ماه رمضان
تصویر برگزیده

اختصاصی آرتنا/

نقد عبدالعلى دست غيب بر مجموعه شعر "خيابان بدون قافيه راه افتاد "!

آرتنا: عبدالعلى دست غيب در نقد كتاب "خيابان بدون قافيه راه افتاد" نوشته ي حسين تيموري: تجسم رويدادها بيش از وصف آنها به نظر مى رسد.

zoom
نقد عبدالعلى دست غيب بر مجموعه شعر "خيابان بدون قافيه راه افتاد "!

نوشته: عبدالعلى دست غيب/خبرگزاري آرتنا
دغدغه ى خاطر نويسنده ى"خيابان بدون قافيه راه افتاد"روايت ماجراهائى است كه همين طورى اتفاق مى افتد. او در بند تنظيم هم آهنگ و انسجام كلام و پايان بندى قطعه هائى كه مى نويسد نيست جمله در كتاب او بيش از كلمه اهميت دارد و تجسم رويدادها بيش از وصف آن ها به نظر مى رسد كه كتاب ” خيابان بدون قافيه “ بيش از شعر بودن قسمى فيلمنامه نويسى است . جمله ها همه جا به نسبت بلند است و يك نفس خواندن آن دشوار: ماهيت طرح داستانى اين قطعه هاى شبه فيلمنامه نويسى روشن نيست. در ظاهر آش در هم جوشى از ادراك هاى جزئى و فردى است:
گفته بودم كه حرف هايم از پشت خودم به اين ايستگاه مى رسد/ و مردن بيخ گوشت - گوشواره مى كنى / چى ؟ / مادر تا ادب اش نكرده از سبيل خودش تاب مى سازد كه ...
همه مى گويند لك دارش فانتزى تر است / و من هنوز به حال خودم ( خجالت نكش ) جلد شدم كه ...
ترجيح مى دهم كتمان نكنم ( نه ببخشيد) راست اش را/ از آن ديوارمنتهى شده به خودم درست مى رسد / اصلاً به بن بست اش بيشتر مى ارزد كه بر گرديم / مهم نبود، سر فصل نمره ى پشت لبت سبز شده / بر گردم/ شايد اين چند روز پست همين تيترها مهم بود .
چند بار بميرم و خاك شوم . بالاخره روزنامه همين است / نيست ؟
 )خيابان بدون ...، ٣٩ و ٤٠)

لحن كلام نويسنده در بيشترين موارد جدى است و عبارت ها و قيدهاى كوتاهى كه در پايان قطعه ها يا در ميانه ى آن ها مى آورد: هواشناسى هم هستى ؟ ، احسان مهديان است، چك كن، بازى كن پسرم، بكش، نسوزى ماهى، نچرخ ! و...
طرز نوشتن، حالت سينمائى به ماجرا مى دهد :
اين سكانس از كدام جيب سر مى كشد(١٠)
در مقابل سگى كه پارس مى كند كم نياورم( در اين قسمت موزيك پخش مى شود) (١١)
اين موشك سريع اتفاق مى افتد (١٣)
دامن چين چين اين نمايش مدام ممنوع است (١٥)
نى چه خواب مردن ديد ولو شد روى تخت .(١٦)
ماشين صفر درون تيتر راه مى رود. (٢٩)
چشم هاى تو كه از همين ايستگاه رد مى شوند. (٣٠)

از عبارت ها پيداست كه حسين تيمورى آگاهى سياسى - اجتماعى و هنرى در خور توجهى دارد و در ساختن تعابير جديد و چينش واژگان چيره دست است .آن چه او مى نويسد بيشتر حالت استهزائى دارد كه مهاجمه مى كند. مثل اين كه دارد به سوى دشمنى ديده نشدنى يورش مى برد :
احتمالاً آدم هائى كه تازه در آمدند نيزه پرتاب مى كنند ، نمى بينى ؟
نيزه ها به من نرسيده با خودم برده اند
نه ! طنز است با گلابى هائى كه تحفه ى هسته اى نشده اند
كور بشه چشمى كه بى عينك نمى بيند
كلاهت را بالا بگير آقا ! طنز اتمى هم روزى به چشم تو مى ريزد(٥٠)

البته نويسنده - شاعر اشاره اى به رويدادهاى مهم اين سال ها نيز دارد اما طورى آن ها را ارائه مى كند كه در نظر نخست محسوس و ملموس نيست ولى با دقت زياد مكشوف مى شود
ديدم اين صحنه اصلاً جا ندارد، خمپاره را زدم به خودم
هنوز برادرم تركش مى زند در گور! (٤٢)
حسين تيمورى سخت به واقعه هاى اجتماعى - سياسى دلبسته است و نوشته هايش نشان مى دهد در جهانى زيست مى كند منقلب و چون موى زنگى در هم افتاده. او وقايع اين دنياى درهم برهم را از طريق بازنمايش منظم شعرى كهن و نو به روى صحنه نمى آورد بلكه با خُل بازى هاى زبانى و انتقال دادن عناصر محسوس به حوزه اى نامحسوس و جابجا كردن تعابير و استعاره ها و كنايه هاى ناآشنا و بازآفرينى صحنه ها به وسيله ى تضادگوئى مكرر و در هم ريختن روال رايج نوشتن، عرصه اى در برابر ما تجسّم مى دهد كه ما را ناچار مى سازد به همه ى رويدادها و ديدارها با نظر بدگمانى و ترديد بنگريم و اين فاكتورهاى شعرى - نمايشى در بين نوشته هاى بسيار جديد، دست آوردهاى نيكوئى داشته و خواهد داشت .

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید