تصویر برگزیده

تقدیر از استاد داوود دانشور

داود دانشور؛همواره پویا ،همواره پرسشگر

آرتنا: داود دانشور از همان سالهای آغازین ورود به دانشکده هنرهای دراماتیک، خودش را به عنوان هنرمندی معرفی میکند که متفاوت می اندیشد و «هدفدار» تئاتر کار میکند.

به گزارش خبرگزاری هنر «آرتنا»،در طول تاریخ نه چندان طولانی  تئاتر در ایران، شاهد حضور هنرمندان زیادی بوده ایم که کوشیده اند با نوشتن و تولید نمایش به غنای تئاتر این سرزمین بیفزایند. در این میان هستند کسانی که از آغاز راه، هدفدار و با برنامه پیش رفته اند.می دانشسته اند برای چه به سراغ تئاتر آمده اند، میدانسته اند از تئاتر چه میخواهند و می دانسته اند که برای رسیدن به هدف، چه مسیری را بپیمایند.

داود دانشور از همان سالهای آغازین ورود به دانشکده هنرهای دراماتیک، خودش را به عنوان هنرمندی  معرفی میکند که متفاوت می اندیشد و «هدفدار» تئاتر کار میکند.

  نمایش"جویندگان"  دانشور" در تالار هنرهای دراماتیک در سال  1356 نشان می دهد که او تئاتر را برای تئاتر نیم خواهد. او تئاتر را به خدمت میگیرد تا سهم خود را به عنوان یک روشنفکر ادا کند.

 نمایش"نهضت حروفیه" نوشته"شهید حسین قشقایی" که  در سال 1358 در  تئاترشهربه روی صحنه رفت، تعلق خاطر او را به جریانات اصیل مبارز ، جریاناتی از دل باورها و اعتقادات توده های جامعه نشان میدهد.استقبال از این نمایش چنان است که  نمایش تلویزیونی آن نیز در همان سال به تلویزیون راه یابد تا همگان از آن بهره ببرند.

دانشور  به تئاتر جهان می پردازد. او میکوشد هدفدار بودن خود از پرداختن به تئاتر را در  انتخابهای فرنگی خود نیز نشان دهد. برای رسیدن به هدف خود، راه  دشوار را برمیگزیند: انتخاب  و ترجمه و کارگردانی آثاری  که در ایران چندان شناخته شده نیستند اما به خوبی میتوانند در راستای تئاتر متعهد و مسئول باشند ؛و نیز کار بر  روی آثار مطرحی که مضمون انها میتواند برای  جامعه ایرانی ِ زمانه او، تاثیر گذار باشند.

با تشکیل گروه آیین ، وی و همفکرانش این انتخاب ، ترجمه و معرفی آثار را مدون پیش میبرند.انها میکوشند نیازهای علمی  گروه آیین را  برطرف سازند و پس از آن تجربیات خود را به صورت تالیف، ترجمه و سرانجام اجرای نمایش به دیگران عرضه کنند.

او و گروهش بر  آمریکای لاتین تمرکز میکنند.دلیل این را نیز شرایط خاص سیاسی و جنب و جوش ادبی و هنری آن اعلام میکنند.  فرهنگی که امثال  گارسیا مارکز را پرورش داده است. دانشور و همفکرانش در می یابند که جامعه تئاتر ایران روی ادبیات نمایشی این فرهنگها کمتر شناخت داشته است. همچنین در می یابد که در این منطقه تئاتر    فعالی جریان دارد. در می یابد که شیلی، آرژانتین و مکزیک، نمایشنامه نویسان مطرحی دارند که "خودتبعید" هستند. در اروپا فعالند و کار می‌کنند. نمایشنامه‌نویسانی که  با تئاترهای معاصر اروپا تعامل دارند و از برشت، بکت و... تاثیر گرفته‌اند. این‌گونه است که به آن سمت میرود تا آثاری از آنان را  ترجمه و کار کند.

از جمله "روشنایی تیره" نوشته "دزلیل"   السالوادوری را در تالار چهارسودر سال 1369 روی صحنه می برد. اجرا بسیار  جسورانه است: دو سر بریده  که بعد از اعدام دارند با هم حرف می‌زنند. بافت دراماتیک و سوررئالیستی متن و شیوه اجرا معرف بسیار خوبی است برای  تئاتر امریکای لاتین. امری که هدف گروه آیین است.

پس از استقبال از این نمایش،آثار دیگری نیز از آمریکای لاتین در تالار مولوی اجرا میکند.همچون  "داستان مردی که سگ شد" نوشته"اوزوالدو دارگون".  تجربه‌های امریکای لاتین برای دانشور و گروهش بسیار ارزشمند است و تاثیراتش را در آثار بعدی گروه شاهدیم.

 گشت و گذار گروه آیین در شناخت عرصه های مختلف ادبیات نمایشی جهان،آنان را  به لهستان می کشاند.او به سراغ  بازی "میروسلاو مروژک" میرود.او همچون متن مروژک در اجرای  نمایش"واتسلاو"  در سال 68   موضوعات تخیلی را با واقعیت‌های سیاسی و تاریخی ترکیب کرده و نوعی طنز سیاه را به تماشاگر خود عرضه میکند.

در ادامه دانشور و گروهش به سراغ"ووله شوئینکا" نمایشنامه نویس نام آشنای نیجریه ای میروند و  "دیوانگان و متخصصین"  او را در سال 1370 در   تالار چهارسو روی صحنه می برند.

تنوع متن و اجرا در گروه ادامه می  یابد. گروه نمایشنامه "خر دجال" نوشته"منصور براهیمی"  را به کارگردانی"داود دانشور" در تالار هنر در سال  1370  روی صحنه می برد.

پس از آن دانشور و گروهش نمایش"خیرخواهی برای سرخپوست" نوشته"مارک مدوف" را نمایش می دهند.در  تالار شماره 2 تئاترشهر و در سال  1372  که بعد ها در سال 84 اجرای تلویزیونی آن را نیز تولید میکند.

 دانشور از کمدی نیز غافل نیست. در اجرای بعدی گروه ، او به سراغ  بن جانسون میرود و نمایشنامه "کیمیاگر" او را در  تالار چهارسو در سال 1374 ارایه می کند.

پس از تولید   نمایش تلویزیونی"ماه طلوع می‌کند"دانشور خود متنی می نویسد. نمایشنامه"گلاب پاش" ، که آن را در سال 1378 نمایش میدهد.او تجربیات خود را در زمینه نوشتن با  نمایشنامه "عیار" (اجرا شده در تالار سایه؛ 1378 ) و "آن دُر ناب" (اجرا شده در تالار سایه؛1378 ) ادامه میدهد.

 تجربه های  دانشور و گروهش ادامه می یابد."پای پیاده" ( تالار سایه؛ 1387؛"همسایه‌ها" ( تالار چهارسو؛ 1385 )"آنوا" نوشته"آما آیدو" ( تالار قشقایی؛ 1384)و...

دانشور و همرانش میکوشند تجربیات علمی گروه را به جامعه تئاتری عرضه کنند.  گروه مترجمان شامل "داود دانشور"، "محمود هندیانی"، "ولی‌الله دهقانی" و "منصور براهیمی" به صورت مشترک یا انفرادی به ترجمه و انتشار کتابهای آموزشی ، نظری و نمایشنامه، دست می یازند.
از جمله ترجمه "نمایشنامه و ویژگی‌های نمایشی" (نوشته"اس دبلیو داوسن")  و نمایشنامه "داستان مردی که سگ شد" نوشته"اوزوالدو دارگون" و دیگر آثاری  که پیش از این از اجرایش سخن گفتیم.

داود دانشور را با این آثارش میشناسیم. فرهیخته ای همواره پویا ، جستجوگر و در عطش آموختن.

از آن جنس مردمانی که تئاتر ما و فرهنگ ما به آنها - بیشتر از آنچه داریم-، نیاز دارند.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید