خبرگزاری هنر - آرتنا
خبرنگار افتخاری شوید

خبرنگار افتخاری آرتنا شوید

به بهانه ی اخذ مجوز اولین آموزشگاه موسیقی فریدونکنار؛

گفتگو با محمد محمدی سرپرست ارکستر کاسپین و رئیس انجمن موسیقی فریدونکنار

آرتنا: باید بپذیریم موسیقی در کشور ما خواننده محور است و مردم در روی صحنه منتظر شنیدن صدای خواننده هستند و من به عنوان تکنواز ویولن روی صحنه باید بتوانم جای خواننده را در ذهن مخاطبینم پر کنم.

به گزارش واحد موسیقی «آرتنا»، محمد محمدی در سال 1370 نواختن ویولن را با تشویق پدرش نزد مرحوم استاد هادی صمیمی آغاز نمود و پس از گذراندن دوره ی کتابهای هنرستان نواختن ردیف های آوازی ( ابولحسن صبا، حبیب الله بدیعی، پرویز یاحقی، اسدالله ملک) را با راهنمایی و مشایعت استاد بیژن مرتضوی شروع کرد.

مدتی بعد فراگیری موسیقی کلاسیک را نزد استاد ارسلان کامکارشروع کرد و پس از 7سال موفق به دریافت کارت تدریس در این رشته  شد.

از جمله فعالیت های ایشان در این سالها اجرای چندین کنسرت بی کلام با همراهی ارکستر ( کاسپین) بوده است که مورد توجه اهالی موسیقی و شنوندگان قرار گرفت.

ایشان بخاطر علاقه وافر به موسیقی بعد از فارغ التحصیلی در رشته مهندسی عمران وارد دانشگاه موسیقی شد.

در حال حاضر محمد محمدی در حال تقویت موسیقی کلاسیک نزد دکتر گلریز زربخش و همچنین جمع آوری و تنظیم قطعاتی ارزنده با همکاری و همیاری استادش، بیژن مرتضوی می باشد.

 

لطفا راجع به تنها آموزشگاه موسیقی شهرستان فریدونکنار صحبت کنید...

مجوز آموزشگاه "روناک"  در اردیبهشت امسال صادر شد و اولین و تنها آموزشگاه رسمی فریدونکنار است که نام آن را استاد بنده، جناب بیژن مرتضوی انتخاب کردند. جا دارد بنده از ریاست محترم اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان فریدونکنار، آقای مجید نیکو نهایت تشکر را داشته باشم. چرا که ایشان نقش بسیار مثبتی در اخذ این مجوز ایفا کردند و به بنده بسیار کمک کردند. به واقع  موسیقی در فریدونکنار جریان نداشت، اما با حضور جناب نیکو به جریان افتاد، انجمن موسیقی تشکیل شد و با رأی گیری  هنرمندان، بنده به عنوان رئیس انجمن موسیقی فریدونکنار انتخاب شدم.

 

وجود آموزشگاه موسیقی روناک را در پیشرفت موسیقی فریدونکنار چگونه می بینید؟

 شهری که موسیقی در آن جریان دارد، مطمئنا افراد با تکنیکی نیز در موسیقی دارد. در شهری مثل فریدونکنار که تا بحال کنسرتی در آن اجرا نشده مگر بصورت پنهانی! وجود آموزشگاه سبب می شود رقابت های صمیمی در شهر بین هنرجویان و اهالی موسیقی بوجود آید. و این خود باعث می شود که مدرسین حوزه ی موسیقی همواره به روز باشند. بنده همچنان به کسب دانش موسیقی در محضر اساتید بزرگوارم ادامه می دهم و در حال حاضر خدمت استاد خودم جناب دکتر گلریز زربخش کسب فیض می کنم  و دوره ی کلاسیک را می گذرانم و معتقدم باید ادامه دهم و فکر می کنم هیچ نوازنده ای نباید احساس کند به انتهای خط رسیده و همه چیز را می داند! همچنین مدرس نباید صرفا به خاطر پول تدریس کند، به عقیده ی من هدف باید پرورش یک هنرجو و موسیقی صحیح باشد، طبیعتا مسائل مالی آن هم انجام خواهد شد.

 

در مورد کنسرت آینده و برنامه های خود توضیح دهید...

حدود ده سال است که سرپرستی ارکستر کاسپین را به عهده دارم و در شهرهای مختلف به روی صحنه می رویم.  در تیر ماه امسال قرار است در مجتمع میزبان بابلسر اجرا داشته باشیم. بیش از پنجاه نوازنده داریم که تعدادی از آمل و محمود اباد و فریدونکنارو غالبا از تهران هستند. و نیز با قراردادی که اخیرا با یکی از تهیه کنندگان منعقد کردیم، به زودی تعدادی از کارهایم بصورت تصویری در اختیار مخاطبینم قرار خواهد گرفت.

 

چرا از تهران؟! مگر در مازندران ما کم نوازنده ی قدر داریم؟!

اتفاقا در مازندران، خصوصا در ساز ویولن ما نوازندگان بسیار خوبی داریم، ولی متأسفانه بصورت انفرادی کار می کنند. اما در تهران بندها و گروههای آماده و کامل داریم که نوازندگان سازهای مختلف را شامل می شود. مانند کنترباس، ویولن سل،ویولا، ویولن، گروههای بادی و خصوصا سازهایی که با کلید فا اجرا می شوند.

 

ساز ویولن از چه زمان وارد ایران شد و تفاوت ویولن کلاسیک و ویولن ایرانی در چیست؟

ویولن یک ساز بین المللی و کلاسیک است و استاد صبا اولین کسی بودند که گوشه های موسیقی ایرانی را با نت ویولن در کتاب معرفی کردند و در ادامه شاگردان ایشان چون استاد یاحقی، استاد بدیعی، استاد ملک و استاد تجویدی ادامه دهنده ی راه ایشان شدند و ویولن ایرانی را در موسیقی کشور رواج  دادند. کوک اصلی ویولن "می، لا، ر، سل" می باشد، ولی در موسیقی ایرانی در قالب دستگاههای مختلف، کوک های متفاوت می پذیرد مانند "می، لا، ر، لا" و یا " می، لا ، می، لا" و یا "می ، لا، ر، می" و نیز " ر، لا، ر، لا".

 

آیا توانستیم ویولن ایرانی را به جهانیان معرفی کنیم؟

امروزه در همه ی موسیقی های ایرانی، چه پاپ و چه سنتی و یا کلاسیک، نوازندگان ویولن با پنجه های ایرانی ملودی را تزئین می کنند و سرآمد همه ی آنها به لحاظ موقعیت جهانی؛ استاد بنده بیژن مرتضوی هستند. ایشان تنها کسی هستند که ویولن ایرانی را به بهترین شکل ممکن به گوش جهانیان رسانیدند. البته بزرگان زیادی در سطح بین المللی داریم  چون استاد شهراد روحانی که در ارکستر یانی هم همکاری بسیار جذاب و غرورانگیزی داشتند. بیژن مرتضوی در سال 2009 از دانشگاه معتبر سولنت شهر ساوت همپتون  انگلستان دکترای افتخاری موزیک دریافت کرد و نیز ایشان موسیقی شرقی و ایرانی را به هنرجوهای غربی آموزش می دهند و این افتخار بزرگی برای موسیقی ما است.

 

شما غالبا در تکنوازیهای صحنه ای خود از قطعات بیژن مرتضوی استفاده می کنید، آیا به خاطر نسبت فامیلی شما با ایشان است یا دلیل دیگری دارد؟!

این پرسش همواره از من می شود، بعضا با گله و انتقاد و گاهی با تشویق و علاقه! من به قطعات کلاسیک هم بسیار علاقمندم و حدود هشت سال خدمت استاد ارسلان کامکار کار کرده ام و آنها را نیز اجرا می کنم. اما واقعیت این است که قطعات ساخته شده توسط استاد مرتضوی که مرتب از رادیو و تلویزیون هم پخش می شود، برای مردم بسیار جذاب و خاطره انگیز و نیز  پر از شور و انرژی است و مهمتر از همه اینکه کار ایرانی است. باید بپذیریم که موسیقی در کشور ما خواننده محور است و مردم در روی صحنه منتظر شنیدن صدای خواننده هستند و وقتی من به عنوان تکنواز ویولن در حال اجرا هستم، باید بتوانم جای خواننده را هم در ذهن مخاطبینم پر کنم، به همین خاطر موسیقی پر هیجان بیژن مرتضوی با سلوهای ویولن ایرانی خود بسیار جوابگو است و مردم را به وجد می آورد.

شما نگاه کنید به یکی از نوازندگان با تکنیک و مطرح ارمنی ویولن؛ ساموئل یروینیان که در ارکستر یانی هم می نوازد، چندین قطعه از کارهای بیژن مرتضوی را در کنسرتهای خود با تغییراتی اجرا کردند و طبیعتا برای بنده هم اجرای قطعات استاد مرتضوی باعث افتخار است.

 

چه مشکلاتی را در آموزش این ساز در کشورمان می بینید؟

ویولن یک ساز کلاسیک است و خوشبختانه هنرجوهای امروز هم بیشتر به این مسیر روی می آورند. چه خوب است ابتدا هر هنرجو قوانین درست موسیقی کلاسیک را با ساز ویولن بیاموزد و سپس آن را در محدوده ی جغرافیایی و موسیقی سنتی خودمان اجرا کند. متأسفانه بعضی از مدرسین ما قواعد بین المللی دست گرفتن ویولن و آرشه کشیدن و انگشت گذاری را رعایت نمی کنند و چه خوب است یک مدرس ایرانی هم دوره های کلاسیک را بگذراند و موسیقی ایرانی را در قالب همان قواعد بین المللی تدریس کند. من بعد از اینکه دوره ی هنرستان را زیر نظر استادم - زنده یاد هادی صمیمی- به پایان رساندم، چند سالی ردیف آوازی استاد ملک، استاد صبا، استاد بدیعی و استاد یاحقی را مرور کردم و به بضاعت خودم شیرین نوازی پنجه هایم را مدیون استاد مرتضوی هستم. منظور از شیرین نوازی اینست که وقتی نتی را اجرا می کنید، خالی از احساس نباشد و بتوانیم احساس ان را به گوش مردم برسانیم. جمله ای از موتزارت معروف است که می گوید: وقتی احساس و تکنیک با هم ادغام شوند، شاهکار خلق می شود!

 

فکر می کنید نشان ندادن تصویر سازها از تلویزیون چقدر بر روند فرهنگ موسیقی تأثیر منفی دارد؟

این که واقعا فاجعه است! شما فرض کنید چهره ی فردی که در حال سخنرانی است را محو کنید و مخاطب فقط مجبور به شنیدن صدای اوست، آن هم در تلویزیون! و یا درحال دیدن فوتبال از تلویزیون باشید و به جای بازیکنان و زمین بازی، فقط تماشاگران و آسمان را ببینید! این بسیار بد و آزار دهنده است! نسل جوان ما نیاز دارد به صورت اصولی و از پایه ساز ها را ببیند و با آنها آشنا شود، طرز دست گرفتن آن را ببیند، چیدمان آنها را در کنار هم ببیند و ... و فکر می کنم این ابتدایی ترین حق یک مخاطب هنر موسیقی می باشد!

 

چه انتظار و توقعی از مسئولین امر دارید؟

من احساس می کنم در این دوره مسئولین بسیار خوبی داشتیم و داریم و شکر خدا همیشه همکاری کردند. فقط توقع من این است که مسئولین محافظه کار نباشند و اگر کاری شروع شد، تا آخر آن حضور داشته باشند و هنرمند را تنها نگذارند. اگر مانعی در کار پیش آمد، مسئول خود را عقب نکشد و بیاید و سپر هنرمند شود! و من ممنونم از مسئولین مازندرانی و انهایی که من خدمتشان رسیدم که واقعا همراه و کمک در کار بودند. البته یک انتقاد هم به بعضی شهرهای مازندران است که مثلا در امل بهترین و بیشترین اجراهای موسیقی را شاهد هستیم، در حالیکه در بابل و یا فریدونکنار متأسفانه اجازه ی اجرا به موزیسین ها داده نمی شود و اگر اجرایی بود، به صورت پنهانی بود! ولی چرا در بابلسر اجرا می شود؟! مگر فرق ما با انها چیست؟ مگر دین ما با آنها متفاوت است؟! امیدوارم مسائل سیاسی و عقیدتی مانع اجرای کنسرت های موسیقی نشود و همه ی مردم سرزمینمان با شرایط یکسان از این نعمت الهی بهره مند شوند.

 

سپاسگزارم از اینکه وقت خود را در اختیار خبرگزاری هنر ایران قرار دادید...

من هم تشکر می کنم از شما و خبرگزاری آرتنا که هنرمندان را حمایت می کنید. و فقط این شما رسانه ها هستید که می توانید حرف و عمل و هنر ما را به گوش مردم برسانید و پل ارتباطی ما هستید. و من صمیمانه از شما سپاسگزارم.

محسن مرعشی

 

 

 

 

 

 

 

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید