تصویر برگزیده

در نشست رسانه‌ای نمایش «بهمن» عنوان شد

فروزند: جامعه تئاتری مخاطب را تنها گذاشت

آرتنا: افروز فروزند معتقد است؛ جامعه تئاتر قربانی نیست، چون هنرمندان تئا‌تر هم با اجرای آثار نه چندان خوب مخاطبان را تنها گذاشتند و چگونه انتظار داریم آن‌ها ما را تنها نگذارند.

به گزارش خبرگزاری هنر «آرتنا»،نشست رسانه‌ای نمایش «بهمن» نوشته و کار افروز فروزند صبح یکشنبه 22 آذرماه با حضور کارگردان و بازیگران این نمایش در سالن کنفرانس مجموعه تئاترشهر برگزار شد.

در آغاز این نشست رسانه‌ای افروز فروزند نویسنده و کارگردان این اثر با اشاره کلی به داستان این نمایش گفت: این کار در مورد مصائب، مشکلات و لذت‌های تئا‌تر است. در واقع بخشی از زندگی هنرمندان تئا‌تر است زمانی که می‌خواهیم نمایشی را به صحنه ببریم. در این اثر هم گروهی تلاش دارند تا نمایشی را در جشنواره تئاتر فجر به صحنه ببرند.

او با بیان اینکه چنین داستانی تا چه اندازه می‌تواند برای مخاطبان خود جذاب باشد عنوان کرد: زمانی که متن این اثر را می‌نوشتم و کارگردانی می‌کردم، دغدغه داشتم که اثر بتواند هم برای مخاطبان خاص و عام از جذابیت لازم برخوردار باشد. من از یک سو با مخاطبی مواجه بودم که اشراف کامل بر تئا‌تر و جریان تولید آن دارد و از سوی دیگر با تماشاگرانی روبه رو بودم که هیچ اطلاعی از تئا‌تر و روند تولید آن نداشند. بنابراین پروسه تولید این کار بسیار سخت و پیچیده بود. باید به گونه‌ای عمل می‌کردیم که بتوانیم هر دو گروه مخاطبمان را راضی نگه داریم. در این راستا گروه 26 نفره نمایش "بهمن" تمام تلاش خود را به کار بردند تا تمام جزئیات و ریزه‌کاری‌ها را اعمال کنند.

فروزند در رابطه با دلایل سال‌های دوری‌اش از تئا‌تر و اینکه این مسئله به واسطه شرایط حاکم بر تئا‌تر بوده است یا نه توضیح داد: 12 سال پیش تصمیم نداشتم تا از تئا‌تر فاصله بگیرم. این اتفاق کاملا خودخواسته بود. بی‌شک هرچه زمان بگذرد کار کردن سخت‌تر می‌شود، چراکه فکر می‌کردم باید خوب شروع کنم. زیرا ممکن بود افرادی که بعد از 12 سال به دیدن کار من می‌نشستند بعد از تماشای آن بگویند، چقدر خوب که 12 سال دور بود و کار نکرد! البته شرایط نیز بی‌تاثیر نبود و نمی‌خواستم تحت هر شرایطی کار کنم. بخشی هم هراس از این فاصله بود. چون نبض تماشگر دست من نبود و در طی این مدت برخورد مستقیمی با آن‌ها نداشتم. سال 82 یعنی زمانی که آخرین کارم را به صحنه بردم، تماشاگران را می‌شناختم، می‌دانستم دوست دارند چه ببینند. آن سال‌ها دوران طلایی تئا‌تر بود و کار کردن بسیار راحت‌تر.

او ادامه داد: در این مدت مدام می‌نوشتم. در رابطه با این متن هم ابتدا مطمئن نبودم، کار سخت و پرجمعیتی است. از گروه بازیگرانم بسیار تشکر می‌کنم که در این مدت سخت‌گیری‌ها و وسواس‌های مرا تحمل کردند اگر همراهی آن‌ها نبود بدون شک نمی‌توانستم. اکنون انگیزه لازم را برای کار کردن دارم.

کارگردان نمایش «روی زمین» در بخش دیگری از سخنان خود در مورد موضوعات نمایش و پرداختن به بحث سانسور در نمایش و بازخورد شورای ارزیابی خاطرنشان کرد: بیشترین بخش کار به این مسئله می‌پردازد. خوشبختانه گروه بازبینی آن را دیدند و پذیرفتند. من هم تلاش کردم که کفه ترازو هیچ‌کس سنگین‌تر از بخش‌های دیگر نباشد. اگر اشتباهات آن‌ها را گفتم به اشتباهات خودمان هم اشاره کردم.

در ادامه، نگار عابدی یکی از بازیگران نمایش «بهمن» با اظهار خرسندی از حضورش در این گروه اجرایی گفت: بسیاری تلاش می‌کنند تا ایجاد تفاوت در کار‌هایشان ردی از خود به جا گذارند. متاسفانه گاهی به دلیل این متفاوت بودن چیزهای مهم دیگری را از دست می‌دهیم. برای دست یافتن به اتفاقی تازه و خلاقانه باید آهسته و پیوسته حرکت کرد. افروز فروزند از جمله کارگردانانی است که کارهایش از چنین ویژگی‌هایی برخوردار است. من در آخرین کاری که او به صحنه برد حضور داشتم و تجربیات بسیار خوبی را کسب کردم.

او بیان کرد: فروزند با نگاهی متفاوت به یک موضوع ساده، دید و زاویه‌ای تازه را ایجاد می‌کند. موضوع‌هایی که شاید ما به سادگی از کنار آن‌ها بگذریم. او توانایی خاصی روی نمایشنامه‌های رئال و ناتورال دارد. دیالوگ‌ها بسیار ملموس‌اند و من به عنوان بازیگر به راحتی با آن‌ها ارتباط برقرار کرده و آن‌ها را بیان می‌کنم. امکان دارد تماشاچیان در ابتدا با دیدن نمایش کمی گیج شوند اما این سردرگمی لذت بخش است. نمایش با ضرب آهنگی سریع آغاز می‌شود و باید آن را حفظ کرد. من در شروع هر کاری استرس دارم، هر تجربه‌ای خطرهای خودش را دارد. در میان کارهای رئالی هم که انجام داده‌ایم نمایش «بهمن» کار جدید و متفاوتی محسوب می‌شود.

تایماز رضوانی دیگر بازیگر این نمایش نیز گفت: این نمایش اولین تجربه جدی بازیگری من است. کار من نمایشنامه‌نویسی است. نقشی که بازی می‌کنم هم نمایشنامه‌نویس است، نقشی که همیشه دغدغه‌های آن همراه من بوده‌ و اکنون به تصویر کشیده می‌شود.

در بخش پایانی این نشست رسانه‌ای، فروزند در پاسخ به سئوال یکی از خبرنگاران در مورد بحران مخاطب و روش‌های ارائه و تبلیغ نمایش توضیح داد: این اتفاق ارتباطی دو طرفه است. کار خوب مخاطب خود را پیدا می‌کند. شاید به دلیل شرایط حاکم، گروه‌ها به انواع روش‌ها متوسل شوند مانند آوردن چهره‌ها. نمی‌خواهم بودن ستاره‌ها را در کار نفی کنم. من هم در نمایشم افرادی همچون خانم تیرانداز و نگار عابدی حضور دارند. باید به این موضوع توجه داشته ما قربانی نیستیم، جامعه تئاتری هم با کارهای نه چندان خوبی که به صحنه برده‌ مخاطبان را تنها گذاشته‌، چگونه انتظار داریم آن‌ها ما را تنها نگذارند. ما در نمایش "بهمن" تمام تلاشم‌مان را به کار برده‌ایم کاری خوب به صحنه ببریم.

همچنین پژمان عبدی مدیر تولید و بازیگر این نمایش هم در رابطه با نمایش و همچنین بحث مخاطب اظهار کرد: این اجرا برای من تحقق آرزویی 12 ساله است که بالاخره محقق شد. من اولین کار حرفه‌ایم را با خانم فروزند به عنوان یکی از دستیاران او آغاز کردم. اکنون در کار دیگر این کارگردان همراه او هستم با عنوان دستیار، مدیر تولید و بازیگر نقش "هومن". نقشی که بسیار جذاب و چالش برانگیز بود.

او همچنین در مورد وضعیت بحران مخاطب بیان کرد: اکنون سالن‌های بسیاری در سطح شهر تهران تاسیس شده‌اند، ده سال قبل ما با چنین چیزی روبه رو نبودیم. سالن‌ها زیاد شده‌اند بدون آنکه فکر و برنامه‌ای برای مخاطب آن‌ها داشته باشند. با توجه به وضعیت اقتصادی عموم مردم و هزینه بلیت‌ها، تماشاگران باید کار‌ها را انتخاب کنند، بنابراین بعد از چندین اجرا و با کسب اطمینان از خوب بودن یک نمایش به دیدن کار‌ها می‌نشینند تا پشیمان از سالن بیرون نروند. از سوی دیگر مسائل خود تئاتری‌هاست، با 80 درصد گیشه و داشتن صندلی‌های محدود یک سالن و عدم تغییر قیمت بلیت‌ها باید تمام هزینه‌ها از جمله دستمزد بازیگران را تامین کنند. تبلیغات شهری و محیطی نیز در توانایی هر گروهی نیست. امیدوارم بتوانیم با کمک رسانه‌ها کارمان را معرفی کنیم.

اجراهای عمومی نمایش «بهمن» نوشته و کار افروز فروزند دوشنبه 23 آذرماه ساعت 19 در سالن سایه مجموعه تئاترشهر آغاز می‌شود.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید