تصویر برگزیده

در خانه هنرمندان ایران ؛

مستند «تهران- شمال و باقی خاطرات»روی پرده رفت

آرتنا: فیلم مستند «تهران- شمال و باقی خاطرات» در خانه هنرمندان ایران به روی پرده رفت.

zoom
 مستند «تهران- شمال و باقی خاطرات»روی پرده رفت

به گزارش خبرگزاری هنر «آرتنا»،در ادامه سلسله برنامه‌های انجمن تهیه‌کنندگان سینمای مستند سه‌شنبه 31 شهریور فیلم مستند «تهران- شمال و باقی خاطرات» به کارگردانی صدیقه بهمن‌پور در تالار استاد شهناز خانه هنرمندان ایران به نمایش در آمد. در ادامه نیز نشست نقد و بررسی فیلم با حضور صدیقه بهمن‌پور و پدرام اکبری برگزار شد.

در ابتدای این نشست اکبری از چرایی انتخاب این سوژه پرسید و بهمن‌پور پاسخ داد: کار تخصصی من فیلمنامه‌نویسی است و نه ساخت فیلم مستند. در حال نوشتن فیلمنامه‌ای کمدی با محوریت یک جانباز بودم و پس از نوشتن فیلمنامه و به منظور انجام کار پژوهشی تکمیلی، به آسایشگاه ثارالله مراجعه کردم. در ابتدا نسبت به نحوه ورود به آنجا و مواجهه با ساکنان آسایشگاه نگرانی‌هایی داشتم. اما پس از قرار گرفتن در آن فضا، تمام تصاویری که در طول سال‌ها از طریق رسانه‌ها در ذهنم شکل گرفته بود دچار تغییر شد. واقعیت آسایشگاه عبارت بود از آدم‌هایی شاد و بسیار امیدوار به زندگی. بنابراین فیلمنامه پیشین را به کل کنار گذاشتم و در ادامه با تشویق برخی از دوستان درگیر ساخت این فیلم مستند شدم.

وی در پاسخ به این سوال اکبری که آیا حضور دوربین در آن مکان تاثیری بر روحیه افراد داشت گفت: آنچه در فیلم می‌بینید کاملا طبیعی و همان چیزی است که من بارها در مراجعه به آسایشگاه به چشم دیده‌ام. این روحیه در عین مشکلات فراوانی است که این جانبازان هر لحظه با آن دست به گریبان هستند. افرادی که در سنین پایین و در راه دفاع از مردم، سلامت جسمی خود را از دست داده‌اند و اکنون سال‌های طولانی‌ست که به این وضعیت دچار هستند. دیدن این مسائل بسیار دردآور است و بارها از خود پرسیده‌ام که آیا اصولا می‌توان چنین فداکاری‌هایی را جبران کرد؟ هیچ‌یک از ما حاضر نیستیم حتی برای اهداف مادی نیز کوچک‌ترین آسیبی به سلامت‌مان وارد شود. در شعار مدام می‌گوییم که قدر جانبازان را می‌دانیم ولی حتی اگر از دولت در راه کمک به آنها ناامید شده‌ایم، آیا خود حاضریم دست به تلاشی بزنیم که این افراد به کوچک‌ترین حقوق خود مانند امکان تردد در اماکن عمومی دست پیدا کنند؟

در ادامه بهمن‌پور در پاسخ به پرسش یکی از تماشاگران در خصوص نحوه نگارش فیلمنامه و طرح فیلم گفت: در ابتدا طرح کاملی در مورد روند فیلمسازی نوشته بودم که مورد پذیرش سرمایه‌گذار فیلم نیز قرار گرفته بود. اما در ادامه با آشنایی بیشتر نسبت به فضای آسایشگاه و با آوردن روحیه شاد و پشت صحنه‌هایی که فضا را برای بیننده ملموس می‌کرد، حمایت‌ها از ساخت این فیلم کاهش یافت. فیلم را به یکی از شبکه‌های صدا و سیما نیز ارائه کردم اما به‌دلیل عدم انطباق با استراتژی‌های آنها و با ذکر ایرادات تکنیکی، مورد قبول واقع نشد. دلیل ضعف تکنیکی فیلم نیز همین موضوع است؛ در ابتدا فیلمبرداری حرفه‌ای کار فیلمبرداری را بر عهده داشت اما پس از قطع حمایت‌ها به ناچار ادامه فیلم را با هندی‌کم فیلمبرداری کردم. جدا از فیلمنامه، بخش‌هایی از فیلم نیز بنا به اقتضا یا در حین تدوین در فیلم جای داده شده است.

وی سپس در پاسخ به سوال دیگری در خصوص عدم پرداختن به مشکلات جانبازان در فیلم گفت: تم کار امید به زندگی بود. مخاطب اصلی فیلم نیز جوانانی هستند که به‌راحتی ناامید شده و دست به خودکشی می‌زنند. از تک‌تک جانبازان آسایشگاه که در این شرایط دشوار به سر می‌بردند پرسیدم که آیا تا به حال به خودکشی فکر کرده‌اید؟ و همه قاطعانه پاسخ منفی می‌دادند. دغدغه من از ساخت این فیلم این بوده که به‌رغم تمام مشکلات و رنج‌ها باز هم می‌توان شاد بود و به زندگی ادامه داد. به همین دلیل نمایش رنج‌های این جانبازان کمتر در فیلم دیده شده است. عباس ساکی یکی از جانبازان حاضر در فیلم قصدش از حضور در فیلم را شاد کردن دل مردم عنوان کرد. این افراد سوژه فیلم من به‌شمار نمی‌روند بلکه همکاران من در ساخت این مستند هستند. هم از نظر تکنیکی و در کار فیلمبرداری با من همراهی کردند و هم با وجود شرایط دشوار جسمانی، در لحظاتی که ناامید می‌شدم به من روحیه می‌دادند.

پدرام اکبری نیز در ادامه گفت: استقلال فیلم و خارج نشدن آن از چارچوب تعیین شده، یکی از مزایای «تهران- شمال و باقی خاطرات» به‌شمار می‌رود. مشکلات درمانی، دارویی و.. جانبازان بسیار فراتر از این حرفهاست و لازم است کسانی نیز در این خصوص فیلم‌هایی دقیق و جدی بسازند. پژوهش میدانی مستقیم کارگردان قوی بوده و طرح فیلم نیز در مجموع خوب و اثرگذار است. ضمن اینکه شرط ماندگاری چنین فیلم‌هایی این است که هرچه بیشتر به سمت زبان بیانی مستند حرکت کنند.

همایون امیری از جانبازان حاضر در فیلم که در سالن حضور داشت نیز طی سخنانی کوتاه گفت: از ابتدا در فیلم حضور نداشتم و از همین جهت پس از پیوستن به مجموعه بچه‌ها، کمی احساس خجالت و عدم آمادگی می‌کردم. اما روحیه شاد به نمایش در آمده در فیلم، با واقعیت زندگی من و سایر جانبازان آسایشگاه منطبق است. به‌شخصه مدام در حال حرکت و آواز خواندن و باغبانی هستم. در غیر این حالت و در صورت یکجانشینی دچار تشنج‌های شدید می‌شوم. از سال 63 که دچار مجروحیت و شکستگی گردن و از کار افتادگی دست‌ها شدم، تاکنون 65 عمل جراحی داشته‌ام و دو بار نیز به کما رفته‌ام. باز هم عمل‌های دیگری پیش رو دارم تا بلکه از این دردها اندکی کاسته شود. با این وجود، دردها را در راه خدا تحمل کرده و سعی می‌کنیم روحیه شاد خود را حفظ کنیم. 

از دیگران جانبازان حاضر در این فیلم مستند می‌توان به مجید ملک‌زاده، کریم محمدی، عباس ساکی، فتاح حاتمی، علی عمادی و.. اشاره کرد.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید