تصویر برگزیده

آرزوی مدرس دانشگاه علامه طباطبایی؛

کاش قصه‌گويي وارد برنامه درسي مدارس شود

آرتنا: فرشته مجیب گفت: اي كاش قصه‌گويي بخشي از برنامه درسي مدارس شود

به گزارش«آرتنا»،مدرس قصه‌گویی در دانشگاه علامه طباطبایی گفت: اي كاش قصه‌گويي بخشي از برنامه درسي مدارس شود، در واقع بايد قصه‌گويي را به مدارس انتقال داد و اين مهم با همكاري مربيان كانون میسر مي شود.

فرشته مجیب مدرس قصه‌گویی با بیان این مطلب، گفت: جدای از تعاريف گوناگوني كه از سنت قصه‌گويي شده است، قصه‌گویی يكي از راه‌هاي ايجاد و تقويت شعور اجتماعي است، چرا كه توان اظهار وجود به كودك مي‌دهد و كنجكاوي و تفكر را در او بر مي‌انگيزد.

مجیب در همین زمینه بیان داشت: از طرف ديگر قصه‌گو مي‌تواند ميل به خواندن، نوشتن و فعاليت‌هاي هنري (نمايش، نقاشي و...) را در كودكان ايجاد كند و باز هم تاكيد مي‌شود، قصه‌گويي به كودك ياد مي‌دهد چگونه خود را بيان كند.

این مدرس دانشگاه با بیان این‌که قصه‌ها در لابه‌لاي محتواي خود، مطالب زيادي درباره دوران گذشته آشكار مي‌سازند، خاطرنشان کرد: قصه‌ها سنت، فولكلور و فرهنگ عامه را در بردارد كه بايد آن‌ها را شناخت چراکه باعث يك‌پارچگي فردي و صداقت مي‌شوند.

مجیب ابراز داشت: از طرفي قصه‌گویی به فرد كمك مي‌كند كه به زندگي‌اش معني و مفهوم بخشيده، با مسائل سخت دروني‌اش به مقابله بپردازد و هنگام برخورد با حوادث براي تسكين و سازش خود از آن بهره‌مند شود.

وی ادامه داد: قصه‌ها، قصه‌هاي زندگي هستند و متأثر از آن، در نتيجه كوچك و بزرگ به آن احتياج دارند و علاقه‌مند به شنيدن قصه‌ها بيش از هر چيز قلب را لمس مي‌كنند، كوچك و بزرگ ندارد، به انسان قدرت پرواز مي‌دهد و كس ديگر بودن و شدن.

مدرس قصه‌گویی در دانشگاه علامه طباطبایی با بیان این‌که متاسفانه قصه‌گويي امروز بين خانواده‌ها بي‌رنگ شده است، تصریح کرد: در ظاهر گرفتاري كاري والدين، پر كردن اوقات فراغت با ساحره‌اي به نام تلويزيون و شايد از همه مهم‌تر عدم آشنايي والدين به گنجينه قصه‌ها، حتي نداشتن تجربه شنيدن قصه و لذت بردن از آن، همه و همه دست به هم داده كه اين فعاليت كمتر در خانواده‌ها ديده ‌شود.

مجیب تلاش خانواده‌ها برای بهتر شدن زندگی فرزندان‌شان را امری طبیعی دانست و گفت: همان‌گونه كه اشاره شد عدم آگاهي موجب اين كاستي مي‌شود، بنابراين بايد به آن‌ها از طريق رسانه‌ها، انجمن اوليا و مربيان، كتاب‌ها و نشست‌هاي مختلف در زمينه ضرورت و اهميت قصه‌گويي براي كودكان آموزش داد.

وی با اشاره به این‌که استفاده از فن‌آوری در دنياي امروز ضروري و بسيار خوب است، تصریح کرد: اما بایستی استفاده از این امکان را به خانواده‌ها آموزش داد.

مجیب افزود: چشم و گوش، دو گيرنده متفاوت هستند و براي درك بهتر، اين دو بایستی توامان نقش خود را ايفا كنند، يك كليك يا موس نمي‌تواند جاي ورق ‌زدن و بوي كتاب و نقش قصه‌گو را ايفا كند، زيرا قصه‌گويي يك آفرينش دو جانبه است، در حالی‌که لوح فشرده و نوار قصه‌گويي بدون توجه به مخاطب و عكس‌العمل‌ها و برداشت‌هايش، كار خود را ادامه مي دهند.

وی اظهار داشت: بنابراين مدت استفاده، نحوه استفاده و به كارگيري فن‌آوری بايد به خانواده‌ها آموزش داده شود چرا که این امکان جزء جدایی‌ناپذیر زندگی‌های امروز است و بسیاری از بچه‌ها خود را با بازي‌هاي رایانه‌ای سرگرم مي‌كنند که سرشار از جدال‌هاي مداوم، رقابتي، كُشت و كُشتار و... است.

این مدرس دانشگاه متذکر شد: پس طبيعي است كه بچه‌ها دیگر جایي براي دوست داشتن و دوست داشته شدن، براي همدردي و تلاش، حتي ديدن خود در لابه‌لاي قهرمان بازي‌ها ندارند و اين مساله حتي در مورد فيلم‌ها نيز صادق است.

مجیب در عین حال ابراز داشت: كارتوني شدن برخي متون حتي ادبيات كلاسيك (مانند بابالنگ دراز، بينوايان و...) رغبتي براي خواندن اين كتاب‌ها باقي نمي‌گذارد و طبيعتاً هرگز نمي‌توان از خواندن لذت برد و اشتياق خواندن كه تفكر خلاق را توسعه مي‌دهد، به مرور از دست می‌رود.

وی به تاثیر برگزاری جشنواره‌های قصه‌گویی اشاره و خاطرنشان کرد: برپايي جشنواره‌ها و آشنا شدن با قصه‌گويي‌هاي داخلي و خارجي بسيار مفيد است چرا كه به قولي تجربه، معيار نيست ولي تسلی است؛ در اصل برگزاري جشنواره هيچ كافي نيست، فقط وقتي پاي رقابت بين گزينش بهترين‌ها پيش مي‌آيد آنجاست كه برگ قصه‌گويي رقم مي خورد، خلاقيت و زيبايي و سحرآميز بودن از بين مي‌رود.

مدرس قصه‌گویی با اشاره به ضرورت و اهميت قصه‌گويي و عدم توجه به ارزش آن در آموزش و پرورش اشاره کرد و گفت: مربيان نقش اساسي در بهينه‌كردن و زنده نگه‌داشتن قصه‌گويي ايفا مي‌كنند و بارها شاهد كارشان بوده‌ايم و نقش آن‌ها را در علاقه‌مندي كودك و نوجوان به شنيدن و خواندن مشاهده كرده‌ايم، اما اين كافي نيست.

مجیب تاکید کرد: اي كاش قصه‌گويي بخشي از برنامه درسي مدارس بشود، در واقع بايد قصه‌گويي را به مدارس انتقال داد و اين مهم با همكاري مربيان كانون میسرمي شود؛ تجارب آن‌ها مي‌تواند راهنماي معلمان در سطوح مختلف شود تا بدان حد كه بتوانند برنامه‌هاي درسي را بر اساس قصه‌گويي طرح‌ريزي كنند و آموزش را با نياز‌ها متناسب‌تر کنند.

وی اضافه کرد: از طرف ديگر منابع قصه در كتابخانه‌ها بسيار محدود است و مربيان ناچار از قصه‌ها و كتبي استفاده مي‌كنند که در كتابخانه و در دسترس بچه‌هاست، بنابراین اين مساله مي‌تواند مانع نوآوري و خلاقيت موضوع كار شود؛ بايد راه‌كارهايي جهت استفاده مربيان از متون قديم و نحوه ارائه آن‌ها از طريق قصه آموزش داده شود.

مجیب بر تشويق مربيانی تاکید کرد که در نقاط مختلف ايران زندگي مي‌كنند و افزود: شايد این راهي باشد كه قصه‌هاي قديم آن منطقه را كه در دل افراد مسن جاي خوش كرده‌اند جمع‌آوري كرده و به گنجينه كتاب‌هاي كتابخانه بيافزايد.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید