تصویر برگزیده

در تالار وحدت ؛

سفر با زخمه‌های علیزاده؛ گاهی «شورانگیز» گاهی «تار»

آرتنا: حسین علیزاده کنسرت خود را با نواختن «شورانگیز» و «تار» طی دو شب در تالار وحدت اجرا کرد.

تکنوازی و گاهی دونوازی، گاهی «شورانگیز» گاهی «تار»، گاهی زخمه‌هایی ریز و گاهی عمیق؛ گاهی آرامش و گاهی شور، گاهی شوریدگی و گاهی اندوه...کسانی که ساعتی در تالار وحدت مهمانِ ضیافت حسین علیزاده و حمید قنبری بودند، آرام بر روی صندلی‌های تالار نشستند و با مضراب‌های علیزاده هم‌سفر شدند.

در روزگاری که مخاطبان موسیقی ترجیحشان بر شنیدنِ موسیقی با کلام است، علیزاده باز هم ثابت کرد که موسیقی بی‌کلام ایرانی همواره می‌تواند مخاطبانی بسیار داشته باشد. دو شب اجرای علیزاده در تالار وحدت حتی یک صندلی خالی هم ندارد. بی‌شک علاقه‌مندان بسیاری هستند که می‌خواهند ساز علیزاده را از نزدیک بشنوند و بدانند که علیزاده در این برهه از زندگی هنری‌اش چه حس و حالی دارد.

علیزاده در اجراهای دونوازی‌اش معمولاً در کنار خود یا مجید خلج را دارد یا پژمان حدادی را، اما این بار حمید قنبری او را همراهی می‌کرد تا اجرای علیزاده از نظر ساز‌های ضربی فضایی متفاوت‌تر داشته باشد.

از میان هنرمندان هم عصر علیزاده کمتر کسی همت و جرات این را دارد که هر ساله اجراهای بدون کلامی در سراسر ایران به روی صحنه ببرد و این کاری است که علیزاده در سال‌ها گذشته به طور مرتب آن را انجام داده است.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید