تصویر برگزیده

مهدی منعم

فلاش زدن در دنیای انسان‌های «پس از جنگ»

آرتنا: یک عکاس انسان‌هایی را که پس از پایان جنگ از این موضوع آسیب دیده‌اند، در قالب ۳۰ فریم عکس به‌نمایش می‌گذارد.

مهدی منعم - عکاس - درباره نمایشگاه عکس‌هایش اظهار کرد: در این نمایشگاه ۳۰ فریم عکس نمایش داده می‌شود که ۱۸ قطعه آن، عکس رنگی ۲۰ در ۳۰ سانتی‌متر است و به زندگی زوج جوانی به نام‌های «سلا» و «سِروه» اختصاص دارد. «سلا» براثر انفجار مین، دو چشم و دستش را از دست داده و «سِروه» دختر تحصیلکرده‌ای است که با هم ازدواج کرده‌اند و من زندگی آن‌ها را در یک مجموعه ۱۸تایی نمایش می‌دهم.
 
این هنرمند ادامه داد: ۱۲ قطعه عکس سیاه و سفید نیز به پرتره‌های محیطی اشخاصی تعلق دارد که در جنگ تحمیلی مجروح شده‌اند. بیشتر عکس‌های افرادی که صدمه دیده‌اند، به بعد از جنگ مربوط است که با مین‌های باقی‌مانده از دوران جنگ آسیب دیده‌اند و همچنین خانواده‌ای از روستای «زرده» کرمانشاه که بعد از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ و پایان جنگ، بمباران شیمیایی شدند.
 
وی گفت: یکی از اتفاق‌های نادری که تا کنون چندان به آن پرداخته نشده، بمباران شیمیایی روستا «زرده» با شروع عملیات مرصاد همراه است و هر دو این اتفاق‌ها بعد از پایان جنگ صورت می‌گیرد.
 
او درباره هدفش از عکاسی با این سوژه، توضیح داد: این موضوع، بخشی از تاریخ ایران است و درباره اتفاق بزرگی است که در کشور رخ داده است. در واقع جنگ، یک تاریخ است و همه‌ی اتفاق‌های مرتبط با آن هم بخشی از این تاریخ بزرگ هستند. من تلاش می‌کنم تاریخی را که حتما نسل‌های آینده به آن مراجعه می‌کنند، ثبت کنم و بنا دارم با ثبت این تاریخ، تلنگری بزنم که جنگ کار زشتی است و با هر نیتی که انجام شود قابل پذیرش نیست.
 
این عکاس بیان کرد: آن چیزی که در تمام جنگ‌ها برای مردم دو کشور باقی می‌ماند، افرادی هستند که اعضای بدن خود را از دست می‌دهند و این می‌تواند برای کسی که تعهد اخلاقی و اجتماعی دارد، به‌عنوان یک موضوع انتخاب شود. عکس‌های این تاریخ می‌تواند در خدمت صلح قرار گیرند. همه‌ی توان من این است که نشان دهم جنگ اتفاق خوبی نیست و همه‌ی ما تعهد داریم به‌گونه‌ای برای صلح واقعی تلاش کنیم و در واقع این عکس‌ها سفیران صلح هستند.
 
او با بیان این‌که ۱۵ سال است در زمینه جنگ عکاسی می‌کنم، گفت: من تنها عکاسی هستم که به‌طور مشخص درباره یک سوژه کار می‌کنم، با این تفاوت که درباره موضوعی که در این مملکت صاحب دارد، کار می‌کنم. سازمان‌ها و نهادهایی که در موضوع‌های مرتبط با جنگ کار می‌کنند، بودجه دریافت می‌کنند و باید در این زمینه کار کنند، اما من تنها عکاسی هستم که در ایران از یک موضوع ملی، بدون این‌که حمایت شوم، عکاسی می‌کنم.
 
وی ادامه داد: من نمایشگاه برگزار می‌کنم در حالی که تا کنون هیچ نهادی حتی یک ریال هم به من کمک نکرده است. تفاوت من با عکاسان دیگر این است که هزینه پروژه‌های آن‌ها از سبد فروش نفت تأمین می‌شود، اما من تمام هزینه‌های نمایشگاهی و عکاسی‌ام را از سبد هزینه‌های زندگی شخصی‌ام تأمین می‌کنم. به همین دلیل است که این کار ماندگار شده است.
 
منعم توضیح داد: برای اولین‌بار است که یک نهاد بین‌المللی مانند صلیب سرخ که وابسته به سازمان ملل است، از من حمایت می‌کند و این نشان می‌دهد که این کار موفق و انسانی بوده و من همه‌ی تلاشم این است که این کار در دعواهای سیاسی شهید نشود. به همین دلیل نگاهم کاملا انسانی است و شعار در آن مطرح نیست و هر آنچه هست واقعیتی است که آن را به ثبت رسانده‌ام.
 
این هنرمند درباره این‌که چطور سوژه‌هایش را انتخاب می‌کند، بیان کرد: من معمولا سوژه‌هایم را خودم انتخاب می‌کنم. در واقع آدم به آدم می‌رسم، یعنی یک نفر را پیدا می‌کنم، با او صحبت می‌کنم و او فرد دیگری را که از جنگ آسیب دیده است، به من معرفی می‌کند. به این ترتیب به سراغ این افراد می‌روم. 
 
او همچنین درباره زوجی که از آن‌ها عکاسی کرده است، توضیح داد: «سِروه» تک دختر یک خانواده است و با فردی که چشم و دست ندارد، ازدواج کرده است. در جامعه امروزی، ظاهر فرد برای زوجین خیلی مهم است، این در حالی است که یک دختر باسواد و خانواده‌دار تصمیم گرفته، فردی را انتخاب کند که چشم و دست ندارد و این موضوع بسیار ارزشمند است. همچنین آن‌ها زندگی فوق‌العاده‌ای دارند.
 
منعم اظهار کرد: احساس کردم به‌عنوان یک عکاس تعهد دارم در این زمینه کار کنم که این زندگی و زنی مثل سروه مطرح شود تا انگیزه‌ای پیدا کند که اگر چنین انتخابی کرده است، پشیمان نشود. گرچه چنین موضوعی برای مدیران فرهنگی و دولتی ما مهم نیست و یک‌بار هم به‌سراغ این آدم نرفته‌اند. من تلاش می‌کنم روی این زن کار کنم تا او احساس کند کاری که انجام داده، مهم و بزرگ بوده است. باید به اندازه بزرگی کاری که انجام داده، به او توجه شود که در حال حاضر نمی‌شود. من می‌خواهم با عکس‌هایم توجه دیگران را به این آدم جلب کنم.
 
این عکاس گفت: در دوره‌ای که همه به حساب بانکی همسران‌شان توجه نشان می‌دهند، این آدم همه زندگی‌اش را وقف یک انسان کرده و بدون منت، عاشقانه با او زندگی می‌کند. این زن باید سمبل و نماد باشد. تمام تلاشم این است که این آدم در جامعه مطرح شود و به اندازه روح بلندی که دارد، به او توجه شود. نمی‌دانم تا چه اندازه می‌توانم در این زمینه موفق باشم، اما تلاشم را می‌کنم.
 
نمایشگاه «پس از جنگ» از ۲۶ شهریورماه تا دوم مهرماه از ساعت ۱۶ تا ۲۰ در «گالری شماره ۶» واقع در خیابان میرزای شیرازی، کوچه بیستم، پلاک ۲ طبقه همکف میزبان علاقه‌مندان است.

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید