "پلیس"به نویسندگی «اسلاومیر مروژک» و کارگردانی «شایان افکاری»؛ در بسیاری از لحظه ها و صحنه ها تلاش می کند تا برای ایجاد خنده در تماشاگر از شوخی های رکیک کلامی بهره بگیرد.

نوشته: عرفان پهلوانی

نمایش "پلیس" حکایت آخرین زندانی سیاسی یک کشور نظامی است  که توبه نامه را امضا می کند و از زندان مرخص می شود.
در ادامه رئیس پلیس برای جلوگیری از بیکاری و حذف مجبور می شود گروهبان خود را که مامور تحریکات است وادار کند علیه شاه نوپا و عموی نایب السلطنه اش شعار دهد.
گروهبان به زندان می افتد و عقاید جدیدی در ذهنش بوجود می آید و ...

بازیگران (به ترتیب حروف الفبا) : خسرو احمدی، پژمان جمشیدی،بهرام سروری نژاد، فروغ قجابگلی، مهدی میرزایان، عبدالله مستجابی
اسامی تمام عوامل و دست اندر کاران تئاتر:
کارگردان: شایان افکاری
مدیر تولید: ایمان یزدی
طراح گریم: سارا اسکندری
طراح لباس: الهام شعبانی
طراح صحنه: علی پویا قاسمی

در این اجرا از نمایش «پلیس» صحنه ی نخست با بازی بسیار ضعیف پژمان جمشیدی و بازیگر نقش روبه روی او (کلنل) آغاز می شود و این نمایش از آغازی دعوت کننده بی بهره است و تماشاگر را از همان آغاز مایوس می سازد. جالب آن که با این که بازیگر نقش روبه روی پژمان جمشیدی در این صحنه (کلنل) بازیگری نام آشنا نیست، در بروشور هم به درستی روشن نشده است تا ما نام و نشان ایشان را دریابیم. همین نکته را در نظر داشته باشد؛ از بروشور این نمایش تا واپسین رکن و لحظه ی اجرای نمایش پلیس، همه حکایت از آن دارند که گروه اجرایی (به جز چند مورد استثنا که در ادامه بدان ها خواهم پرداخت) و به ویژه کارگردان از توجه به جزییات و دقت و ریزبینی غافل مانده اند.
پژمان جمشیدی تقریبا از هیچ یک از ابزار بازیگری برخوردار نیست. فن بیان او بسیار ضعیف است و اندام های گفتاری او اندام هایی پرورش نیافته می نمایانند. گویا ایشان با چگونگی و مفاهیمی همچون لحن و تاکید و آهنگ کلام در دنیای هنر بازیگری چندان آشنایی ندارند و اگر هم شاید تئوری این مفاهیم و تکنیک ها را می دانند، توانمند و قادر به اجرا و انجام آن ها نیستند. میمیک و چهره ی ایشان بسیار ضعیف است و او هرگز توانایی انتقال عواطف و حالت های کاراکتر را با بهره گیری از چهره و میمیکش دارا نیست. گر چه بدن پژمان جمشیدی، بدن پرورش یافته ی یک ورزشکار حرفه ای است، اما ایشان در به کارگیری این بدن در حرفه و هنر بازیگری موفق عمل نمی کند. بازی پژمان جمشیدی، بازی ای سرشار از خام دستی، بی تجربگی، کارنابلدی، تصنع و بی روح است و فریاد بلند آن است که گویی ایشان هیچ آشنایی با هنر بازیگری و زیر و بم این حرفه ندارند. به راستی چرا باید پژمان جمشیدی که بازیگری را نمی شناسد و اگر هم بشناسد دست کم اکنون نمی تواند آن را انجام دهد، در این سال ها همواره بر صحنه های سپنتای تئاتر ظاهر شود؟ شاید او اکنون بتواند یک مربی فوتبال بسیار کارآمد و کاربلد باشد و بازیکنان بسیار ارزشمندی را برای آینده ی فوتبال کشورمان پرورش دهد. از دیگر سو چرا ما باید از درخشش بسیاری از بازیگران هنرمند و کاربلد محروم بمانیم و فرصت هنرنمایی برای این هنرمندان گرامی و نازنین فراهم نیاید؟!
شماری از بازیگران هستند که گر چه از ابزار بازیگری مانند بدن، بیان و حس پرورش یافته برخوردار نیستند، اما از آن و خلاقیتی هنرمندانه برخوردار می باشند و این آن و خلاقیت ضعف و کاستی ایشان را می پوشاند. اما پژمان جمشیدی حتی از آن و خلاقیتی هنرمندانه نیز بی بهره است و دلیل حضور او بر صحنه ی سپنتای تئاتر و این نمایش، پرسشی است که خود اثر پاسخی برای آن ارائه نمی کند.
جالب آن که بازیگر نقش کلنل در صحنه هایی که روبه روی پژمان جمشیدی بازی می کند بسیار ضعیف ظاهر می شود، اما در صحنه هایی که روبه روی «فروغ قجابگلی» و یا «بهرام سروری نژاد» ظاهر می شود و به ویژه در صحنه هایی که با استاد بزرگوار «خسرو احمدی» بازی دارد، نشان می دهد که از توان بازیگری بدی هم برخوردار نیست و می توان امیدوار بود که در نمایش ها و پروژه های آینده بازی های بهتری را از ایشان بیننده باشیم.
میزانسن های نمایش پلیس، از آغاز تا پایان، میزانسن هایی دم دستی و فکر اولی و بدون برخورداری از نگاهی زیبایی-شناسانه و خلاقانه هستند. این میزانسن ها، بار دراماتیک چندانی هم ندارند و در انتقال بار معنایی و عاطفی آن لحظه و صحنه چندان کارا عمل نمی کنند. میزانسن های این نمایش از تنوع و جذابیت دیداری چندانی برخوردار نیستند و تنها تلاش شده است که با تغییرات نوری نه چندان منطقی و خردورزانه، اندکی تنوع بصری ایجاد شود. رنگ های به کار رفته در دکور این نمایش، مانند قهوه ای، کرم، آبی و زرد و یا رنگ توسی خانه ی گروهبان و نیز رنگ های به کار رفته در لباس های این نمایش مانند صورتی، سیاه، زرشکی و زرد چندان در بافت اثر تنیده نمی شوند و برای فضاسازی و یا انتقال مفاهیم و عواطف نمایش یا لحظه ها و صحنه های آن چندان کارا و کارآمد عمل نمی کنند. الهام شعبانی، طراح لباس این نمایشف یقه هایی را برای جامه ی «بهرام سروری نژاد» و «پژمان جمشیدی» در صحنه ی پایانی به کار گرفته است که مانند این یقه ها را در چند سال پیش هم برای طراحی لباس شماری کاراکترهای نمایش لیرشاه به کارگردانی آرش دادگر به کار برده بود. این یقه ها نه تنها تناسب چندانی با کاراکترها ندارند، بلکه در بسیاری از لحظه ها و زاویه ها چهره های بازیگران را می پوشاند و ماسکه می سازند.
نمایش پلیس به کارگردانی شایان افکاری از ریتم مناسب و خوبی برخوردار نیست. دقایق بسیاری از این  نمایش بدون انتقال باری عقلانی و یا عاطفی ویژه ای سپری می شود و نمایش به پیش نمی رود. این نکته خود به کیفیت ارتباط تماشاگر با اثر لطمه ی جدی وارد می سازد.
در بسیاری از لحظه ها و صحنه های این نمایش تلاش می شود تا برای ایجاد خنده در تماشاگر از شوخی های رکیک کلامی  بهره گرفته شود. فروغ قجابگلی بازیگری توانمند است که پیشتر از ایشان نقش آفرینی هایی هنرمندانه را دیده ایم. اما تلاش و کارکرد ایشان را در این نمایش می توان خلاصه در ایجاد لحظه های کمدی دانست. بازیگر نقش سرباز در این نمایش حضوری اندک، اما تاثیرگذار دارد. نقش آفرینی او خردمندانه و خلاقانه است. بهرام سروری نژاد هم بازیگری توانمند است که در این نمایش بسیار پرانرژی و برخوردار از خلاقیت و نوآوری ظاهر می شود. بهرام سروری نژاد کاراکتری کاریکاتورگونه را به نمایش می گذارد و بزرگترین ایراد کار او در این است که در برخی از لحظه ها دچار اغراق بیش از حد (Over Acting) می شود.
گرامی ترین، ارزشمندترین و هنرمندانه ترین رکن اجرایی این نمایش بازی استادانه ی «خسرو احمدی» است. ایشان چون همیشه پر از انرژی و توان و کاربلدی روی صحنه می درخشند. خسرو احمدی هم چنان در این سن توانسته است نفس، بیان و بدن خود را پرتوان و آماده و تحت کنترل نگه دارد و به کار گیرد. ایشان در نقش گروهبان این نمایش، نقش آفرینی ای خلاقانه را ارائه می دهند و لحظه هایی ناب و ماندگار را می آفرینند. بازی در بازی های آنی و ناگهانی ایشان اگر نه بی نظیر، دست کم کم همتاست و بازی در سکوت های بدون فوکوس کشی ایشان، که دقایق درخور درنگ و اندیشه ای بدون دیالوگ بر صحنه حضور دارند، دارای بار آموزشی برای بازیگران تازه کار و جوان است.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید