تصویر برگزیده

درجشن خانه سینما:

از سعید پورصمیمی،‌ فرهاد ورهرام ‌، احمدرضا درویش‌ تقدیرشد

آرتنا: این جشن با تقدیر از سعید پورصمیمی،‌ فرهاد ورهرام ‌، احمدرضا درویش‌ و جایزه‌ای به علیرضا داوودنژاد همراه بود.

به گزارش خبرگزاری هنر «آرتنا»،این جشن با تقدیر از سعید پورصمیمی،‌ فرهاد ورهرام ‌، احمدرضا درویش‌ و جایزه‌ای به علیرضا داوودنژاد همراه بود.
البته پیش‌بینی هم می‌شد که به دلیل توقیف اکران فیلم "رستاخیز" به کارگردانی احمدرضا درویش که یکی از کارگردان‌های مورد تقدیر این جشن بود، حال و هوای این بزرگداشت‌ها با حواشی روبرو باشد.
اتفاقاً همین مورد باعث شد تا کسانی هم که برای تقدیر و یا اهدا جوایز روی سن حضور پیدا می‌کردند به توقیف این فیلم اشاره کنند.
حجت الله ایوبی رئیس سازمان سینمایی در این مراسم روی سن حاضر شد و درباره فیلم "رستاخیز" به صحبت پرداخت. وی بیان کرد: دلم می‌خواهد درباره فیلم "رستاخیز" و احمدرضا درویش کارگردان برجسته سینما چند جمله بگویم.
ای‌کاش به او عشق نمی‌ورزیدم، ای‌کاش مخالف فیلمش بودم و طرفدار این نبودم که فیلمش نمایش داده شود تا آن وقت برخی از فرمایشاتی که در اینجا مطرح شد به من می‌چسبید. کاش می‌توانستم لااقل حرف بزنم اما از آن هم محروم هستم و ناچاریم صبر کنیم تا این مشکل هم در سینما حل شود. 

پس از آن سیدرضا میرکریمی‌ مدیرعامل خانه سینما‌ روی سن حاضر شد و گفت: سال‌ها بود که مجبور نبودم بیایم روی سن و صحبت کنم و این کمی سخت است. هرچه فکر کردم چه بگویم دیدم از خودم خجالت می‌کشم که مجموعه‌ای از خواسته‌های حداقلی را در ادوار مختلف پشت تریبون‌ها بگوییم اما گوش شنوایی نبوده است.

وی در ادامه گفت: تعجب من از این است که دولت‌ها خوب یا بد یکی پس از دیگری می‌آیند و می‌روند، اما همه آن‌ها در یک موضوع آن هم بی‌اعتنایی به مقوله هنر اشتراک نظر دارند و من امیدوارم حسن روحانی رئیس‌جمهور کشورمان به عنوان رئیس دولت یازدهم مجبور نباشد در نشست رسانه‌ای پیش رو، برای سومین بار و در مقابل این سؤال که برای مقوله فرهنگ و هنر چه کرده‌اید از بازگشایی خانه سینما به عنوان دستاورد دولتش یاد کند.

این فیلمساز سینمای ایران با اشاره به برگزاری بزرگداشت در هفدهمین جشن سینمای ایران گفت: چهارمین شب از برگزاری جشن‌های سینمای ایران به تجلیل از سعید پورصمیمی، فرهاد ورهرام، احمدرضا درویش و علیرضا داودنژاد اختصاص دارد و نکته مهم در این مراسم‌ها این است که به یاد آوریم تقدیر از بزرگان و سینماگران مطرح سینمای ایران تنها یک تجلیل ساده نیست بلکه تجلیل از تاریخ سینما است. تاریخی که عزیزان با سختی آن را ساخته و حاصل یک عمر تلاش در این عرصه است.

وی افزود: تعجب می‌کنم که دولت‌ها با سلایق مختلف در حوزه سیاست و اقتصاد می‌آیند، اما انگار در یک حوزه اشتراک نظر دارند و آن هم کم‌اعتنایی به حوزه هنر است در حالی که برای ما سخت است که بگوییم ما را جدی بگیرید. به خدا ما به درد می‌خوریم.

در ادامه ابراهیم مختاری رئیس هیئت‌مدیره خانه سینما‌، محمدرضا مویینی نایب رئیس، آتیلا پسیانی سخنگو، بهرام اردلان و سید‌مهدی خادم عضو هیئت‌مدیره و عبدالله اسفندیاری بازرس خانه سینما به همراه رضا میرکریمی هدیه‌ای را با یک لوح تقدیر به علی ربیعی وزیر تعاون‌، کار و رفاه امور اجتماعی اهدا کردند.

ربیعی هم در سخنانی با اشاره به اینکه کاری نکرده و هر آنچه بوده وظیفه بوده است بیان کرد: همه دولت مثل ما هستند اما ما در جایی قرار گرفتیم که توانستیم کاری برای دلمان انجام بدهیم.

او گفت: این دولت را فروتنانه خطاب می‌کنم و به همین شکل هم به شما می‌گویم که ما بدون همکاری شما خیلی کارها را نمی‌توانستیم انجام بدهیم و اگر می‌خواهیم موفق باشیم به حضور و میانجیگری شما نیاز داریم.

ربیعی با اشاره به قهرمان‌های برخی فیلم‌های سینمایی که در دوران نوجوانی روی او تأثیر گذاشته‌ بود‌، گفت: هنوز دیالوگ‌های "قدرت" با بازی فرامرز قریبیان را در فیلم "گوزن‌ها" و بهروز وثوقی را به یاد می‌آورم. هیچ نسلی بدون قهرمان ذهنی نیست و سینما در این دوره بسیار مؤثر بوده است.

وزیر تعاون،‌کار و رفاه امور اجتماعی ادامه داد: همه پارادایم‌های سینمای ایران را دوست دارم و همه قابل احترام هستند. جامعه ایران امروز به خیلی چیزها نیاز دارد از جمله امید و اینکه بدانیم ما موفق می‌شویم و البته باید موفق شویم.

او تصریح کرد: ما نیاز داریم با این جامعه حرف بزنیم و حتی توسعه را به مفهوم شادی بگیریم. البته من بین سینمای منتقد و سیاه تفاوت قائل هستم؛ چرا که سینمای منتقد ما را به راهکارهای زیادی می‌تواند برساند. بنابراین باید بیشتر به هم اعتماد کنیم چون به اعتماد بزرگ در جامعه نیاز داریم.

ربیعی در پایان سخنان خود خطاب به اهالی سینما گفت: دلمان می‌خواهد دیالوگ‌های شما همواره در ذهن ما بماند‌، چون شما می‌توانید آرزوهای یک نسل را در جامعه بسازید. 

سپس کامران ملکی عضو هیئت‌مدیره خانه سینما که اجرای مراسم را هم بر عهده داشت با دعوت از نوربخش و عباس کبریایی زاده‌، از نمایندگان وزارت تعاون‌، کار و رفاه امور اجتماعی و تأمین اجتماعی، اعلام کرد: قرار است به زودی زمین و ساختمان بزرگی در اختیار خانه سینما قرار گیرد تا ساختمان اصناف سینمایی ایران در آنجا مستقر شود.

اما در ادامه مراسم زمانی که تقدیر از احمدرضا درویش رسید، درویش نامه‌ای را آماده کرده بود تا آن را در میان حضار بخواند. او در نامه خود نوشته بود:

"خانم‌ها، آقایان، همکاران محترم

در ابتدای سخن، بر خود لازم می‌دانم در این مجلس باشکوه، شکوهِ شما بزرگواران و بزرگانِ عرصهٔ سینمای کشور عزیزم را ارج بگذارم. این مراسم نشانه‌ای روشن از روح سخاوت، همدلی و هم‌زبانی است که از دیرباز در فرهنگ ما ایرانیان ریشه دوانیده است. بزرگداشت بزرگانِ سینمای ایران، پاسداشت کسانی ا‌ست که پیشانی بر آستانِ فضیلت و اخلاق می‌سایند و نور حقیقت بر پردهٔ تاریکی‌ها می‌تابانند، که من کوچک‌ترین آنانم.

گرامی می‌دارم یاد و نام کسی را که ثبت روز ملی سینما در تقویم تاریخ و برگزاری آئین سالیانهٔ جشن سینمای ایران، ابتکار اوست. آن نوزاد فلسطینی در فیلم بازمانده، اکنون جوانی بیست و چند ساله است و دفاع از شرافت و هویت خود در غزه، لازقیه، دمشق، حلب، موصل و الرمادی را مرهون تلاوت آیت‌الکرسی، از زبان مادربزرگش در واگن قطار می‌داند.

جای سیف‌الله داد، در عرصهٔ سینمای ایران خالی است. کسی که در فیلمسازی پیشتاز و در مدیریت، نه به سیاست‌ورزی که به صدق و اندیشه‌ورزی شناخته می‌شود.

اکنون که تمامی اصناف کشور مشغول ارزیابی آثار دوران تحریم و حضور فعال برای دوران "پساتحریم" هستند، ضروری است که نهادهای صنفی در حوزهٔ فرهنگ و هنر، بخصوص خانه‌ی سینما، با طراحی نقشهٔ راه، عمق استراتژیک فرهنگ، هنر و سینما را در عرصهٔ داخلی و بین‌المللی ترسیم و در قالب خیزشی فرهنگی، مطالبات برجای مانده و حرکت به سمت توسعهٔ همه‌جانبه و پایدار را از مدیران و سیاست ورزان طلب نمایند.

سرزمین ما در اقلیم خشک و نیمه‌خشک قرار دارد. اکثر کار‌شناسان، وضعیتِ بحرانی محیط زیست در ایران را ناشی از اِعمال مدیریت‌های نادرست و بی‌توجهی به مؤلفه‌های بنیادین در طبیعت برشمرده‌اند. موقعیت فرهنگ و هنر در شرایط فعلی نیز شباهت زیادی به اوضاعِ اسفناک محیط زیست دارد؛ با این تفاوت که قلمرو فرهنگ و هنرِ ایران‌زمین، نه در اقلیمی خشک و نیمه‌خشک، بلکه در بستری آباد و با پشتوانه‌ای به بلندای علم، هنر و اندیشهٔ جاری در هویت تاریخی کشورمان بنا گردیده و بُنیانِ انقلاب اسلامی نیز بر مبنای فرهنگ استوار شده است.

در زمانه‌ای که سینمای ایران بر اثر سیاست‌های "خودتحریمی" با ادعای فتح قله‌های جهانی، حتی در عرصهٔ نمایشیِ شهر کوچک مزار شریف در افغانستان، با دو میلیون جمعیت شیعه و زبان مشترک فارسی نیز سهمی ندارد، کسانی به قصد ترویج فرهنگ خاندان عصمت و طهارت (ع) بدون تکیه بر بودجه‌های جاری و بیت‌المال، طی بیش از یک دهه مجاهدت، اقدام به تولید فیلم رستاخیز نمودند. آنان این اقدام خود را به مَثابه سعیِ بین صفا و مَروِه و طواف به گِردِ کعبهٔ ناطق، حسین‌ابن‌علی (ع) می‌پنداشتند و آرزو داشته و دارند که مخاطبان تشنهٔ عدالت و کرامتِ انسان را در عالَم، به دیدن برگی دیگر از کتاب مُصَوّر و قطور عاشورا میهمان کنند. آیا این آرزو در شرایطی که دلارهای تکفیری و سَلَفی با تسلط بر رسانه‌های تبلیغی در برابر اندیشهٔ اهل بیت (ع) هزینه می‌شود و کودکان شیعیان به جرم انتصاب به اسلام علوی ذِبح و نوامیس مسلمانان در بازار بَردِگان خرید و فروش می‌شوند، گناهی نابخشودنی است و کیفر به همراه دارد؟

رستاخیز با عنایت و توجهات صاحبش، به فضل خدا و با مجوز قانونی و اتکا به فتاوای مراجع عالیقدر و حُجّت شرعی ساخته شد و به اکران عمومی درآمد. آنچه بر اثر تصمیم مدیران دولتی مبنی بر پایین کشیدن این فیلم از پردهٔ اکران و توقف و تعلیق نمایش آن به بهانهٔ جلوگیری از تضعیفِ جشن هسته‌ای صورت گرفت حکایتی عبرت‌آموز است که مسئولان سیاست ورز، لاجرم می‌بایست پاسخگوی آن باشند.

ما بنا به رهنمود آن حکیمِ فرزانه، به خداوند سبحان توکّل و بر باور خود ایستادگی خواهیم کرد و سینهٔ پر دَردِمان رانه برای اغیار و بیگانگان که برای دیده‌بانِ بیدارِ مُلک و ملت گشوده‌ایم.

ما بر این باوریم که مدیریتِ عالَمِ فرهنگ و هنر در دوران "پساتحریم" به عالِمِ اندیشه‌ورز، سخت محتاج است.

"قافلهٔ فرهنگ و هنر، بی‌چراغ هدایت و کشتی نجات به ساحل نمی‌رسد."

بعد از خواندن نامه احمدرضا درویش مراسم با اهدا جایزه‌های تقدیر از دیگر عزیزان عرصه سینما ادامه پیدا کرد. ابتدا همایون اسعدیان دبیر جشن هفدهم خانه سینما، سخنان کوتاهی را در توصیف هر کدام از سینماگرانی که قرار بود تقدیر شوند بیان کرد.

اسعدیان درباره احمدرضا درویش هم گفت: همیشه کمی با احتیاط با درویش صحبت می‌کنم، شاید به این خاطر باشد که می‌ترسم آن هم به خاطر جسارت و برخورد چکشی که دارد. البته ساخت فیلم‌هایی مثل "کیمیا"،"دوئل"و"رستاخیز" واقعاً شهامت هم می‌خواهد و بابت این شهامت و سال‌های حضورش در جبهه و تأثیرات مثبت در سینما از او قدردانی می‌کنیم.

دبیر جشن با بیان اینکه سعید پورصمیمی از افتخارات بازیگری سینمای ایران است بیان کرد: کسانی که تئاتر "ریچارد سوم" را دیدند‌، حتماً بازی او را فراموش نکردند و شاید سال‌ها باید بگذرد تا کسی بتواند نقش "ملول" ناخدا خورشید را خلق کند و من بابت همین یک نقش سپاسگزار او هستم. 

او ادامه داد: به علیرضا داودنژاد غبطه می‌خورم که پس از گذشت 40 سال فیلم‌سازی در حال تجربه کردن است و این جسارت را دارد که دنبال نوآوری و خلق موقعیت‌های جدید باشد. اگر جایزه سیف‌الله داد را شایسته او دانستیم، فقط به خاطر فیلمسازی‌اش نبود بلکه به خاطر نگاه نقادانه به سینمای ملی و حضورش در کنار اصناف سینمایی نیز بوده است.
سپس امین تارخ رئیس انجمن بازیگران خانه سینما به همراه فاطمه معتمدآریا و آتیلا پسیانی برای تقدیر از سعید پورصمیمی روی سن آمدند.

اما در ادامه مراسم جایزه‌ها به کارگردان‌ها اهدا شد. سعید پورصمیمی بعد از دریافت جایزه خود گفت: خوشحالم از اینکه تشویق شده‌ام. اما نگران این هستم که بعد از این تندیس دیگر نتوانم کار کنم و کسی به من می‌گوید بزرگداشت یعنی دیگر کار را کنار بگذار.
این بازیگر سینما در ادامه بیان کرد: اعتقاد دارم بازیگری در سینما و تئاتر ایران در سال‌های اخیر بسیار ترقی کرده است، وقتی با دوران خودمان مقایسه می‌کنم می‌بینم نسبت به آن زمان بچه‌ها باسواد هستند و خوب کار می‌کنند ولی علی‌رغم این همه دانشگاه، دانشکده و استعداد،‌ این جوانان " عاتل و باطل" می‌گردند.

او ادامه داد: آن طرف ماجرا صنف نابازیگرانی هستند که در حال روی کار آمدن است و نمی‌دانم سینما به کجا می‌رود، من که آردم را ریخته‌ام البته هنوز الک‌هایم را آویزان نکردم. وضع مالی‌ام هم خوب است و از این که کار نکنم دچار افسردگی نمی‌شوم چون کارهای انجام نشده و کتاب‌های نخوانده زیادی دارم. پس این‌ها را برای خودم نمی‌گویم اما نمی‌دانم چرا این همه سراغ نابازیگر می‌رویم که پشت‌بند آن هم ناکارگردان و نافیلمبردار و ... بیایند.

وی با تأکید بر اینکه "ما باید قدر این حرفه و قدر تماشاگرمان را بدانیم و همچنین استعدادهای بی‌نظیر را دریابیم" در واکنش به دریافت هدیه سفر پنج روزه به آفریقای جنوبی با لحن خاص خود گفت: نمی‌دانم مادام‌العمر به آنجا بروم یا نه، چون گویا بلیتش یک‌طرفه است.

فرهاد ورهرام هم پس از دریافت تندیس ویژه خانه سینما اظهار کرد: تأثیر نسل جدید روی سینما بیشتر از نسل ما بوده و ممکن است نسل ما کمی محافظه‌کاری و پیچیده صحبت کردن داشته باشد.

او همچنین جایزه خود را به فیلمسازان نسل جدید به خاطر جسارت و نوآوری‌هایشان تقدیم کرد.

برای تقدیر از احمدرضا درویش؛ کیومرث پوراحمد‌، محمدمهدی عسگرپور و سهیل محمودی روی سن آمدند.

کیومرث پوراحمد با یادآوری خاطره‌ای از تماشای فیلم "آخرین پرواز" در سال‌های دور که فیلمساز جوان آن اثر خوبی را ساخته بود، گفت: آن فیلمساز احمدرضا درویش بود که بعد از آن هم، فیلم‌هایش هر کدام برای من دنیایی بود مثل "کیمیا" که هر وقت می‌بینم یک دل سیر گریه می‌کنم.

پوراحمد یادآور شد: درویش یازده سال برای ساخت فیلمی همچون "رستاخیز" تلاش کرد تا یک روز اکران شود و پایین بیاید! این خیلی غم‌انگیز است. نمی‌دانم آدم‌هایی که جلوی وزارت ارشاد جمع می‌شوند یک بار هم جلوی مؤسساتی مثل حوزه هنری که رسماً حقوق مرا سر فیلم "خواهران غریب" نادیده گرفت، جمع شده‌اند یا خیر؟! مؤسساتی که بودجه‌هایشان خیلی بیشتر از وزارت ارشاد است.

این مراسم در حالی تا پاسی از شب ادامه داشت که همچنان صحبت درباره عدم اکران فیلم "رستاخیز" باعث شد تا این جشن بویی از جشن تقدیر از بزرگداشت‌ها برای کارگردان‌های سینما نبرد و بیشتر صحبت‌ها بر اساس حواشی اتفاقات سینما باشد.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید