ماه رمضان
تصویر برگزیده

اختصاصی آرتنا/

« فهرست»؛ واقعیت ترکیب یافته‌ای از جهان درام

آرتنا: در«فهرست» رنگ سردی به صحنه پاشیده شده، دیواره‌های سفید و سر به فلک کشیده قلعه را می‌توان دید و به‌تنهایی انسان مدرن در فضای برزخ گونه زندگی خودش پی برد.

zoom
« فهرست»؛ واقعیت ترکیب یافته‌ای از جهان درام

نوشته: هومن بنایی/خبرگزاری هنر «آرتنا»

«فهرست» رضا ثروتی، روایت دردهای انسان مدرن است؛ دردهای مشترک انسان‌هایی که هیچ بویی از انسانیت نبرده‌اند. «وقتی آدما می‌میرن صداهاشون کجا می‌ره؟» این سؤالی است که نمایش با آن آغاز می‌شود و باید گفت: بشر در طول تاریخ بارها به آن فکر کرده و به دنبال راهی برای شنیدن دوباره آواهای سرگردان است. روایت دستانی که هم می‌تواند آغوش گرمی باشد برای محبت و هم خالق قطعه‌های از موسیقی ناب کلاسیک و یا مجری فاجعه‌ای خونین در دل تاریخ بشر. تاب خوردن در برگ برگ صفحه‌های تقویم زندگی رهبری که می‌خواهد خودش باشد نه کس دیگری، ماجرای معجره های سورئالیستی یک عروسک، رنگ‌باختگی آدم‌کوکی‌هایی سرگردان و گورکنانی که تنها از مرگ امرارمعاش می‌کنند و...
در«فهرست» رنگ سردی به صحنه پاشیده شده، دیواره‌های سفید و سر به فلک کشیده قلعه را می‌توان دید و به‌تنهایی انسان مدرن در فضای برزخ گونه زندگی خودش پی برد. درهایی که به تاریکی مطلق منتهی می‌شوند و غول‌هایی از جنس وحشت در پشت درها ساکن هستند. دری فلزی در وسط، دریچه‌ای است آن طرف ترس و تابوت موزیکالی که تختخواب رهبر متوهمی‎‌ست که بالشت خودش را اعدام می‌کند. نور، موسیقی، حرکت، تصویر و صدا معجراتی هستند ‌که تراوشات ذهن خطرناک کارگردانی‌ست به نام "رضا ثروتی".
"رضا ثروتی" را با مکبث، عجایب المخلوقات و ویتسک می‌شناختیم و حالا فهرست ما را به اندیشه‌ها و تصاویر ذهنی او نزدیک‌تر کرده است. " ثروتی" مخاطب خود را به کودکی می‌برد و با رنگ‌ها، دردها، آواها و آرزوها آشنا می‌کند. باید این‌چنین گفت: او در ذهن و قلب مخاطب خود نفوذ می‌کند و می‌نمایاند که برای رسیدن به آرزوها باید به نور، موسیقی و حرکت فکر کرد.
فهرست بیومکانیکی، ثروتی برای تئاتر فیزیکال ایران است و باید باور کرد که او با بهره¬گیری از تعلیق، کنایه، گره‌افکنی، گره‌گشایی، نور، موسیقی، حرکت، همسرایی و دکور ضرورت ایجاد کشش را به مخاطب خود نشان داده و با در اختیار گرفتن تکنولوژی در دل نمایش، نه‌تنها بازیگر بلکه باید گفت او در حال مخاطب سازی است.
پیچیدگی عنصری از آثار "ثروتی" به‌حساب می‌آید و در نمایش «فهرست» ما شاهد این پیچیدگی‌ها هستیم و هرلحظه که از نمایش می‌گذرد بستر را با لایه¬های ژرف‌ساختی همراه‌تر می‌بینیم. بازیگران نمایش هم در آفرینش تصاویر ماندگار بسیار نقش پررنگی را ایفا نموده و مخاطب خود را برای درک فضای بحرانی¬‌تر و شرایط رسیدن به اوجی پر دلهره آماده می‌کنند.
استفاده از فرم بسیار لذت‌بخش است اما زمانی فرم معنا پیدا می‌کند که محتوی از بین نرود. ثروتی در«فهرست» با علم از تکنولوژی بهره گرفته و مخاطب شاهد این موضوع است که فناوری در اختیار تئاتر است نه تئاتر در اختیار فناوری. در برخی آثار دیده‌شده که علم در میان نیست و کارگردان به خاطر ایجاد جذابیت‌های بصری به سراغ تکنیک‌های مختلف مدرن رفته است و چون علم استفاده از تکنولوژی در دستور کار او نبوده از محتوی غافل شده و تصویری بدقواره و رنجان و رنجور از شلختگی و آشفتگی نمایان می‌کند.
«فهرست» نمایش طولانی است و برخلاف آثار بلند که همیشه ضعف ریتم در آنها به چشم می‌خورد در این نمایش ریتم دچار افت نمی‌شود و مخاطب را با خود به همه جای نمایش می‌کشاند و در اپیزود‌های پایانی کار نمایش با ریتمی مناسب به پایان می‌رسد. همین تدبیرهای درست کارگردان و اجرای محکم بازیگران است که از «فهرست» نمایشی قابل‌قبول می‌سازد.
و مرگ پایان زندگی نیست...

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید