تصویر برگزیده

حاشیه ای بر یک راهبرد عجیب انتخاباتی؛

مامظلومیم!!!؟

آرتنا: کامران حاجی حسنی/به نظر می رسد اصلاح طلبان در انتخابات، ترجیح خواهند داد "مظلوم نمایی" سران فتنه را پلی برای رسیدن به کرسی های مجلس نمایند.

کامران حاجی حسنی/ فضای سیاسی کشور این روزها بیش از هر چیزی در تب انتخابات است. انتخاباتی که قرار است اولین انتخابات برگزار شده توسط دولت حسن روحانی باشد. روحانی همانطور که در اجلاس فرمانداران سراسر کشور گفته بود، دوست دارد معتدلین به مجلس بروند! با این حال، عدم ارائه تعریف صحیح از واژه اعتدال و تعیین حد و مرزهای آن، همگان را به این نتیجه رسانده است که معنای معتدلین در کلام رئیس جمهور، کسانی غیر از طرفداران نیستند! هرچه هست، اوضاع سیاسی حاکم بر فضای انتخابات، به صورت واضحی درهم و پیچیده است. این مسئله بیش از آنکه در اردوگاه اصولگرایان قابل مشاهده باشد، در جبهه دوم خرداد دیده می شود. اصولگرایان پس از انتخابات ریاست جمهوری 92، حالا مجتمع تر شده اند و قرار است با لیست واحد در انتخابات حاضر شوند. مسئله ای که می تواند برای جبهه اصلاحات و دنباله روهای آن، نگران کننده باشد. از طرفی، نگاهِ آرماگدونی اصلاح طلبان به انتخابات های برگزار شده در جمهوری اسلامی، در این دوره هم کماکان ادامه دارد.

این بدان معناست که هر انتخاباتی می تواند فضایی برای تغییر ساختار نهایی باشد، نه تغییر سیاست ها! یک نگاه حداقلی تر می گوید هر انتخابات می تواند گامی مهم در رسیدن به هدف نهایی تغییر ساختار باشد، لذا باید از تمامی امکانات موجود برای پیروزی در انتخابات و فتح سنگرها برای رسیدن به غلبه آرماگدونی بهره برد! اوضاع جبهه اصلاحات اما در این دوره، یک پیچیدگی دیگر هم در برابر خود می بیند: غول هایی به نام "کارگزاران" و "اعتدال و توسعه". این مدعیان جدید، همزمان با روی کار آمدن دولت حسن روحانی، خود را در قامت یک سهم خواهِ محوری در درون جبهه اصلاحات می بینند. از طرفی، نزدیکی دولت به علی لاریجانی و شنیده شدن زمزمه های سرلیستی وی در جبهه اصلاحات، این روزها دیگر دغدغه اصلاح طلبان شده است. تکبر سازمانی کارگزاران سازندگی، در کنار نزدیکی بیش از حد حزب اعتدال و توسعه به دولت، زخم های مزمنی هستند که اتحاد اصلاح طلبان را با چالش مواجه می کند. همه اینها، اصلاح طلبان را به برگزیدن راه های غیرمعمول برای جلب آرای مردمی وادار خواهد نمود.

یکی از این راهبردهای مضحک و در عین حال شاذ، می تواند استفاده چندین و چندباره از راهبرد "مظلوم نمایی" باشد. اما نه به بهانه رد صلاحیت شدن، که با مستمسک قرار دادن ادامه حصر سران کودتای سال 88! نزدیکی تاریخ برگزاری انتخابات مجلس و خبرگان رهبری، با تاریخ آغاز حصر سران فتنه، مسئله ای نیست که اصلاح طلبان دارای نگاه آرماگدونی، بخواهند به سادگی از کنار آن عبور کنند. خاصه آنکه آنها پیش از این هم در موقعیت های مختلف، با نادیده گرفتن حجم خیانت های خود و سران کودتای سال 88 در حق کشور، خواستار رفع حصر از این افراد شده اند. به صورتی که برخی کارشناسان معتقدند پس از بی اعتنایی حسن روحانی به عارف و عدم دعوت از او برای قرار گرفتن در ساختار کابینه، تنها خواسته های اصلاح طلبان از حسن روحانی، رایزنی برای تایید صلاحیت اصلاح طلبان نزدیک به فتنه و تلاش برای رفع حصر سران کودتای مخملی سال 88 بوده است. در این فضا، راهبرد اصلاح طلبان برای جذب رای بدنه اجتماعی طرفدار فتنه-که اکنون در خواب زمستانی به سر می برند- از شعار "ما بی شماریم" به شعار "ما مظلومیم" تغییر ماهیت خواهد داد.

اصلاح طلبان از ابتدا نیز به علت دخالت مستقیم و حمایت های مستمر سیدمحمد خاتمی از کودتای سال 88، نتوانسته و نخواسته اند موضع شفافی در قبال آن اتخاذ کنند. درواقع موضعگیری نفی و اثباتی در موضوع فتنه 88، خواه ناخواه به معنای نفی یا اثبات نماد اصلاحات خواهد بود، لذا اصلاح طلبان ترجیح داده اند با حمایت تلویحی از کودتای سال 88، هدر این مسئله، همواره وسط لحاف را برای خوابیدن برگزینند. نوع موضعگیری افرادی همچون محمدرضا عارف، مصطفی کواکبیان و دیگر اصلاح طلبان معتدل، نشانگر در پیش گرفتن همین رویکرد است. مجموعه اصلاحات، حالا در آستانه انتخابات با چالش های چندگانه ای دست و پنجه نرم می کند. عدم اتحاد با کارگزاران گردن کلفت و مبهم بودن ائتلاف یا عدم ائتلاف با احزابی همچون اعتدال و توسعه، باعث خواهد شد اصلاح طلبان با نزدیک شدن به موعد انتخابات اسفند ماه، هر چه بیشتر بر استفاده از راه های ثانویه جذب رای تاکید نمایند.

در این میان، مستمسک قرار دادن تاریخ 25 بهمن-آغاز حصر سران کودتای 88- و کوبیدن بر طبل مظلوم نمایی، می تواند یکی از بهترین و در عین حال در دسترس ترین راه ها باشد. استفاده از این راهبرد برای تاثیرگذاری بر بدنه اجتماعی طرفدار فتنه، دیگر ربطی به اجماع یا عدم اجماع اصلاح طلبان نخواهد داشت. طبیعتاً آنها حالا پس از گذر از فیلتر شورای نگهبان و ترس از عدم اجماع، هر چه بیشتر به سمت استفاده از این حربه خواهند رفت. به عنوان مثال، در جریان برگزاری همایش سراسرس اصلاح طلبان در سال 93، تاکید بر مسئله رفع حصر، یکی از مطالبات ثابت اکثر سخنرانان همایش بوده است. محمدرضا عارف در همایش مذکور می گوید:" امیدواریم مساله حصر با تدبیر و درایت حل شود!" در ادامه مصطفی کواکبیان دبیرکل حزب مردمسالاری گفته است: "ما برای موسوی و کروبی تقاضای محاکمه نداریم!، بلکه درخواست رفع حصر داریم، شورای عالی امنیت ملی این موضوع را در دستور کار خود قرار دهد."

سوال این است که اصلاح طلبان چگونه با نادیده گرفتن خیانت های بزرگ این افراد، بر عدم محاکمه آنان تاکید می کنند و همزمان، خود را دلسوز انقلاب اسلامی می نامند؟ مگر نه اینکه کودتای سال 88، انقلاب اسلامی را-که ثمره خون پاک بیش از 300 هزار شهید است- تا لبه پرتگاه سقوط و براندازی پیش برد؟ چگونه است کسانی که خود را پیرو خط امام می نامند، درباره مهمترین توصیه وی در زمینه حفظ نظام مقدس جمهوری اسلامی، اینقدر با مسامحه رفتار می کنند؟ آیا اینگونه موضعگیری، چیزی جز نفاق و عدم صداقت در زمینه پیروی از خط مشی بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی است؟ به نظر می رسد قرار داشتن سران کودتای سال 88 در جبهه اصلاحات، راه را برای هر گونه تجدید نظری در زمینه نگاه اصلاح طلبان به فتنه 88 بسته است. آنها ترجیح می دهند نظام جمهوری اسلامی نیز از بین برود، ولی به خیانت نابخشودنی دوستان و همپالگی های قدیم خود اعتراف نکنند.

 رسول منتجب‌نیا قائم‌مقام حزب اعتماد ملی دیگر سخنران همایش مذکور می گوید:" دست‌اندرکاران این همایش برای حضور من اصرار داشتند و گفتند جای دبیر کل حزب اعتماد ملی در این همایش سراسری اصلاح‌طلبان خالی است و حضور شما می‌تواند یادآور این بزرگوار باشد. منتجب‌نیا تصریح کرد: نه تنها جای کروبی خالی است بلکه جای میرحسین موسوی و زهرا رهنورد هم در این همایش خالی است... از رئیس‌جمهور که منتخب اصلاح‌طلبان است می‌خواهیم در جهت تحقق مطالبات از جمله باز کردن فضای سیاسی و رفع حصر اقدام کند!"شواهد نشان می دهد که نزدیکی بیش از حد سران فتنه و جبهه اصلاحات، خواه ناخواه در جریان انتخابات آتی، یک بده و بستان سیاسی را بین آنان رقم خواهد زد. اصلاح طلبان سعی خواهند کرد با کوبیدن بر طبل "ما مظلومیم"، خلاء ناشی از عدم اتحاد خود با کارگزاران و دیگر دوستان خود را جبران نمایند.

 با این حال، باید به این مسئله اذعان کرد که نگاه آرماگدونی اصلاح طلبان به کسب پست های سیاسی در نظام جمهوری اسلامی، چنان بر سایر جوانب اعمال سیاسی آنها سایه انداخته است که آنها را در انتخاب اهرم های صحیح برای رسیدن به قدرت نیز دچار اشتباه کرده است.  چه اینکه کودتای 88 و سران خائن آن، در مقطع پس از 9 دی ماه همان سال، دیگر تبدیل به اجساد سیاسی شده اند. تظاهرات 25 بهمن سال 89 نیز که باعث حصر سران فتنه شد و احتمالاً مهم ترین مستمسک مظلوم نمایی اصلاح طلبان در روزهای نزدیک به انتخابات قرار خواهد گرفت، بیش و پیش از هر چیزی، نشان دهنده ریزش پایگاه اجتماعی کودتاچیان و از بین رفتن وجاهت سیاسی سران فتنه در بین گروه های اجتماعی مختلف بود. درواقع، اصلاح طلبان آماده گریستن بر سر قبری هستند که مرده ای در آن وجود ندارد! نگاه اصلاح طلبان به این مسئله اما متفاوت است. آنها احساس می کنند با یادآوری مسئله حصر و سران فتنه، به نوعی به خود خدمت کرده اند. چه اینکه نماد اصلاحات-سیدمحمد خاتمی- در ادامه سیاست خیانت آمیز خود نسبت به حمایت از کوتاچیان سال 88، هنوز هم ثابت قدم است.

لذا در این فضا، یادآوری مسئله حصر و سران فتنه، از نظر اصلاح طلبان یک بازی دو سر سود خواهد بود. به دو دلیل! اول اینکه تاکید آنان بر این مسئله و هماهنگی مواضع شان با رئیس جبهه اصلاحات، به دیگر دوستان شان در جبهه اصلاح طلبی و بدنه اجتماعی طرفدار اصلاحات نشان خواهند داد که آنها یک اصلاح طلب اصیل هستند! دوم اینکه به هر حال اگر آنها بخواهند سران فتنه را به طور کلی نفی کنند، خواه ناخواه به تفکرات اصلاح طلبانه خود نیز ضربه وارد کرده اند. چه اینکه سران خائن کودتای 88 نیز دارای تفکرات اصلاح طلبانه بوده اند. این استدلال ها شاید به نظر مضحک بیاید، با این حال یک واقعیت است. واقعیتی که نمود عینی آن را می توان در موضعگیری های متعدد اصلاح طلبان در زمینه عدم محاکمه و رفع حصر سران فتنه مشاهده کرد. به نظر می رسد اصلاح طلبان در برقراری رابطه بین واقعیت نه چندان دلچسب-اصلاح طلب بودن سران خائن فتنه- و مسئله پیروزی در انتخابات، ترجیح خواهند داد "مظلوم نمایی" سران فتنه را پلی برای رسیدن به کرسی های مجلس نمایند. پلی که البته تجربه نشان داده است چندان استحکامی نخواهد داشت!

کلیه نظرات ارائه شده در مقالات ارسالی به «آرتنا» به عهده نگارندگان محترم می باشد و نشر مقالات به معنای بیان دیدگاه ها و نظرات «آرتنا» نمی باشد.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید