تصویر برگزیده

نشست «تعزیه و هنر معاصر» برگزار شد

فتحعلی بیگی: تعزیه، قله هنرهای نمایشی ایران است

آرتنا: داود فتحعلی بیگی، نویسنده، پژوهشگر و كارگردان، بیان كرد: در حالی كه میتوانیم از تعزیه به عنوان یك جاذبه توریستی هم استفاده كنیم، آن را به فراموشی سپرده ایم.

نشست تعزیه و هنر معاصر، از سلسله‌نشست‌های هنر و ادبیات دینی، شنبه 23 مرداماه در سالن سلمان هراتی حوزه هنری برگزار شد. در این نشست كه علیرضا قزوه، محمود حبیبی كسبی، ناصر ضرابی و تعدادی از محققان و دانشجویان ادبیات و هنرهای نمایشی حضور داشتند، دكتر داود فتحعلی بیگی، نویسنده و كارگردان تئاتر و استاد دانشگاه و دكتر محمدحسین ناصربخت نویسنده و پژوهشگر تئاتر به سخنرانی پیرامون تعزیه پرداختند.
دكتر فتحعلی بیگی در ابتدای سخنانش، با بیان این كه تعزیه، هنری كم نظیر است و در قله هنرهای نمایشی ایران قرار گرفته، گفت: این هنر از جهات مختلفی حائز اهمیت است. هنوز گفتنی های زیادی درباره تعزیه وجود دارد و اغلب كوششهایی كه در زمینه معرفی این هنر آیینی انجام شده، فردی بوده نه این كه مركزی با عنوان حفظ و اشاعه نمایشهای آیینی فعالیت كند. حتی زمانی كه تعزیه به عنوان میراث ملی و میراث جهانی ثبت شد، نهاد و موسسه ای خودش را موظف ندانست كه سازوكاری تدوین كند و به وضعیت این هنر و پژوهش درباره آن سر و سامان بدهد. 
این مدرس دانشگاه ضمن اشاره به این كه شبیه خوانی در معرض آسیب از سوی افراد ناآگاهی است كه معلم ندیده، استاد شده اند، تاكید كرد: جالب اینجاست كه پیش از ما غربی ها بودند كه به این هنر خوب نگاه كردند و آن را به عنوان یك پدیده نمایشی تحسین كردند. در سفرنامه های غربی می بینیم كه به تعزیه اشاره شده اما در سفرنامه های خودمان كمتر این موضوع را میبینیم و شاید چون برای مردم ما امری عادی تلقی میشده، به تعزیه اشاره چندانی در نوشته هایشان نداشته اند. با این حال، بعد از تحسین بعضی از پژوهشگران نمایشی غرب، در كشورمان هم به این موضوع توجه بیشتری صورت گرفت، با این حال هنوز هم بسیاری از دست اندركاران یا اساتید تئاتر، تعزیه را جدی تلقی نمیكنند.
وی افزود: این بی توجهی از سوی كارشناسان نمایش، مسئولان دولتی و صداوسیما در حالی است كه در تعزیه عرفان هست، فلسفه هست، ادبیات هست، مبارزه با ظلم هست و ... در حالی كه در بسیاری از مداحی ها و سخنرانیها هیچ محتوایی وجود ندارد و حتی ادبیات مناسبی ندارند اما به راحتی ترویج شده و از تلویزیون هم پخش میشود.
دكتر فتحعلی بیگی ادامه داد: من نمیدانم در تعزیه چه راز و رمزی وجود دارد كه هر بار هم آن را ببینیم باز هم خسته نمیشویم و مطلب جدیدی از آن به دست می آید. با این حال، قدر این میراث فرهنگی دانسته نمیشود و در حالی كه میشود از آن به عنوان یك امكان توریستی هم استفاده شود، هیچ تكیه دائمی برای اجرای تعزیه در طول سال وجود ندارد. سالهاست كه در دانشگاه تئاتر آموزش میدهیم اما مدرسه و موسسه خاصی برای آموزش تعزیه وجود ندارد، واحدهای درسی كمی به آن اختصاص داده شده و بی شك اگر تعزیه پایگاه مردمی نداشت، امروز به سرنوشت نمایش های شادی آور یا نقالی و پرده خوانی دچار میشد كه در حال از بین رفتن هستند. 
این مدرس دانشگاه همچنین افزود: اگر میبینیم تعزیه در نمایشهای امروز تاثیر زیادی نگذاشته، به این دلیل است كه هنرمندان ما شناخت درستی از آن ندارند كه بتوانند آن را در كارهایشان مورد توجه قرار دهند. بی مهری به تعزیه به این منجر میشود كه با از دست رفتن پیشكسوتان این عرصه، بخشهایی از این هنر آیینی هم از بین برود و كاری برای انتقال آن به جوانترها صورت نگرفته است. اگر هم به ندرت تاثیر تعزیه را در هنر معاصر كارگردانهایی مانند محمد رحمانیان می بینیم به این دلیل است كه خود او به تعزیه علاقه داشته و درباره آن دانش به دست آورده در غیر این صورت، ساماندهی درستی برای آشنایی هنرمندان تئاتر با تعزیه وجود ندارد كه طیف زیادی از آنها با این هنر دیرینه آشنا شده و در كارشان تاثیر بگذارد

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید