ماه رمضان
تصویر برگزیده

تا 17 بهمن ماه

صندل چوبی در آمل به نمایش گذاشته شد

آرتنا: تئاتر صندل چوبی به نویسندگی و کارگردانی رضا (رامین) امیرصالحی و با بازیگری سحر مشرفی درشهر آمل به اجرا در آمده است.

zoom
صندل چوبی در آمل به نمایش گذاشته شد

به گزارش «آرتنا»، تئاتر صندل چوبی به نویسندگی و کارگردانی رضا (رامین) امیرصالحی و با بازیگری سحر مشرفی چند روزیست که در تئاتر شهر آمل به اجرا در آمده است. مجید راعی کارشناس هنری اداره فرهنگ و هنر شهرستان آمل نمایش صندل چوبی را اینگونه معرفی میکند:

سرگشتگى و از خود بيگانگى انسان در متن يك جامعه ى غير حمايتگر ، انسانى كه از خانه اى روى آب آمده است ، لذا خانه اى روى آب دارد ، و به يك سراب شلخته ى ديگر دل خوش كرده است ، چيزى كه خودش مى داند چيزى نيست ، جز يك دلخوشكنك براى فراموشى دشوارى زندگى !  محكوميتى  نصيب شده است كه هيچ چيزش حمايتگر و مطلوب نيست . مجله مال عهد دقيانوس است ، بعد از آنهمه انتظار ، قليان هم قابل كشيدن نيست ، تا لختى احساس خوشايندى دست دهد . كيف خالى است ، نقاشى ها مزخرف است و حتى قابل نمايش نيست . مادر فقط قضاوت ميكند ، لباس هم مسخره است ، زرد جوجه اى !!!  تئاتر زيباى صندل چوبى  نمادى است از تنهايى و محكوميت يك زن در متن جامعه اى خشن و غیر حمایتگر. اجرای نمایش صندل چوبی تا 17 بهمن و از ساعت  19 ادامه خواهد داشت.

و اما نقدی هر چند کوتاه بر تئاتر صندل چوبی از زبان احمد خاتمی پور نویسنده، شاعر و منتقد:

تجربه ی دلچسبی بود امروز تماشای نمایش صندل چوبی..

حقیقتش پیش از شروع نمایش گرچه بادیدن کار قبلی خانم مشرفی ( مالیخولیا گویا) تقریبا اطمینان داشتم که او از پس نقش بر خواهد امد اما با توجه به خلاصه ی قصه ی ارائه شده دلهره داشتم که کار به سطح یک ملودرام اشک انگیز و احساساتی سقوط کند.

توجه داریم که در نمایش های تک بازیگر از انجا که امکان مواجهه ی بازیگران و خلق موقعیت در چینش و مناسبات میان انان وجود ندارد بار تمام حیثیت عاطفی و دراماتیک اثر به دیالوگ و مونولوگ های نمایش منتقل می شود مواظبت از متن درسقوط به ورطه های فرامتنی و نوعا اشک انگیز هم کار بسیار دشواری است وهم اعتماد به نفس و توان بالایی در موقع نوشتن می طلبد.خوشحالم که نویسنده و کارگردان به شایستگی از این ورطه جسته واز این حیث نمایشی پاکیزه تقدیم مخاطبان خود کرده است.

تئاتر ایران در یکی دودهه ی اخیر به رغم همه ی محدودیت ها،ممنوعیت ها و مشکلات بعضا مهلک پیشرفت چشم گیری داشته است.ظهور چهره های جوان اما برجسته ای همچون چرمشیر،یعقوبی،امیر کوهستانی،محمد نادری،اتیلا پسیانی و....در کنار حضور اندک اما تاثیر گذار نسل های پیشین همچون بیضایی،رادی،ساعدی،خلج و...

زمینه ی فراخی فراهم اورده تا جوانانی چون کارگردان جوان ما بارجوع به این سفره ی رنگین بردانش خود افزوده و برای ارائه ی استعداد ناب خود به بهترین وجهی خود را تجهیز کنند.

نمایش امروز در کنار همه ی مزایا و جذابیت های خود از چند جنبه نیازمند بازنگری است.

نمایش به لحاظ زمانی کوتاه تر از حدود مورد انتظار بود به نحوی که به نظر می رسید رها کردن و گذشتن از ایتم های متعدد موجود در نمایش به دلیل عجله برای رسیدن به اجرا صورت گرفته است.ایتم هایی که تمرکز بر هرکدام ازانها( مثلا موضوع بچه.یا نوع مناسباتی که منجر به رابطه ی دوم شدو...) هم بر جذابیت های دراماتیک می افزود و هم نمایش را به استانداردهای تعریف شده نزدیک می کرد.

ابزار و الات و اشیای موجود در صحنه( اکسسوار) اولا واجد هیچ نظم معینی که به التهاب موجود در متن کمک کند نبود و ثانیا در طراحی ی صحنه درون و بیرون پلاژ که در این کار مشخص می توانست بازتابی از درون و بیرون قهرمان قصه باشد تمهید خاصی اندیشیده نشده بود( یا من ان را درنیافتم).در این مورد حتی وقایعی که حادث شد مثل خرابی ماشین یا باران شدیدو...که مناسبت شیرینی با وضع زن و شوهر قصه داشت اثارش در صحنه "دیده"نمی شد.

امااین همه گفته شد به این دلیل که نمایش کار قابل توجه و ابرومندی است.

متن گفتارهای نمایش( مونولوگ ها و دیالوگ ها) حرفه ای و با تسلط قابل توجه بر زبان نوشته شده است.

مجموع حرکت های پرسوناژ و زوایای مواجهه با صحنه بویژه توجه دوگانه ی بازیگر به درون و بیرون اتاقک بسیار خوب طراحی شده اند.

من ضمن تبریک به اقای امیرصالحی برای جسارتشان در ورود به ازمونی که به دلیل تک بازیگر بودن مخاطرات بسیار دارد و ضمن ابراز خوشحالی و سربلندی که جوانان شهرم بویژه اقای امیر صالحی مدارج ترقی را بااعتماد به نفس تمام طی می کنند،مشتاقانه منتظر می مانم تا کار بعدی ی ایشان را عمیق تر و پر بار تر به تماشا بنشینیم.

نکته ی پایانی بازی درخشان خانم مشرفی است.واقعا غافلگیر شدم و امیدوارم جامعه ی فرهنگی و هنری شهرمان بویژه انان که در عرصه های ملی دستی بر اتش دارند همت کنند تا این استعدادها به همان میزان که شایسته اند دیده شوند.

به جامعه ی فرهنگی و هنری ی شهر به خصوص حوزه ی نمایش این حضور برجسته را شادباش می گویم.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید