صلوات خاصه امام رضا علیه السلام
تصویر برگزیده

گفت‌وگو با:

«محسن سراجی» پیرامون نمایش «لایک»

آرتنا: «لایک» تلاشی برای نشان دادن مسائل روز جامعه‌

zoom
«محسن سراجی» پیرامون نمایش «لایک»

خبرگزاری هنر «آرتنا»،فرزانه رحیمی:در حاشیه اکران نمایش «لایک» گفتگویی داشته ایم با استاد محسن سراجی که تقدیم حضور مخاطبان خبرگزاری می شود.

فرزانه رحیمی: به نظرتان سالن‌های خصوصی چقدر در پیشبرد تئاتر کشور موثرند؟

محسن سراجی: این بحث گسترده‌ای است. سالن خصوصی اساسا با تئاتر خصوصی می‌آید و این مستلزم داشتن تعریف درستی از «تئاتر خصوصی» است. ما در ایران متاسفانه همه چیزمان بد تعریف می‌شود و برای هر پدیده یا مساله جدیدی که وارد جامعه می‌شود از پیش برنامه‌ای نداریم. سالن‌های خصوصی هم به وجود آمدند بدون این‌که اساسا تئاتر خصوصی به وجود بیاید. و این در درازمدت تبدیل به آسیب شده است. تئاتر خصوصی گروه‌های خوب می‌خواهد، سالن‌های مناسب، تهیه کننده‌های قوی و... تا بتواند به اجرا برود و سودآوری داشته باشد. سالن‌های ما از تئاتر و اجرا ارتزاق نمی‌کنند از سرمایه‌های خود صاحب سالن‌ها که اغلب جوانان پرشور تئاتری هستند ارتزاق می‌کنند و به عنوان مثال ما 50 تا سالن خصوصی داریم که تا آخر آبان به 40 تا می‌رسد چرا که سالن نمی‌تواند ماندگار باشد و صاحب سالن نمی‌تواند برنامه‌ریزی درستی برای آن داشته باشد. ما در واقع با بحران سالن برای اجرا روبه‌رو هستیم اما برای بچه‌های مستعد بازیگری تئاتر این اتفاق هرچند با آسیبی که در پی دارد خوب است و می‌تواند نقطه‌ی آغاز کار آن‌ها برای اجراهای بهتر باشد.

فرزانه رحیمی: به نظرتان این کار قابلیت اجرا در سالن‌های بزرگتر را دارد؟

محسن سراجی: این کار برای یک سالن بلک باکس کارگردانی شده است به نظرم. بنابراین با تمرین و ممارست بیشتر قابلیت اجرا در سالن‌های بزرگتر را هم دارد چرا که نه؟ مگر ما در سالن‌های بزرگتر چه نمایشی اجرا می‌کنیم؟ همه‌ی آن‌ها درخشانند؟ خیر. تنها برخی درخشان و قابل قبولند و چه خوب اگر کاری که متنی قوی دارد بتواند با یک کارگردانی خوب و اجرای بهتر در سالن‌های بزرگتر ما به روی صحنه برود.

فرزانه رحیمی: نظر کلی شما درمورد متن، بازیگری و کارگردانی چیست؟

محسن سراجی: این کار تلاشی است برای نشان دادن مسائل به روز جامعه‌ی ما. گروه تلاش کرده‌اند با نبض زمان پیش بروند. یکی از آسیب‌های نویسندگی در ایران امروز ما این است که متاسفانه جوانان به اطراف خودشان توجه نمی‌کنند و به مسائلی که درگیر آن‌ها هستیم نمی‌پردازند اما نقطه قوت این کار این است که روی مسائل روزمره و آسیب‌های امروز جامعه دست می‌گذارد. اما مساله بازیگری... متاسفانه آسیب بزرگی که ما در بازیگری نسل جوانمان داریم این است که بازیگرها علیرغم این که پرتوانند، ولی تحت تاثیر بازی‌های تلویزیونی هستند. این آسیبی است که بازیگری نسل جوان ما دارد. بازیگر باید نبض صحنه و نبض بازیگری را بشناسد و تحت تاثیر تلویزیون و بهتر بگویم ووله‌های تلویزیونی نباشد. نمی‌گویم ضعیف اما بازی‌های بازیگرهای ما به‌شدت تحت تاثیر این مساله است و ما می‌بینیم که جوانان بازیگرمان که بسیار هم مستعد هستند از همه‌ی توان خود استفاده نمی‌کنند و درگیر آسیب «بازی‌های تلویزیونی» شده‌اند.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید