تصویر برگزیده

بررسی دراماتورژی شیزوفرنی از دیدگاه علی اکبر علیزاد

قتل یک متن و تولد متن تازه

آرتنا: دومین نشست تخصصی جشنواره تئاتر دانشگاهی ایران با حضور علی اکبر علیزاد و جمعی از دانشجویان تئاتر در سالن کنفرانس مجموعه تئاتر شهر برگزار شد.

zoom
قتل یک متن و تولد متن تازه

به گزارش «آرتنا»، در این نشست علیزاد ضمن ابراز خوشحالی از حضور دانشجویان صحبت های خود را با ذکر این نکته اغاز کرد که این مقاله حاصل تلاش 6ماهه اوست و به مقوله ی دراماتورژی در تئاتر میپردازد و ازین که آنرا در جشنواره تاتر دانشگاهی عرضه میکند خوشحال است.

کارگردان نمایش الئانه گفت: دراماتورژی حیطه ی وظایف گسترده ای دارد که مختصر به متن و بازنویس آن نیست بلکه در تاتر های حرفه ای حتی در انتخاب پوستر و بروشور هم سهیم بوده ولی در این مقاله فقط به دراماتورژی متن پرداخته شده و صحبت در مورد وظایف دیگر آن را به مقاله ای دیگری موکول میکنم.

علیزاد در ادامه گفت : چون نمیتوانم مقاله ام را توضیح دهم ابتدا از روی متن مقاله میخوانم و دراخرسوال هایتان را جواب خواهم گفت.

وی مقاله ی خود را با واژه ی دراماتورژی شیزوفرنی آغاز کرد و در مورد آن اینگونه گفت که این دراماتورژی در اکثر موارد توسط کارگردان انجام شده و طی آن متن اول کشته شده و متن دیگری بوجود می آید.

وی در ادامه به تاریخچه دراماتورژی در تئاتر اروپا (که همان اجرای مدرن متن است) پرداخته و مثال های مختلفی را از آن معرفی کرد

بخشی از این جلسه به ارائه تجربه های موفق و ناموفقی که گاه با تفسیرهای متفاوت از نظر نویسنده شکل گرفته و تجربه هایی که گاه بدون حذف حتی کلمه ای از متن تصویر جدیدی از یک متن کلاسیک را به معرض نمایش گذاشتند اختصاص یافت.

استاد دانشگاه سینما وتئاتر در ادامه صحبت هایش گریزی به تئاتر ایران هم زد و دراماتورژی واقع در آن را دراماتورژی شیزوفرنیک  خواند که نویسنده ندارد ومتن در آن چیزی است که باید باشد تا کارگردان در آن قسمتی را انتخاب کند و به روی صحنه ببرد

او علل مختلفی را دراین وضعیت مقصر دانست :1.تولد نیافتن نویسنده هایی پرشور از دهه 70 به بعد، 2. بی سوادی کارگردان هایی که روز به روز به تعداد آنها اضافه میشود، 3. وجود منتقدانی که معیار آنها رادیکالیزه شدن یک متن کلاسیک است و هرچه آن متن رادیکالیزه تر باشد در نظر آنها تحسین بیشتر دریافت خواهد کرد

وی در مورد انگیزه نوشتن این مقاله گفت:زمانیکه نمایش اولئانه را روی صحنه داشتم در سایت تیوال نقدهایی را میخواندم که عکاس ها معمارها و شهرسازها راجع به نمایش نوشته بودند و حرف آنها این بود که چرا متن کوتاه نشده است.

دکتر علیزاد دراماتورژهای آلمانی را بهترین دراماتورژها خواند و هنر یک کارگردان را این دانست که متنی را بدون حذف کلمه ای از آن طوری اجرا ببرد که تصویر دیگری از آنچه که بوده نشان دهد.

این استاد دانشگاه در پایان صحبت هایش برای تئاتر دانشگاهی آرزوی پیشرفت روزافزون کرد ودر عین حال پیشرفت آن را در این دانست که به تئاتر تجاری بیرون نگاه نکرده و بدون تاثیرگرفتن از کارگردان های دارای ژست رادیکالیزه  کار خود را انجام دهند .

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید