تصویر برگزیده

گفتگو با حامد سلیمان‌زاده؛

مسیر بی‌بازگشت تازه آغاز می‌شود

آرتنا: حامد سلیمان‌زاده:اگر نمایشنامه می‌خوانیم بداهت و ظرافتی را ببینیم که حس کنیم کار تازه‌ای می‌بینیم.

به گزارش«آرتنا»،حامد سلیمان‌زاده استاد دانشگاه، پژوهشگر و کارگردان سینما و تاتر، دانشجوی دکترا در رشته پژوهش هنر با گرایش مطالعات پیشرفته سینمایی می‌باشد.ایشان سازنده چند فیلم کوتا تجربه‌گرا بوده و تاکنتون توانسته در جشنواره‌های متعدد داخلی و خارجی جوایزی را کسب نماید و در زمینه تئاتر علاوه بر اجراهای مختلف،سه پرفورمنس با اقتباس از هملت شکسپیر را به روی صحنه برده است.این گفتگوی کوتاه درباره نخستین فستیوال نمایشنامه‌خوانی پرویز فنی‌زاده که ایشان در کنار جواد عاطفه و عاطفه پاک‌بازنیا یکی از داوران این فستیوال بوده با ایشان انجام گرفته است.

در ابتدا بفرمایید نظرتان درباره ایده فستیوال نمیشنامه‌خوانی چیست؟ و اینکه باید چگونه باشد؟

ببینید ما باید با توجه به تاریخچه این مقوله، یک تعریف ویژه از نمایشنامه‌خوانی ارائه بدهیم. اگر تاریخچه نمایش غرب را مطالعه کنیم می‌بینیم که برخی نویسندگان برای معرفی خود و آثارشان عده‌ای را در یک کافه جمع می‌کردند و اثرشان را برای آن‌ها می‌خواندند. ما هم ابتدا باید فرهنگ‌سازی کنیم برای این کار،اگر فستیوال برگزار می‌کنیم تمرکز را باید بگذاریم روی کارهای اورژینال و جذب مخاطبان جدی؛ بدین شکل نسل جدید امیدوار می‌شود که کار جدی می‌بیند و نسل فعلی کار جدی انجام می‌دهد.

نظرتان درباره این فستیوال چیست و تا به اینجا چطور بوده است؟

بد نبوده،یکی از جذابیت‌هایش هم وجود کارهای شهرستان‌ها بوده است. کارهای قدرتمندی که خبر از ظرفیت مستتر در شهرستان‌ها می‌دهد؛ همان چیزی که اساس پایتخت را شکل می‌دهد و بیشتر سنگینی آن بر دوش نیروهای شهرستان است. از این روزنه نیروهای شهرستان وارد می‌شوند و ما توان آن‌ها را می‌بینیم. متن‌ها تا به اینجا بد نبوده و روزنه‌های امیدوارکننده بینشان بوده است که جای تقدیر دارد. البته ضعف‌هایی هم در اجراها دیده می‌شود مثل درست خواندن واژگان، رعایت لحن واژه‌ها، شخصیت‌سازی بر اساس لحن واژه‌ها و...

آیا موافق خوانش متون خارجی که چندین بار خوانده و اجرا شده‌اند هستید؟

مخالفش هم نیستم و البته وقتی موافقم که کار بکری از آن ارائه شود. اگر نمایشنامه می‌خوانیم بداهت و ظرافتی را ببینیم که حس کنیم کار تازه‌ای می‌بینیم. تا به حال در کارهای اجراشده این حس را ندیده‌ام؛ غیر از چند کار اورژینال.

اساساً این حرکت و فستیوال‌های این چنینی چه تاثیری در تئاتر ما دارد؟

قطعاً تاثیر دارد. خب گروه‌ها همدیگر را می‌بینند و با کارهای هم آشنا می‌شوند و کارهای یکدیگر را ارزیابی می‌کنند این خوب است که ما با نسل جدید تئاتر آشنا می‌شویم و توانشان را ارزیابی می‌کنیم و از این طریق نیروهای بکر به جریان تئاتر معرفی می‌شوند و راهشان را پیدا می‌کنند. اما نکته‌ای که هست این است که اهدای جایزه و تقدیر حمل بر خودستایی این عزیزان نشود.

با توجه به اینکه بسیاری ازگروه‌ها حرفه‌ای نیستند، ممکن است اشتباه بخوانند یا اشتباه اجرا کنند، این تاثیر منفی ندارد برای مخاطبان؟

ببینید هیات داوران توجه‌اش بر این است که جوایز به کسانی اهدا شود که اجرای درست و خوانش و پردازش مناسبی از متن داشته‌اند و به نوعی حق به حق‌دار برسد البته بر مبنای سلیقه این سه داور که شاید اگر سه داور دیگر بودند تفاوت می‌کرد سلایق‌شان. ما هم به قدر سواد و تجربه خود، کسانی را معرفی می‌کنیم که سزاوار آن جوایز باشند و اینکه آن‌ها چقدر ظرفیت این تحسین و تقدیر را دارند با خودشان است. اما باید بدانند که این تازه اول راه هم نیست و «مسیر بی‌بازگشت تازه آغاز می‌شود.»

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید