ماه رمضان
تصویر برگزیده

نمایشنامه خوانی در گیلان؛

" تاتی تاتی"!! می کند

آرتنا: "هملت و سیاه"نمایشنامه ای اقتباس شده از تراژدی معروف "هملت" ویلیام شکسپیر بصورت همزمان در آموزشگاه سینمایی هفت و خانه فرهنگ گیلان اجرا شد.

zoom
 " تاتی تاتی"!! می کند

به گزارش خبرگزاری هنر «آرتنا»، "هملت و سیاه"نمایشنامه ای اقتباس شده از تراژدی معروف "هملت" ویلیام شکسپیر که با 10 بازیگر و 10 شخصیت به مدت 8 روز (از 7 الی 14 شهریورماه) بصورت همزمان در آموزشگاه سینمایی هفت و خانه فرهنگ گیلان اجرا شد.

نویسنده این اثر "محمدرضا فهیم گیلانی" است که خود نیز بازیگر، کارگردان، نوازنده دفع و مدرس موسیقی است، در این نمایشنامه کوشید تا با ممزوج و مقلوب کردن سه مولفه انتقام، قدرت و عشق؛ یکساعت و نیم مخاطبانش را بخنداند.

بازیگری این نمایشنامه را فرزاد میرزا زاد، شهرام محمدی، مریم جدیدی، سپیده فرید، سهیل غلامرضاپور، شقایق شفیعی، مژده رفعت، سیده روشنک موسویان، امین خلیق معینی، میلاد ساسانی به عهده داشتند.

متین اسد پور عهده دار مسئولیتهای نور، موسیقی و منشی صحنه بود و عکاسی هم به عهده الناز پرموزه، مهسا رفعت وعارف محمدزاده بوده است.

فرزاد میرزازاد کارگردان این اثر هنری از سال ۱۳۶۴ وارد فعالیتهای هنری شده و علاوه بر کارگردانی، سابقه بازیگری، نوبسندگی، مدرس و داوری آثار هنری تصویری، مجری گری و گویندگی و صدا پیشگی در تیزرهای تلویزیونی را کارنامه 30 ساله خود دارد.

در خلال این برنامه، گفتگویی با کارگردان "هملت و سیاه" داشته ایم که نظر مخاطبان عزیز را به این گفتگو جلب می کنیم:

تئاتر از جایگاه فاخرش فاصله زیادی دارد

"فرزاد میرزازاد" کارگردان این اثر با انتقاد از وضعیت  کمی و کیفی تئاتر در گیلان گفت: هرچند که مدتیست کارهای خوبی در گیلان انجام می شود و کارهای خوبی نیز به جشنواره های مختلف راه یافته  و جوایز ارزنده ای را نیز برای هم استانی های هنرمند و فهیمم به ارمغان آورده است و این جای بسی امیدواریست که هنرمندان جوان و نوگرا و تجربه گرا آمده اند که خوب دارند کار می کنند و باعث افتخار گیلان شده اند ولی وضعیت تئاتر به لحاظ مکان تمرین و محل اجرا و ردیف بودجه و عدم امنیت شغلی اسفناک و نگران کننده است. در مجموع  وضعیت تئاتر چه در کل کشور و چه در استان گیلان هنوز از جایگاه اصلی و فاخرش فاصله زیادی دارد.

وی افزود: باید بخش خصوصی با تئاتر استان ارتباط بهتری برقرار کند. باید مسائل نرم افزاری و سخت افزاری حل شود. باید آموزش، به روز شده و افکار و تجربه های نو در تئاتر گیلان تزریق شود. لازم به ذکر است هرچند اتفاقات خوبی مثل دایر شدن آموزشگاه های هنری، ظهور نویسندگان، کارگردانان و بازیگران جدید و فعال شدن آنها در گیلان و بر پایی ورک شاپ های گوناگون در گیلان افتاده است ولی هنوز راه درازی مانده تا حال تئاتر کشور و بویژه استان گیلان خوب شود. این امر میسر می شود اما به شرطی که مسئولین، تئاتر را جدی بگیرند و تعامل و همکاری مناسبی بین مسئولین، هنرمندان و بخش خصوصی و همچنین صدا و سیما برقرار شود.

نمایشنامه خوانی در گیلان " تاتی تاتی"!! می کند

میرزا زاد در رابطه با وضعیت نمایشنامه خوانی در گیلان گفت: نمایشنامه خوانی در استان گیلان چند سالی است که رونق گرفته ولی خیلی زمان می برد تا این هنر بصورت حرفه ای در گیلان جای خود را باز کند. هنرمندان هریک به سلیقه و سبک خود به اجرای نمایشنامه خوانی می پردازند که این خود به ذات اشکالی ندارد ولی نمایشنامه خوانی در گیلان فعلاً دارد تجربه می شود و به اصطلاح "تاتی تاتی" !!می کند.

"جشنواره نمایشنامه خوانی" در گیلان برگزار شود

این کارگردان و نویسنده در ادامه با درخواست از مسئولین هنری در گیلان افزود: من از همین تریبون به مدیرکل محترم فرهنگ و ارشاد گیلان و معاونت محترم هنری ایشان پیشنهاد میکنم که شرایط "جشنواره نمایشنامه خوانی" را در استان گیلان فراهم نمایند.این خلاء در صورتیکه بصورت کارشناسی پُر شود اثرات خوبی به لحاظ کشف استعداد های نویسندگی و بازیگری و کارگردانی در سنین مختلف بویژه جوانان را فراهم آورد.

حس بازیگری، در رادیو در میکروفون نهفته است...

میرزازاد با اشاره وجه تفاوت و تشابه "نمایشنامه خوانی" و "بازیگری رادیویی" گفت: وظیفه بازیگر در نمایشنامه خوانی بسیار سنگین است و بایستی ضمن وفاداری به متن نوشته شده، از یک سو کارگردان و نویسنده و از سوی دیگر تماشاگران را راضی نگه دارد.

در نمایشنامه خوانی بازیگر باید با بیان درست، خوانش درست، حس درست از کاراکتر، درک درست از متن و با بازیگری درست و راهنمایی کارگردان، نفس با نفس تماشاگران، بصورت زنده و رو در رو حق مطلب و نگاه نویسنده و کارگردان را ادا کند.

اما در رادیو وضع فرق می کند. در رادیو این فقط صداست که باید حس لازم را با بیان شیوا و درست منتقل کند. بازیگر رادیو بایستی با صدای خوب، شخصیت آفرینی کرده و فقط با صدا، حسِ تیپ های مختلف را به گوش شنونده منتقل کند.

این گوینده و یا بازیگر رادیوست که شخصیتهای خلق شده را کشف و برای شنونده باور پذیر می کند.آنهم تنها به کمک صدا و البته با الهام از همان حس بازیگری در تئاتر و سینما.

حس بازیگری، در رادیو در میکروفون نهفته است و در تئاتر در صحنه یافت می شود و این حس در سینما در دوربین است.

وجه تشابه نمایشنامه خوانی و تئاتر در کارگردانی، بازیگری ،خوانش متن توسط بازیگران و رساندن صحیح منظور نویسنده به تماشاگران است

میرزازاد وجه تشابه نمایشنامه خوانی و تئاتر را در کارگردانی، بازیگری ،خوانش متن توسط بازیگران و رساندن صحیح منظور نویسنده به تماشاگران دانست و افزود: در سالهای اخیر نور، موسیقی و گاهی اوقات لباس هم به تئاتراضافه می شود و آخرین وجه تشابه آن نفس به نفس بودن با تماشاگران می باشد و اما تفاوت نمایشنامه خوانی با تئاتر در صحنه ای بودن آن است، یعنی متن تجزیه و تحلیل می شود، دور خوانی و تمرین می شود، میزانسن به آن داده می شود، طراحی صحنه دارد،گریم دارد،لباس دارد،موسیقی دارد،نور دارد،کارگردانی دقیق تر و موشکافانه دارد،دراماتورژی می شود و دکور دارد.

این مدرس و داور هنری در خصوص اهمیت داشتن صدای خوب در بازیگری افزود: اصولا یکی از ویژگی های بازیگر تئاتر، رادیو، تلویزیون و سینما، صدای خوب، پرقدرت، رسا، شفاف، بدون لهجه و مسلط به فن بیان درست است. یک بازیگر بایستی اصولاً اصوات و مخرج حروفها و کلمات را درست، بی نقص و شمرده بیان کند. صدای خوب هم در تئاتر بصورت انواع گوناگون آن و هم در رادیو و تلویزیون و سینما تاثیر شگرفی دارد. بویژه در نمایشنامه خوانی که قرار است متن نویسنده با صدای خوب و حرفه ای خوانش شود تا کل نمایش، پیام و هدف اصلی نویسنده به تماشاگر منتقل شود.صدای خوب در نمایشنامه خوانی باعث می شود حس خوبی از کاراکتر هم به خود بازیگر ‌و هم به تماشاگر دست دهد.از این راه یعنی صدای خوب، با لحن و حس و آکسان گذاری درست است که تماشاگر می تواند با نقش و متن همذات پنداری درستی برقرار می کند.

این گارگردان افزود در پرورش صدا و میمیک مناسب راه های مختلفی وجود دارد از جمله :گذراندن دوره های موجود در دانشگاه های هنر، گذراندن دوره های تخصصی در آموزشگاه های هنری بازیگری، تمرین و ممارست شخصی خود بازیگر در اوقات فراغت، خوب دیدن، خوب شنیدن، خوب خواندن، تهیه کتابهای مخصوص هنری مربوط به پرورش صدا و میمیک، فیلم و تئاتر دیدن، گوش کردن به رادیو ‌و نهایتاً تجربه و کار عملی  که به زعم من بهترین استاد است.

وی در افزود: امیدوارم روزی برسد که حال هنر و مشخصاً تئاتر و سینما و بصورت ویژه تر تئاتر که مادر همه هنرهاست بهتر شود و از این بی حالی و غریبی نجات پیدا کند و ما دیگر شاهد بد احوالی و بی تفاوتی به مادر همه هنرها یعنی تئاتر نباشیم.

اقتصاد و سیاست، حل شدنی ست ولی فرهنگ و هنر و ادب اگر فراموش شود بنیان خانواده و جامعه سست و لرزان شده و جبرانش سخت و بی بازگشت خواهد بود

وی در پایان ضمن تشکر از مسئولین درخواست نمود: تئاتر و هنرمندان این عرصه را تنها نگذارند چرا که تئاتر غذای روح و فکر انسان معاصر است. اقتصاد و سیاست حل شدنی ست ولی فرهنگ و هنر و ادب اگر فراموش شود بنیان خانواده و جامعه سست و لرزان شده و جبرانش سخت و بی بازگشت خواهد بود. بیاییم همه با هم و دست در دست هم تئاتر را به خانه، خانواده، آموزش و پرورش، صدا و سیما و به جامعه آورده و گسترش دهیم. چشم ها را باید شست.   (مرتضی سخایی)

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید